Δύο ταινίες μεγάλου μήκους, τρεις μικρές, μία συμπαραγωγή και ένα βρετανικό animation αποτελούν την ελληνική αποστολή που κατεβαίνει στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Εδιμβούργου που φέτος διεξάγεται από τις 18 έως και τις 29 Ιουνίου.
Από το κόκκινο χαλί των Καννών, στο κόκκινο χαλί των Oscars. Αυτά είναι τα πρόσωπα και οι ταινίες που πήραν τέτοια φόρα εκκίνησης στην Κρουαζέτ που στοιχηματίζουμε ότι θα βρεθούν μπροστά μας στην οσκαρική κούρσα.
Από τον Πάνο Χ. Κούτρα μέχρι την Νικόλ Κίντμαν και από την Τζέιν Κάμπιον μέχρι τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ, αυτά είναι τα ωραιότερα πορτρέτα του 67ου Φεστιβάλ Καννών.
Η από κοινού βράβευση του Ξαβιέ Ντολάν με τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ στο 67ο Φεστιβάλ Καννών υπήρξε μια από τις πιο πολυσυζητημένες στιγμές ολόκληρης της διοργάνωσης. Οχι πάντα για τους σωστούς λόγους...
To Flix μεταδίδει ζωντανά την τελετή λήξης του 67ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου από το Palais de Festival. Από το κόκκινο χαλί, μέχρι τον Χρυσό Φοίνικα
Η ταινία του Πάνου Χ. Κούτρα φεύγει από τις Kάννες έχοντας εξασφαλίσει διανομή σε πολλές χώρες του πλανήτη.
Ο φετινός «Queer Palm» πήγε δικαιωματικά στο «Pride» του Μάικλ Γουόρκας για τη μεγάλη συνάντηση των γκέι ακτιβιστών και των ανθρακωρύχων στη Μ.Βρετανία της Μάργκαρετ Θάτσερ.
Μπορεί το Φεστιβάλ Καννών ν' αναδεικνύει το σινεμά του σήμερα, αλλά η Παρασκευή ήταν αφιερωμένη σε μια ταινία που έκλεισε τα 20 χρόνια της: το «Pulp Fiction»!
Για ένα φιλί στο μάγουλο του Ζιλ Ζακόμπ. Ή η θλιβερή πραγματικότητα του να είσαι γυναίκα σε μια θεοκρατική μουσουλμανική χώρα.
Ο Κουέντιν το ήθελε απλό: η 20η επέτειος από το Χρυσό Φοίνικα στο «Pulp Fiction» έγινε στην παραλία, με ελεύθερη είσοδο για τον κόσμο, τους φίλους του και κερασμένες πίτσες για όλους. Δείτε φωτογραφίες και τα βίντεο που τραβήξαμε!
Λίγες ώρες πριν την τελετή λήξης του 67ου Φεστιβάλ Καννών, προσπαθούμε να μπούμε στο μυαλό της φετινής κριτικής επιτροπής και να προβλέψουμε τους μεγάλους νικητές.
Δόθηκαν πριν από λίγο τα βραβεία του τμήματος «Ενα Κάποιο Βλέμμα», με μεγάλο νικητή το «White God» του Ούγγρου Κορνέλ Μούντρουτσο.
Χωρίς εκπλήξεις τα βραβεία της Διεθνούς Ενωσης Κριτικών Κινηματογράφου επιβεβαίωσαν απλά τις προβλέψεις που όλοι γνώριζαν εδώ και μέρες.
Συναντήσαμε τον Ξαβιέ Ντολάν στις Κάννες, ακριβώς τη στιγμή που το «Mommy», η πέμπτη του ταινία μέσα σε πέντε χρόνια, μοιάζει με έναν από τους πιο ισχυρούς διεκδικητές του Χρυσού Φοίνικα. Και πριν τον ρωτήσει οποιοσδήποτε, ανακοίνωσε πως θα αργήσει πολύ να κάνει την επόμενη ταινία του.
Μήπως ο Βιμ Βέντερς πρέπει να αφοσιωθεί αποκλειστικά στα ντοκιμαντέρ; Το «The Salt of the Earth» ξεπερνά την απλή καταγραφή της ζωής και του έργου του διάσημου βραζιλιάνου φωτογράφου Σεμπαστιάο Σαλγκάντο. Σπάει το κάδρο και μεταμορφώνεται σ' ένα ένα φιλμ κρίσιμα πολιτικό και εξαιρετικά ουσιώδες.
Η ταινία του Ολιβιέ Ασαγιάς δανείζεται τον τίτλο της από την μικρή πόλη της Ελβετίας και αποτίνει φόρο τιμής σε έναν ξεχασμένο σκηνοθέτη κι ένα φυσικό φαινόμενο.
Feelgood με τον τρόπο που μπορούν να το κάνουν μόνο οι Αγγλοι και με εξαιρετική πολιτική τοποθέτηση πάνω στην έννοια της αλληλεγγύης, μια απίστευτη κι όμως αληθινή ιστορία ενώνει τον γκέι ακτιβισμό με την εργατική πάλη στα χρόνια της Θάτσερ και των Smiths.
Mε δυο ταινίες που σχολίασαν καυστικά την εξουσία πολιτείας, εκκλησίας και οικονομίας το 67ο Διεθνές Φεστιβάλ των Καννών, λίγο πριν το τέλος του, σοβαρεύει. Ομως, κι αν το σινεμά είναι πολιτικό, μην το φοβάσαι...
Η νέα ταινία του Αντρέι Σβιάγκιντσεφ μετά το «Elena» ανοίγει το κάδρο της στο πιο άσχημο πορτρέτο μιας όμορφης χώρας.
Τρανή απόδειξη ότι ένα ωραίο τοπίο και η Ζιλιέτ Μπινός είναι ικανά να συνεφέρουν και το πιο άνοστο, αυτοαναφορικό, σοβαροφανές δράμα για την αιώνια μάχη της ωριμότητας με τη νεότητα.
Κλείνοντας την αυλαία της, η Εβδομάδα Κριτικής, το παράλληλο πρόγραμμα του 67ου Φεστιβάλ Καννών με τις πρώτες ή δεύτερες ταινίες νέων δημιουργών βράβευσε το τολμηρό «The Tribe» από την Ουκρανία.
Ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ δεν ήρθε στις Κάννες. Και για να το κάνει ακόμη πιο αισθητό, έστειλε ένα βίντεο στο Φεστιβάλ, εξηγώντας ή μάλλον μπερδεύοντας ακόμη περισσότερο τα πράγματα.
Ο Κεν Λόουτς έχτισε μια «αίθουσα χορού» μέσα στην κινηματογραφική αίθουσα αποδεικνύοντας περίτρανα τη λαϊκή ρήση: build it and they will come. Γιατί σείστηκε το Palais από τα ρυθμικά χειροκροτήματα και έναν αφυπνισμένο πολιτικό ρομαντισμό.
Φτάνοντας προς το τέλος του, το 67ο Φεστιβάλ Καννών θυμήθηκε τα νιάτα του με μια απαστράπτουσα Σοφία Λόρεν να προκαλεί τον πανικό στην Κρουαζέτ, ένα απών Ζαν-Λικ Γκοντάρ να βρίσκεται στο στόμα όλων και την Κατρίν Ντενέβ να ανάβει τσιγάρο στο κόκκινο χαλί!
O μεγαλύτερος εν ζωή σκηνοθέτης του πλανήτη διαγωνίζεται φέτος για το Χρυσό Φοίνικα. Με ένα τρισδιάστατο φιλοσοφικό δοκίμιο που είναι ταυτόχρονα μια «τρικυμία εν κρανίω» και μια ακόμη ωδή στο τέλος του σινεμά όπως το γνωρίζαμε.
Ο 25χρονος Καναδός boy wonder επιστρέφει στις Κάννες με μια ταινία γεμάτη ομορφιά, μελόδραμα, υπερβολή και αγνή αγάπη, για τη μαμά και για το σινεμά.
Ο Ράιν Γκόσλινγκ ήρθε στις Κάννες. Τι εννοείτε «τι άλλο συνέβη»;
Ο Μισέλ Χαζαναβίσιους αποκαλύφθηκε στις Κάννες με το «The Artist» κι επιστρέφει με την πιο διδακτική, αφελή, επιφανειακή πολιτική ταινία του Φεστιβάλ, της σεζόν και βάλτε.
Με φόντο τον πόλεμο της Τσετσενίας το φιλμ του Γάλλου σκηνοθέτη δείχνει να έχει μεγαλύτερη σχέση με τη «Λίστα του Σίντλερ» παρά με το «The Artist».
Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Ο σκηνοθέτης Ράιν Γκόσλινγκ τουλάχιστον «κλέβει» από τους καλύτερους.
Ο σκηνοθέτης και οι δύο πρωταγωνιστές του «Xenia» κουβέντιασαν μαζί μας τα ωραία της ζωής: το καλό σινεμά, την αισιοδοξία, τη νιότη και τη σοφία που αποκτάς στο δρόμο.
Δουλεύοντας ξανά με την μούσα του, Γκονγκ Λι, ο Ζανγκ Γιμού στο «Coming Home» επιχειρεί την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Γιαν Γκέλινγκ. Κι αποδεικνύει ότι μπορεί να επιστρέψει με επιτυχία στο genre ενός πολιτικού μελοδράματος εποχής, όμως η βίζα του στο ειλικρινές, δυνατό συναίσθημα έχει λήξει εδώ και χρόνια...
Αν είναι να βρεθείς σε ένα από τα πάρτι των Καννών, πρόσεξε να είναι αυτό της Chopard που ειδικά φέτος ξεπέρασε τον ίδιο του το μύθο, μεταμορφώνοντας ένα ολόκληρο αεροδρόμιο σε μια επιστροφή στα θρυλικά κινηματογραφικά στούντιο της ιστορίας του σινεμά.
Είπαν κάτι κοσμογονικό; Οχι. Είπαν, με μια πανέμορφη εικόνα, απλές αλήθειες που θα έπρεπε να θεωρούμε αυτονόητες, αλλά χρειάζονται υπενθύμιση. Ακριβώς όπως και στην ταινία τους.
To «Δύο Μέρες, Μια Νύχτα» των Ζαν-Πιερ και Λικ Νταρντέν είναι μια ταινία τόσο θαρραλέα που το γεγονός πως κλειδώνει το θέμα οικονομική κρίση και διαθέτει μια συγκλονιστική ερμηνεία από τη Μαριόν Κοτιγιάρ είναι σχεδόν λεπτομέρειες.
Η έκτη ημέρα του 67ου Φεστιβάλ Καννών, μπορεί να ανακηρυχθεί επίσημα σε «Μέρα Xenia», μια και γέμισε με την παρουσία της νέας ταινίας του Πάνου Χ. Κούτρα και των συντελεστών της. Από κοντά, η ομάδα του «Maps to the Stars» του Κρόνενμπεργκ και του «Foxcatcher» του Μπένετ Μίλερ.
Με την καλύτερη και πιο ώριμη σκηνοθετικά ταινία της καριέρας του, ο Πάνος Χ. Κούτρας δεν περιορίζεται σε ένα καταγγελτικό, πολιτικό σινεμά, αλλά καταθέτει ένα τρυφερό, ουμανιστικό μανιφέστο. Προσφέροντας φιλοxenia, την ιστορική στιγμή που τη χρειαζόμαστε όσο ποτέ.
Βασισμένη σε μια αληθινή ιστορία, η ταινία του Μπένετ Μίλερ είναι φτιαγμένη για να αφήσει το σημάδι της στο αμερικάνικο σινεμά, αφηγούμενη μια βαθιά λυπημένη, αληθινά προβληματική εκδοχή ενός αμερικάνικου ονείρου που καταλήγει εφιάλτης.
Το Flix συνάντησε τον Πάνο Χ. Κούτρα και την ομάδα του «Xenia» στις Κάννες, μια μέρα πριν την επίσημη προβολή της ταινίας στο τμήμα «Ενα Κάποιο Βλέμμα» του 67ου Φεστιβάλ.
Και την 5η μέρα του, το 67ο Διεθνές Φεστιβάλ των Καννών δέχθηκε την επέλαση των τανκς. «Οι Αναλώσιμοι 3» μας διασκέδασαν με την macho αυτοσαρκαστική γοητεία τους, όσο οι Τόμι Λι Τζόουνς και Χίλαρι Σουόνκ περπατούσαν το κόκκινο χαλί και η ελληνική αποστολή του «Xenia» είχε την τιμητική της στο πάρτι του ελληνικού περιπτέρου στην Αγορά.
