O Γιόχαν ζει μόνος του στην βόρεια επαρχία της Ολλανδίας μαζεύοντας καλάμια στην έκταση που του ανήκει δίπλα στο ποτάμι. Μια μέρα θα βρει το πτώμα ενός νεκρού κοριτσιού και αυτή θα είναι η αφορμή που ανεπαίσθητα αλλά καθοριστικά θα αλλάξει τη σχέση του με την την εγγονή του την οποία προσέχει, τον ίδιο του τον εαυτό, την κοινωνία από την οποία έχει απομονωθεί. Θα ξεκινήσει μόνος του να ερευνά τα ίχνη του δολοφόνου, στρέφοντας ωστόσο τη συλλογική ενοχή όχι μόνο στον ίδιο ή την ίδια την κοινότητά του, αλλά και σε βάθος ιστορικού χρόνου, καθώς το «κακό» μοιάζει να βρίσκεται εδώ και χρόνια κάτω από τη φαινομενική ρουτίνα μιας μικροκοινωνίας, κρυμμένο μέσα στο απροσπέλαστο λιβάδι με τις καλαμιές.
Αυτές είναι οι πρώτες ύλες της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του Σβεν Μπρέκερ που έκανε την πρεμιέρα της στην Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Καννών και κέρδισε την εμπιστοσύνη της Ολλανδίας ως επίσημη υποβολή για τα Οσκαρ. Οχι άδικα, αφού είναι πρώτες ύλες που πατάνε πάνω στο απόκοσμο τοπίο της Βόρειας Ολλανδίας, για μια άχρονη και τελικά ά-χωρη ιστορία που διερευνά με τρόπο υπαρξιακό το οικουμενικό αίσθημα του ανοίκειου που προκαλεί ένα ανθρώπινο πτώμα. Ειδικά όταν ο Μπρέκερ επιμένει να χρησιμοποιεί την ημέρα σαν πηγή ανησυχίας και το σκοτάδι ως μια ασφαλή ζώνη, εναλλάσσοντας διαρκώς το παιχνίδι ανάμεσα στο καλό και το κακό, το φαινομενικά αθώο και το αιώνιο κακό.
Με υπνωτιστικό ρυθμό που εξαντλεί τη μικρή του διάρκεια, φωτογραφία που κάνει ανάγλυφη την «αναζήτησή» μέσα, έξω και ανάμεσα στις καλαμιές και σχεδιασμό ήχου που αγγίζει τις περιοχές του θρίλερ, η ταινία του Μπρέκερ μοιάζει να αναφέρεται ταυτόχρονα στον σκανδιναβικό και τον ασιατικό κινηματογράφο με κάτι από «True Detective», σαν υβριδικό λες δείγμα μιας αναθεώρησης ενός crime movie που παριμένεις από στιγμή σε στιγμή να δυναμώσει τα ντεσιμπέλ και να παραδοθεί στις δονήσεις μιας απρόσμενης εξέλιξης.
Είναι όμως περισσότερο η ερημιά που απλώνεται στην οθόνη που ενδιαφέρει τον πρωτοεμφανιζόμενο σκηνοθέτη. Μια ερημιά που φτάνει (για καλό και για κακό) μέχρι και τον θεατή και τον αναγκάζει να πλοηγηθεί μέσα στις ατραπούς ενός ιδιότυπου αστυνομικού φιλμ, που δεν κορυφώνεται ποτέ, ίσως γιατί δεν ήταν ποτέ αυτός ο σκοπός του. Παραμένοντας, όμως, τελικά και πεισματικά, λιγότερο μια ολοκληρωμένη φιλμική εμπειρία και περισσότερο μια σπουδή πάνω στο χρόνο, την εσωτερική αναζήτησή και την αχανή ανθρώπινη… φύση.
