«Εχω μάθει να χαίρομαι την αγάπη και την εκτίμηση του κοινού. Την καριέρα μου την έχω κάνει – δεν διεκδικώ πλέον κάτι.»
Ο Γιώργος Μαρίνος εφυγε από τη ζωή σήμερα σε ηλικία 87 ετών. Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή το πρωί της Τετάρτης 11 Μαρτίου, ενώ σύμφωνα με όσα μεταφέρθηκαν από τον θεατρικό παραγωγό Πάνο Κατσαρίδη, ο Γιώργος Μαρίνος άφησε την τελευταία του πνοή το απόγευμα της προηγούμενης ημέρας, έπειτα από επιπλοκή που προκλήθηκε από λοίμωξη του αναπνευστικού. Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και είχε απομακρυνθεί από τη δημόσια ζωή. Παρ’ όλα αυτά, όπως ανέφερε ο Κατσαρίδης, μέχρι το τέλος της ζωής του διατηρούσε μια ήρεμη καθημερινότητα, ακούγοντας μουσική και περνώντας τον χρόνο του μακριά από τα φώτα που τον είχαν κάποτε κάνει θρύλο.
Ο Γιώργος Μαρίνος υπήρξε ένας από τους πιο αντισυμβατικούς και τολμηρούς καλλιτέχνες της ελληνικής σκηνής. Θεωρείται από πολλούς ο πρώτος μεγάλος σόουμαν της χώρας, ένας performer που έφερε στη διασκέδαση ένα υβριδικό είδος παράστασης: πρόζα, σάτιρα, τραγούδι και χορό σε ένα ενιαίο θεατρικό θέαμα. Με τα καυστικά σχόλια, τις μιμήσεις και τις ατάκες του, δεν δίσταζε να σατιρίζει την κοινωνία και να προκαλεί το κοινό, κερδίζοντας ταυτόχρονα το χειροκρότημά του.
Γεννημένος στον Βοτανικό της Αθήνας, μεγάλωσε με τη μητέρα του, καθώς ο πατέρας του ήταν εξόριστος στη Μακρόνησο για μεγάλο μέρος της παιδικής του ηλικίας. Παρότι η οικογένειά του ήθελε να ακολουθήσει το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού ή του αρχιτέκτονα, εκείνος διάλεξε νωρίς τον δρόμο της τέχνης. Εδωσε κρυφά εξετάσεις στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου και το 1962, ακόμη φοιτητής, συμμετείχε στην ιστορική παράσταση «Οδός Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι, πλάι σε σπουδαία ονόματα της εποχής. Από εκεί ξεκίνησε μια πορεία που τον οδήγησε στο θέατρο, στις μπουάτ και στις μεγάλες σκηνές της Αθήνας.
Η πιο εμβληματική περίοδος της καριέρας του συνδέθηκε με τη «Μέδουσα» στου Μακρυγιάννη, όπου για σχεδόν δύο δεκαετίες παρουσίαζε τα ιδιαίτερα σόου του. Συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς, ενώ διατήρησε στενή φιλία με προσωπικότητες όπως ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Νίκος Γκάτσος. Παράλληλα έκανε και λίγες κινηματογραφικές εμφανίσεις, μεταξύ των οποίων στην ταινία «Ο Τρίτος Δρόμος» του Ιωνα Νταϊφά, ενώ η παρουσία του άφησε το αποτύπωμά της και στην τηλεόραση, ιδιαίτερα μέσα από το «Ciao ANT1» της δεκαετίας του ’90.
Ο μοναδικός πρωταγωνιστικός ρόλος του Γιώργου Μαρίνου στον κινηματογράφο ήταν στην ταινία «ΟΚ Φίλε» (1974) σε σκηνοθεσία του Μάριου Ρετσίλα. Η ταινία λειτούργησε ουσιαστικά σαν ένα κινηματογραφικό «όχημα» που προσπάθησε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη την ιδιαίτερη περσόνα που είχε ήδη χτίσει στη σκηνή: το τραγούδι, τη σάτιρα και τη θεατρικότητα που χαρακτήριζαν τις εμφανίσεις του. Παρ’ όλα αυτά, το αποτέλεσμα δεν κατάφερε να βρει ανταπόκριση στο κοινό της εποχής και η ταινία πέρασε σχεδόν απαρατήρητη εμπορικά. Με τα χρόνια, όμως, το «ΟΚ Φίλε» απέκτησε μια παράξενη γοητεία για τους σινεφίλ, παραμένοντας ένα ιδιόμορφο και κάπως αινιγματικό φιλμ της δεκαετίας του ’70, που αξίζει να ανακαλύψει κανείς κυρίως για την εκκεντρική παρουσία του ίδιου του Μαρίνου.
Ανάμεσα στους λίγους ακόμη ρόλους που έπαιξε στο σινεμά, ξεχωρίζει η τελευταία κινηματογραφική του εμφάνιση στην ταινία «Ακροβάτες του Κήπου» του Χρήστου Δήμα, το 2001.
Από την ταινία «ΟΚ Φίλε».
Από την ταινία «Ακροβάτες του Κήπου»
Πέρα όμως από τη σκηνή, ο Μαρίνος έμεινε στη μνήμη πολλών και για τη γενναία στάση ζωής του. Σε μια εποχή βαθιά συντηρητική για την ελληνική κοινωνία, μίλησε ανοιχτά για την ομοφυλοφιλία του ήδη από τη δεκαετία του ’60, χωρίς ενοχές και φόβο. Μοναχικός στην προσωπική του ζωή, με μεγάλες αδυναμίες την αστρολογία και τα σκυλιά του, είχε αποτελέσει έμπνευση για τη δημιουργία του τραγουδιού «Ο Αχιλλέας απ' το Κάιρο» από τον συνεργάτη του, Κώστα Τουρνά. Παρόλα αυτά όπως είχε δηλώσει ο ίδιος, ο μεγάλος έρωτας της ζωής του ήταν η ηθοποιός Κατιάνα Μπαλανίκα. ηταν σύντροφοι στα τέλη της δεκαετίας του '60. Όπως έχει πει, δεν θέλησε να προχωρήσει σε γάμο και να κάνει παιδιά, γιατί θεωρούσε πως θα ήταν άδικο για το παιδί του να υποστεί το «αμαρτωλό» παρελθόν του. Ο ίδιος αποσύρθηκε τα τελευταία χρόνια από τα καλλιτεχνικά πράγματα.
Η απουσία του αφήνει πίσω μια εποχή όπου το θέαμα είχε τόλμη, προσωπικότητα και έναν καλλιτέχνη που δεν φοβήθηκε ποτέ να είναι ο εαυτός του.