H δεύτερη μεγάλου μήκους του Μεξικανού Αλόνσο Ρουιζπαλάσιος είναι ένα απροσδόκητο, διασκεδαστικό, τρυφερό, μελαγχολικό heist film που δεν μπορείς παρά να αγαπήσεις.
Το φιλμ του πρωτοεμφανιζόμενου στο διαγωνιστικό τμήμα της Berlinale Γερμανού Τόμας Στούμπερ είναι ρομαντικό, τρυφερό, γλυκόπικρο, μια μικρή ιστορία για τη μεγάλη ανθρώπινη μοναξιά.
Μεταξύ Τζαμάικα και Χάκνεϊ στη δεκαετία του '80 εκτυλίσσεται η πρώτη σκηνοθετική δουλειά τού συναρπαστικού ηθοποιού και άντρα, που όχι, δεν επιδεικνύει μαεστρία σ' αυτή την πλευρά του σινεμά.
Μια από τις καλύτερες προτάσεις της φετινής Berlinale εντοπίζεται στο τμήμα Panorama: η σύνθετη σε δομή και νοήματα όσο και αβίαστα συγκινητική «Γένεση» από την Ουγγαρία.
Μετράμε αντίστροφα για την 90ή Απονομή των Βραβείων Οσκαρ και προβλέπουμε τους νικητές στις σημαντικότερες κατηγορίες.
Μία ταινία για το πόσο επιτρέπουμε στον εαυτό μας να απογυμνωθεί, να αγγίξει και να αγγιχτεί, να κοιτάξει, να επιθυμήσει και να νιώσει άξιος να τον επιθυμήσουν. Οχι, δεν είναι μία ταινία για το σεξ.
Δίχως να επιδεικνύει καμία από τις κινηματογραφικές αρετές του Κιγιόσι Κουροσάουα, το «Yocho (Foreboding)» είναι απλά ένα κενό κέλυφος και μια ανατριχιαστικά βαρετή ταινία. Τρομακτικό.
Ο Στίβεν Σόντεμπεργκ ήρθε στο Βερολίνο και μίλησε για το «Unsane» - τη νέα του ταινία και το νέο του κινηματογραφικό πείραμα.
Μετράμε αντίστροφα για την 90ή Απονομή των Βραβείων Οσκαρ και προβλέπουμε τους νικητές στις σημαντικότερες κατηγορίες.
Με λεπτότητα ταύρου σε υαλοπωλείο αλλά και εξαιρετικά επίκαιρους προβληματισμούς, η γυρισμένη σε iPhone καινούρια ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ φωνάζει μεν πολύ αλλά προσφέρει και άπλετη, διαολεμένη διασκέδαση.
Ο Φίλιπ Γκρένινγκ φιλοσοφεί πάνω στην ενηλικίωση, παραδίδοντας το όποιο ταλέντο του στην επιτήδευση, την αλαζονία, τη δωρεάν πρόκληση, το απόλυτο κενό.
Ολοκληρώθηκε η κατάθεση των υποψηφιοτήτων για την ανάδειξη των Βραβείων Ιρις 2018, της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.
O 62χρονος πρωταγωνιστής μίλησε σε μία διασκεδαστική συνέντευξη Τύπου και σχολίασε την 40χρονη καριέρα του, τους αγαπημένους του σκηνοθέτες και το πώς αισθάνεται που βραβεύεται με την Τιμητική Χρυσή Αρκτο της 68ης Βerlinale.
Ενόψει της ένατης διοργάνωσής του, που θα διεξαχθεί στα τέλη Νοεμβρίου του 2018, το Ethnofest απευθύνει πρόσκληση για την υποβολή ταινιών ανθρωπολογικού περιεχομένου.
Μετράμε αντίστροφα για την 90ή Απονομή των Βραβείων Οσκαρ και προβλέπουμε τους νικητές στις σημαντικότερες κατηγορίες.
O πρωταγωνιστής του «Don’t Worry, He Won’t Get Far on Foot» του Γκας Βαν Σαντ βρέθηκε στο Βερολίνο και είδε το φεστιβαλικό φως το αληθινό!
Ξεκινώντας με τις υποσχέσεις ενός πιθανού cult αξιοπερίεργου και μιας σαρκαστικής, ειρωνικής αφήγησης, το νέο φιλμ του Μάνι Χαγκίγκι («Ενας Δρακος Ερχεται») σύντομα ξεμένει από ενέργεια, καταλήγοντας απλά μια χαμένη ευκαιρία για κάτι γνήσια εκκεντρικό στο πλαίσιο του σύγχρονου ιρανικού σινεμά.
Τρεις μέρες κοντά στο τέλος της ζωής της Ρόμι Σνάιντερ, που καταγράφηκαν και στον Τύπο, δίνουν αφορμή για μια γυναικεία ταινία φωτογενή αλλά επιδερμική.
Σαν για να διώξει την αρνητική ενέργεια από την υποδοχή της τελευταίας του ταινίας, ο Γκας Βαν Σαντ κάνει ένα φιλμ τόσο θετικό, που σχεδόν αναζητάς το σκοτάδι.
Η γνωριμία με νέα πρόσωπα του γερμανικού σινεμά συνεχίζεται για τρίτη χρονιά στη Berlinale, πάντα δια του δημοσιογραφικού ραντεβού της German Films.
Η τραγική τρομοκρατική επίθεση του 2011 στην κατασκήνωση των παιδιών του σοσιαλοδημοκρατικού κόμματος από τον ακροδεξιό τρομοκράτη Αντερς Μπέρινγκ Μπράιβικ κινηματογραφείται σ' ένα ανατριχιαστικό, ηλεκτρισμένο μονοπλάνο 72 λεπτών.
Ο Λαβ Ντίαζ επιστρέφει μετά το «The Woman Who Left» με μια… σκληρή, πεσιμιστική και «πειραγμένη» ροκ όπερα που μιλάει (τραγουδιστά) για τις πληγές του παρελθόντος με αναζωογονητικό τρόπο (αν και όχι απαραίτητα πιο σύντομο)
Ανόητα κι ανεπιτυχώς «προκλητική», αξιογέλαστα «μεταφορική» κι αθέλητα αστεία αυτή η παραβολή του Κορεάτη σκηνοθέτη για την ανθρώπινη φύση είναι τόσο προφανής όσο και και σαχλή.
Μετράμε αντίστροφα για την 90ή Απονομή των Βραβείων Οσκαρ και προβλέπουμε τους νικητές στις σημαντικότερες κατηγορίες.
Διαβάστε αναλυτικά τους νικητές των φετινών βραβείων της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου με το «Οι Τρεις Πινακίδες Εξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι» να αναδεικνύεται και το μεγάλο φαβορί για τα Οσκαρ.
Από τη Δούκισσα του Κέιμπριτζ μέχρι την Σίρσα Ρόναν και από την Αντζελίνα Τζολί μέχρι την Ιζαμπέλ Ιπέρ το κόκκινο χαλί των BAFTA είχε άρωμα Οσκαρ και μήνυμα Times' Up.
Ο Αξελ Πέτερσεν του «Avalon» κι ο Μανς Μάνσον του «The Yard» κάνουν close up στην πιο άσχημη πλευρά της σύγχρονης δυτικής ευημερίας.
Πριν δυο χρόνια, στην Berlinale, η Λάουρα Μπισπούρι μάς έκοψε την ανάσα με την «Ορκισμένη Παρθένα». Φέτος βουτά στη μητρότητα, αλλά η ανάσα της δεν φτάνει.
Με έναν συγκλονιστικό πρωταγωνιστή, θα μπορούσε να ήταν μία από τις καλύτερες ταινίες του φεστιβάλ. Δυστυχώς όμως ο Σεντρίκ Καν χάνει την ισορροπία μεταξύ πίστης κι αμφιβολίας.
Μετράμε αντίστροφα για την 90ή Απονομή των Βραβείων Οσκαρ και προβλέπουμε τους νικητές στις σημαντικότερες κατηγορίες.
Ομορφο με όχι προφανείς τρόπους, το νέο ντοκιμαντέρ της Ευαγγελίας Κρανιώτη μετά το «Erotica, Exotica, Etc.», εξερευνά ένα κόσμο που μεταμορφώνεται συνεχώς αναζητώντας νέες (και αισθητικές) ταυτότητες.
Ο μεγαλόστομος Ρώσος σκηνοθέτης μιλά για την ΕΣΣΔ του '70, στην πιο φιλική κι ανθρώπινη, ως τώρα, ταινία του, που δεν παύει να βάζει τον εκλεκτικό εαυτό του σε πρώτο πλάνο.
Καταφεύγοντας στη γλώσσα των ονείρων και εξελίσσοντας τις πειραματικές τεχνικές της, η Τζόζεφιν Ντέκερ των «Butter on the Latch» και το «Thou Wast Mild and Lovely», παρουσιάζει με το «Madeline’s Madeline» την πιο μεστή και ενδιαφέρουσα ταινία της, τόσο θεματικά όσο και δομικά.
Ενα συναρπαστικά πολυεπίπεδο ρομάντζο τοποθετημένο σε ένα εναλλακτικό παρόν όπου οι Γερμανοί φασίστες προελαύνουν και πάλι στην Ευρώπη, δίνει την αφορμή για μια ταινία που επιλέγει τον πιο απροσδόκητο τρόπο να γίνει βαθιά πολιτική.
Το γουέστερν-κράχτης του Διαγωνιστικού της 68ης Berlinale, που έρχεται φρέσκο από το Σάντανς, είναι από μόνο του ένα φεστιβάλ… ασυναρτησίας.
To Flix συνάντησε την Iζαμπέλ Ιπέρ και τη ρώτησε ποιοι ρόλοι την προκαλούν κι αν το ευρωπαϊκό σινεμά κοιτάει με μεγαλύτερο σεβασμό τη γυναίκα. [Οχι].
Αποφεύγοντας το δράμα, τις παραλίες των νησιών της Ελλάδας και τον εύκολο εντυπωσιασμό το φιλμ μιλά για την ζωή των προσφύγων στο limbo της «γης της επαγγελίας».
Ποιος θα περίμενε τέτοια συναισθηματική νοημοσύνη και κατανόηση της γυναικείας ωριμότητας ή μοναξιάς, από έναν νεαρό άνδρα σκηνοθέτη στο ντεμπούτο του.
Γι' ακόμη μια φορά στη Berlinale, o Ρόμπερτ Πάτινσον μονοπώλησε τα φλας των φωτογράφων (και των κραυγών των κοριτσιών).
Σημαντικό ως θέμα, μα όχι ακριβώς πετυχημένο, δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί το φιλμ του Λάνς Ντέιλι βρέθηκε στο διαγωνιστικό του Βερολίνου, αλλά εκτός συναγωνισμού.