Τον είχα πρωτοδεί σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα να κάνει την «Κυρία Ζουμπουντού». Hμουν 10 χρόνων. Τον θυμάμαι μ' ένα κουστούμι, μια καρέκλα κι ένα τηλέφωνο να πλάθει την πιο τρελή οικογένεια, με τον Γιαννάκη να χύνει στα μούτρα της αδελφής του το καυτό γάλα και τη γιαγιά να πέφτει από το μπαλκόνι και να ζητά από το καθαριστήριο να της αλλάξουν το χρώμα του ταγιέρ - από μωβ σε μαύρο. Ηταν μια ερμηνεία χείμαρρος, πάνω στο κείμενο του Παύλου Μάτεση, «Τα Τρομερά Παιδιά».
«Μαμά ποιος είναι αυτός;»
«Είναι ο Γιώργος ο Μαρίνος. Ο μεγαλύτερος σόουμαν της Ελλάδας.»
Στο Γυμνάσιο τον άκουσα να τραγουδά Χατζιδάκι στην «Οδό Ονείρων», τον δίσκο που μου είχε δανείσει η Χαρούλα Βαρούνη.Το «Κάθε Κήπος» το τραγουδούσαμε σε όλες τις εκδηλώσεις στη σχολική χορωδία του Γυμνασίου της Ελευσίνας που είχε δημιουργήσει ο μουσικός Δημήτρης Χατζής. Εγώ έπαιζα εκεί κιθάρα.
Στο Πανεπιστήμιο, διάβασα το «Ο Σόουμαν Δεν Θα Ερθει Απόψε» του Γιάννη Ξανθούλη. Αυτό το βιβλίο, και το «Κασσάνδρα και οι Λύκοι», έγιναν τα Ευαγγέλια μου.
Πέθανε ο Γιώργος Μαρίνος: Ο πρώτος μεγάλος σόουμαν της Ελλάδας, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών, αφήνοντας πίσω του μια μοναδική κληρονομιά
Οταν ήμουν στην Αμερική. έγραψα το σενάριο για τους «Ακροβατές του Κήπου». Εκεί δημιούργησα τον ρόλο του «Μιχαήλ», του «ανθρώπου που δεν γερνάει ποτέ» και θα πεθάνει μόνο αν φάει παγωτό βανίλια. Αυτός ο χαρακτήρας δεν υπήρχε στο ομώνυμο βιβλίο (που είχε ήδη κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Καστανιώτη, όσο ήμουν ακόμα Σαν Φρανσίσκο). Τον έγραψα για τον Μαρίνο. Κι ας μην τον ήξερα, προσωπικά.
Στον Μαρίνο μίλησε για μένα ο Γιώργος Θεοφανοπούλου Χατζιδάκης. Του εξήγησε ότι ήμουν ένας μικρομηκάς που είχε κάνει τον «Αμερικάνο» και το «Τέσσερα», και τώρα ετοίμαζε την μεγάλου μήκους του. Ο λόγος του Χατζιδάκη μέτρησε πολύ για να πειστεί.
Συναντηθήκαμε στο σπίτι του. Είχα πάει με τον Γιάννη Παμούκη. Τον μακιγιέρ. Στην πρώτη συνάντηση μου μιλούσε στον πληθυντικό. «Ολοι μου λένε σε ψάχνει ο Δήμας, σε ψάχνει ο Δήμας. Ορίστε, με βρήκατε.»
Διάβασε το σενάριο.
«Τι ρόλο θα κάνω;»
«Τον μάγο».
«Χμμμ, δεν καταλαβαίνω...»
Ο Ιάσωνας Τριανταφυλλίδης του είπε: «Με τον Χρήστο αφέσου.»
Κατάλαβε ότι είχα τρέλα στο μάτι. Αυτό του άρεσε. Μού έφτιαξε και μού διάβασε τον αστρολογικό μου χάρτη.
«Είσαι έγκλημα. Μου αρέσει.»
Ημουν τόσο τυχερός που στην πρώτη μου ταινία είχα παραγωγό τον Κώστα Λαμπρόπουλο, την Bad Movies και την υποστήριξη του Αντώνη Καφετζόπουλου. Φωτογραφία θα έκανε ο Φίλιππος Κουτσάφτης. Σκηνικά-κοστούμια, η Ιουλία Σταυρίδου. Μουσική, ο Νίκος Κυπουργός.
«Ποιοι άλλοι παίζουν;» με είχε ρωτήσει. Του είπα: «Φέστα, Μπαζάκα, Μεντή, Χατζησάββας, Αθήνα Παππά, Βάνα Ραμπότα, Γιώργος Σουξές, Χρήστος Νομικός και η Ερση Μαλικένζου. Και παιδιά...»
Με κοίταξε με τρόμο. «Ολοι αυτοί είναι Α Εθνική! Πώς θα σταθώ δίπλα τους;» Είχε κάνει δύο ταινίες χροοοοονια πριν. Φοβόταν το σινεμά. Φοβόταν εμένα.
Είδε τις μικρού μήκους ταινίες μου. Οταν είδε την «Ανάσα», με φίλησε στο στόμα. Με δάκρυα. Γέλασε με τον «Αμερικάνο». Είδε και τα επεισόδια του «Κόκκινου Κύκλου, που είχα γράψει και σκηνοθετήσει. Του άρεσε η «Οδός Αγησιλάου».
Μόνο τότε είπε το «ναι».
Κοιμόταν την ημέρα και ήταν ξύπνιος το βράδυ. Φροντίσαμε να αφήσουμε τα γυρίσματά του τελευταία, ώστε να πάμε το πρόγραμμα, πάνω στο δικό του πρόγραμμα ύπνου.
Ηρθε Ελευσίνα. Με σεμνότητα και αφοσίωση απέναντι στο όραμα μου. Τον έβαλα να χορέψει στη σεκάνς της Ελεγείας της άριας του Ζιλ Μασνέ, που τραγουδούσε ο Αρης Χριστοφελης.
Με εμπιστεύτηκε τόσο ώστε να παίξει στην τελευταία σκηνή, χωρίς το περουκίνι του. «Για σένα. Το κάνω μόνο για σένα.»
Ο Γιώργος Μαρίνος ήταν για μένα αφετηρία και υπόδειγμα. Στο πώς ένας καλλιτέχνης, ταγμένος στην τέχνη του, αφηνόταν με γενναιοδωρία στο ρίσκο της συνεργασίας και παρέμενε ταπεινός, σεμνός, σιωπηλός. Μαθητής.
Είχα την χαρά και την τύχη να τον δω να ανοίγει τα χέρια του, σα να έχει φτερά, και να φλερτάρει με το χρόνο.
«Εφτασες στο τσακ στο να κάνεις μια μεγάλη ταινία» μου είπε όταν την είδε τελειωμένη.
Και είχε δίκιο. Αυτό «το τσακ», πάντα μου ξεφεύγει.
Γιώργο μου. Ενα μεγάλο Ευχαριστώ.
Για το όσο. Για το τόσο...
Χρήστος Δήμας