Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Ολοκληρώθηκε η τελετή λήξης του 79ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, ένα μάλλον χλιαρό φινάλε για μια διοργάνωση που είχε πιο έντονο χαρακτήρα από τα άτολμα βραβεία της - τα οποία δόθηκαν στις σωστές ταινίες (με κάποιον τρόπο) αλλά όχι πατώντας πάντα στη σωστή απόφαση για τη βράβευσή τους.
Μεγάλος νικητής του Χρυσού Φοίνικα ο Κρίστιαν Μουντζίου στην πρώτη του εδώ ταινία εκτός Ρουμανίας. Το «Fjord», η ιστορία μιας οικογένειας θρησκόληπτων με πατέρα Ρουμάνο και μητέρα Νορβηγίδα που έρχεται σε κατά μέτωπο σύγκρουση με την κοινωνική αδιαλλαξία της ευαισθητοποιημένης (ή μήπως ρατσιστικής) Ευρώπης, υπήρξε η ταινία που που συζητήθηκε περισσότερο στο Φεστιβάλ.
Ο Κριστιάν Μουντζίου μπήκε στη μικρή, εκλεκτή λίστα όσων έχουν κερδίσει δύο Χρυσούς Φοίνικες. Συνολικά είναι 10.
Ο πρώτος διπλός νικητής είναι ο Σουηδός Αλφ Σιόμπεργκ που κέρδισε το Grand Prix du Festival International du Film, όπως λεγόταν ακόμη τότε το μεγάλο βραβείο των Καννών, το 1946 με το «Iris and the Lieutenant» και το 1951 με το «Miss Julie». Ο δεύτερος είναι ο Φράνσις Φορντ Κόπολα που κέρδισε το 1974 με τη «Συνομιλία» και το 1979 με το «Αποκάλυψη Τώρα!», ο τρίτος ο Δανός Μπίλε Ογκαστ που κέρδισε το 1988 με το «Πέλε ο Κατακτητης» και το 1992 με τις «Καλύτερες Προθέσεις», ο Εμίρ Κουστουρίτσα που κέρδισε το 1985 με το «Ο Μπαμπάς Λείπει σε Ταξίδι για Δουλειές» και το 1995 με το «Underground», ο Ιάπωνας Σοχέι Ιμαμούρα που κέρδισε το 1983 με τη «Μπαλάντα του Ναραγιάμα» και το 1997 με το «Χέλι», οι Ζαν-Πιερ και Λικ Νταρντέν που κέρδισαν το 1999 με τη «Ροζέτα» και το 2005 με το «Παιδί», ο Μίκαελ Χάνεκε που κέρδισε το 2009 με τη «Λευκή Κορδέλα» και τρία χρόνια αργότερα, το 2012 με το «Amour», ο Κεν Λόουτς που κέρδισε το 2006 το «The Wind that Shakes the Barley» και το 2016 με το «I, Daniel Blake» και ο Ρούμπεν Εστλουντ με το «Τετράγωνο» το 2017 και το «Τρίγωνο της Θλίψης» το 2022.
Ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ που οι περισσότεροι πίστευαν ότι θα κέρδιζε το Χρυσό Φοίνικα με τον «Μινώταυρο» αρκέστηκε στο Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής (έχει κερδίσει στο παρελθόν το Βραβείο της Επιτροπής για το «Χωρίς Αγάπη» και το Βραβείο Σεναρίου για το «Λεβιάθαν»).
Το Βραβείο της Επιτροπής κατέληξε στην «Ονειρεμένη Περιπέτεια» της Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ, ένα σύγχρονο γουέστερν που διαδραματίζεται στα σύνορα Βουλγαρίας-Τουρκίας, μια ταινία που σε κάθε περίπτωση διέφερε αισθητά από όλες τις υπόλοιπες (τόσο σε επίπεδο εικόνας όσο και θεματικά), δίνοντας πρόκριση στη δημιουργό του.
Εκτός από αυτές τις τρεις ταινίες, τα υπόλοιπα βραβεία του φετινού Φεστιβάλ πήγαν σε ταινίες που άξιζαν μια θέση στο φινάλε της διοργάνωσης αλλά που με τη «μοιρασιά» που αποφάσισε η επιτροπή του Παρκ.Τσαν-γουκ δεν πάτησαν γερά πάνω στις αρετές του.
Το «Notre Salut» του Εμανουέλ Μαρ άξιζε μια μεγαλύτερη διάκριση από το σενάριό του. Το «Ξαφνικά» του Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι δεν ένιωθε κανείς πως ήταν πρωτίστως μια ταινία γυναικείων ερμηνειών - ειδικά όταν, παρά την υπέροχη ερμηνεία της και την εν γένει υπέροχη παρουσία της τα τελευταία χρόνια, νιώθεις ότι στο πρόσωπο της Βιρζινί Εφιρά βραβεύεται κάπως το γαλλικό σινεμά των σταρ που παίζουν σε «διεθνείς» ταινίες. Τα αγόρια του «Coward» του Λούκας Ντόντ ήταν πρωτοεμφανιζόμενα και εξαιρετικά αλλά σε μια από τις πιο ασήμαντες ταινίες του Διαγωνιστικού και σε μια χρονιά με αντρικές ερμηνείες που ένιωθες να σπάνε το κάδρο και να υπάρχουν και έξω από αυτό (από τον Χαβιέρ Μπαρδέμ στο «The Beloved» του Ροντρίγκο Σορογκόγιεν μέχρι τον Σουάν Αρλό του «Notre Salut» ή ακόμη και τον Ντμίτρι Μαζούροφ, πρωταγωνιστή του «Μινώταυρου» του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ).
Χειρότερη «μοιρασιά» αυτή της Καλύτερης Σκηνοθεσίας ανάμεσα στους Χαβιέ Αμπράσι και Χαβιέ Κάλβο για το «La Bola Negra» και τον Πάβελ Παβλικόφσκι για το «Fatherland». Δύο από τις ταινίες που συζητήθηκαν, άρεσαν και τελικά βραβεύθηκαν, αλλά χωρίς η επιλογή της επιτροπής να είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ούτε δύο queer ατρόμητοι Ισπανοί με ένα μεγάλο blockbuster γκέι διαγενεακό μελόδραμα, ούτε ο Πάβελ Παβλικόφσκι για την αυστηρή επιστροφή του Τόμας Μαν στην μεταπολεμική Γερμανία - ένα καίριο σχόλιο για τον κόσμο σήμερα. Σαν δυο γενιές να έπρεπε να αναγνωριστούν, γιατί καμία δεν μπορούσε να το καταφέρει μόνη της;
Οικοδέσποινα της βραδιάς ηταν Aϊ Χαϊνταρά, που όπως και στην τελετή έναρξης του Φεστιβάλ μίλησε για το σινεμά που αντιστέκεται.
Μεγάλη στιγμή της τελετής, ο τιμητικός Χρυσός Φοίνικας στην Μπάρμπρα Στρέιζαντ.
Οπως γνωρίζαμε η Μπάρμπρα Στρέιζανt ακύρωσε την παρουσία της στο Φεστιβάλ μετά από μια επέμβαση στο γονατό της. Τη δύσκολη δουλειά ανέλαβε η Ιζαμπέλ Ιπέρ. «Το σινεμά ακούει», ξεκίνησε το λόγο της, αναφέροντας τις φορές που η Στρέιζαντ τραγούδησε στο σινεμά. Μίλησε για το μυστήριο που είναι η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ, «αντοχή της είναι μια ηθική, οι ταινίες της ως ηθοποιός αλλά και ως σκηνοθέτης, παραγωγός. Ανεξάρτητη, ελεύθερη, χωρίς καμία αναστολή πέρασε από τη Μπάρμπρα στην Μπάρμπαρα, σαν ένας ζωντανός θρύλος», ολοκληρώνει όσα αφιερώνει στην Στρέιζαντ η Ιζαμπέλ Ιπέρ.
«Ποτέ μια γυναίκα αντικείμενο, αλλά μια γυναίκα υποκείμενο», η φράση που κρατάμε.
Με ένα βίντεο που έστειλε ειδικα για την περίσταση, η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ μίλησε συγκινημένη για το βραβείο της:
«Σε έναν τρελό και ασταθή κόσμο που φαίνεται να κατακερματίζεται όλο και περισσότερο κάθε μέρα, είναι καθησυχαστικό να βλέπουμε τις συναρπαστικές ταινίες που παρουσιάζονται σε αυτό το φεστιβάλ από καλλιτέχνες πολλών χωρών. Ο κινηματογράφος έχει αυτή τη μαγική ικανότητα να μας ενώνει, να ανοίγει τις καρδιές και τα μυαλά μας. Και αυτό είναι που πραγματικά γιορτάζουμε στις Κάννες. Και είμαι τόσο περήφανη που είμαι μέλος αυτής της κοινότητας. Λοιπόν, σας ευχαριστώ πολύ για αυτή την τιμή, και ζήτω ο κινηματογράφος!».
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΟΥ 79ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ
Χρυσός Φοίνικας: «Fjord» του Κρίστιαν Μουντζίου
Δεύτερος Χρυσός Φοίνικας για τον Κρίστιαν Μουντζίου με μια ταινία που όπως είπε μιλάει σε μια εποχή ταραγμένη για την «συμπεριληψη» και την «ανοχή».
Στον ευχαριστήριο λόγο του ο Ρουμάνος σκηνοθέτης μίλησε εναντίον του φανατισμού και υπέρ της ανεκτικότητας: «Στον κινηματογράφο είναι σημαντικό να μιλάμε για ουσιαστικά ζητήματα, για να κατανοήσουμε προς ποια κατεύθυνση πηγαίνει ο κόσμος. Μπορούμε να το κάνουμε παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μας, τους δικούς μας ανθρώπους. Και εγώ, αυτό που αισθάνομαι, είναι ότι οι σημερινές κοινωνίες είναι διχασμένες, ριζοσπαστικοποιημένες. Αυτή η ταινία είναι επίσης μια δέσμευση ενάντια σε κάθε μορφή φανατισμού. Είναι ένα μήνυμα για την ανεκτικότητα, για την ένταξη, την ενσυναίσθηση. Είναι όροι υπέροχοι που όλοι αγαπάμε, αλλά πρέπει να τους εφαρμόζουμε πιο συχνά».
Διαβάστε εδώ τη γνώμη του Flix για το «Fjord»
Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής: «Minotaur» του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ
«Εκατομμύρια άνθρωποι, και από τις δύο πλευρές, δεν ονειρεύονται παρά ένα πράγμα: να σταματήσουν επιτέλους οι σφαγές. Και το μόνο άτομο που μπορεί να βάλει τέλος σε αυτή τη σφαγή είναι ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Βάλτε τέλος σε αυτό το μακελειό, ολόκληρος ο κόσμος το περιμένει», δήλωσε ο Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Η ταινία του διαδραματίζεται με την έναρξη του πολέμου, σε μια χώρα που στέλνει ανθρώπους για σφαγή, καθώς στο εσωτερικό η απόλυτη κοινωνική παράλυση ακινητοποιεί κάθε πιθανή διέξοδο ανθρωπιάς.
Διαβάστε εδώ τη γνώμη του Flix για το «Minotaur»
Βραβείο της Επιτροπής: «Ονειρεμένη Περιπέτεια» της Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ
«Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλες τις γυναίκες αυτής της πόλης όπου γυρίσαμε την ταινία. Η ταινία πραγματεύεται μια κατάσταση που μοιάζει με πόλεμο. Ποιος κερδίζει; Ποιος χάνει; Δύσκολο να το πει κανείς. Ηταν πολύ συγκινητικό να διαβάζω τις μαρτυρίες όλων αυτών των ανθρώπων που μιλούσαν για την καθημερινή τους ζωή, που ζούσαν μια έντονη κατάσταση, γεμάτη ενσυναίσθηση και τρυφερότητα προς τους άλλους. Αυτό μου θυμίζει αυτή την πολύ όμορφη λέξη: τη δύναμή που έχουμε», δήλωσε πολύ συγκινημένη η Βαλέσκα Γκρίζεμπαχ, μιλώντας για το γουέστερν της, τοποθετημένο στα σύνορα Βουλγαρίας - Τουρκίας και ηρωίδα μια γυναίκα που προσπαθεί να κερδίσει πίσω τον τόπο της.
Διαβάστε εδώ τη γνώμη του Flix για την «Ονειρεμένη Περιπέτεια»
Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού: Εμανουέλ Ματσιά και Βαλεντάν Καμπάν για τo «Coward» του Λούκας Ντοντ
Οι δύο πρωτοεμφανιζόμενοι ηθοποιοί του Λούκας Ντοντ στο «Coward» που μοιράζονται τη φρίκη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και έναν έρωτα που θα αποφασίσει για τη ζωή τους. To μήνυμα που στέλνουν στη νέα γενιά ήταν και το θέμα του ευχαριστήριου λόγου τους: «Ελπίζω πραγματικά ότι αυτή η ταινία θα επιτρέψει σε νέους άντρες, νέα κορίτσια, νέους ανθρώπους γενικά να μπορέσουν να αγαπήσουν τον εαυτό τους και να αποδεχτούν αυτό που είναι, γιατί αυτό είναι το πιο όμορφο πράγμα, πιστεύω».
Διαβάστε εδώ τη γνώμη του Flix για το «Coward» του Λούκας Ντοντ
Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού: Βιρζινί Εφιρά και Τάο Οκαμότο για το «Ξαφνικά» του Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι
«Μια χαρά και μια τιμή όλη η συνεργασία μας με τον Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι. Κάνουμε ταινίες για να εκφράσουμε τον καλύτερο μας εαυτό. Και ευχαριστώ τον Ριγιουσούκε Χαμαγκόυτσι γι' αυτό. Στο τέλος της ταινίας, θυμάμαι ότι είχα ξεσπάσει σε δάκρια. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που μας αναγνωρίσατε ως ζευγάρι, κατά κάποιο τρόπο. Ηταν απίστευτο. Υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις όπου δύο γυναίκες συναντιούνται πραγματικά και ουσιαστικά όπως συναντηθήκαμε εμείς".», δήλωσε με δάκρια στα μάτια η Βιρζινί Εφιρά.
Διαβάστε εδώ τη γνώμη του Flix για το «Ξαφνικά» του Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι
Βραβείο Σκηνοθεσίας: Χαβιέ Αμπράσι και Χαβιέ Κάλβο για το «La Bola Negra» εξ ημισείας με τον Πάβελ Παβλικόφσκι για το «Fatherland»
«Η τέχνη μάς επιτρέπει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Η τέχνη μάς αλλάζει στα βάθη της ψυχής μας, στα πιο βαθιά σημεία των χεριών μας. Ελπίζω ότι η τέχνη θα αλλάξει επίσης και τους ανθρώπους που θα δουν την ταινία», δήλωσαν κατενθουσιασμένοι οι δύο Ισπανοί σκηνοθέτες.
«Δεν είναι εύκολο να έχεις πολλούς σκηνοθετες στη σκηνή», αναφέρει ο Πάβελ Παβλικόφσκι ελαφρά ενοχλημένος για το εξ ημισείας βραβείο. «Ζω και αναπνέω πολιτική» θα δηλώσει, μιλώντας για την πράξη αντίστασης που είναι να κάνεις σινεμά.
Διαβάστε εδώ τη γνώμη του Flix για το «La Bola Negra» και εδώ για το «Fatherland» του Πάβελ Παβλικόφσκι
Βραβείο Σεναρίου: Εμανουέλ Μαρ για το «Notre Salut»
O Εμανουέλ Μαρ συγκινημένος και έκπληκτος για το βραβείο σεναρίου αποκαλύπτει πως η ταινία του ήταν μια ταινία φτιαγμένη πάνω σε αυτοσχεδιασμούς. Μίλησε για τους «μικρούς» ηγέτες σαν τον ήρωα της ταινίας του, τον προπάππου του που υπήρξε συνεργός των Ναζί.
«Με αυτήν την ταινία προσπαθήσαμε να καταλάβουμε πώς η βία, η ανάγκη για κυριαρχία, η ανάγκη να καθησυχάζει κανείς τον εαυτό του αποκλείοντας τον άλλον, πώς αυτά τα είδη μικρών αρχηγών που δεν ξέρουν να αγαπούν, που δεν ξέρουν να μοιράζονται, που δεν ξέρουν να βλέπουν έναν άλλο άνθρωπο ως ανθρώπινο ον, αποκλείουν, βομβαρδίζουν και διαπράττουν γενοκτονίες όταν βρίσκονται επικεφαλής ενός κράτους»
Διαβάστε εδώ τη γνώμη του Flix για το «Notre Salut»
Χρυσή Κάμερα (για ταινία πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη από όλα τα προγράμματα): Ben' Imana της Μαρί-Κλεμεντίν Ντουσαμπετζάμπο
«Εκανα αυτή την ταινία γιατί ήθελα να αποτίσω φόρο τιμής στις γυναίκες της χώρας μου, σε αυτές τις μητέρες που βρίσκονται στη ρίζα της θεραπείας ενός ολόκληρου έθνους. Σε αυτές τις μητέρες που, μέσα από το λάθος και το ανείπωτο, βρήκαν τη δύναμη να παραμείνουν όρθιες με αξιοπρέπεια. Και ακόμη περισσότερο, που βρήκαν μέσα στην καρδιά τους την ικανότητα να προσφέρουν, να συγχωρούν και να προχωρούν μπροστά, ακόμη και ατελώς, ακόμη και με πόνο, ακόμη και κάποιες φορές χωρίς να τα καταφέρνουν. Αυτή η ανθρωπιά, αυτή η γενναιότητα, αξίζει να υψωθεί», δήλωσε συγκινημένη η σκηνοθέτης από τη Ρουάντα που συμμετείχε με την πρώτη της ταινία στο τμήμα Ενα Κάποιο Βλέμμα.
Χρυσός Φοίνικας Μικρού Μήκους: Para Low Contricantes (Aux Adversaires) του Φεντερίκο Λουίς
«Είναι τιμή να βρίσκομαι εδώ ενώ γνωρίζουμε ότι αυτή τη στιγμή συμβαίνουν σκληρά πράγματα γύρω μας. Υπάρχει μια γλυκόπικρη αίσθηση στον αέρα. Λίγοι άνθρωποι ενδιαφέρονται για το τι έχει να πει ένας μικρός Αργεντινός. Ομως, ανεξάρτητα από αυτό, σας ευχαριστώ και σας ζητώ να μεταδώσετε αυτό το μήνυμα», δήλωσε ο νεαρός Φεντερίκο Λουίς.