Αυτό είναι το ημερολόγιο του Ανρί Μαρ, ενός πρόθυμου δημοσίου υπαλλήλου που θα υπηρετήσει την κυβέρνηση του Φιλίπ Πετάν, εγκατεστημένη στην ελεύθερη νότια ζώνη της Γαλλίας, μετά την κατοχή της υπόλοιπης χώρας από τους Γερμανούς το 1940. Η αρμοδιότητα του θα είναι ο «πόλεμος κατά της ανεργίας», αλλά ο Ανρί Μαρ δεν θα περιοριστεί μόνο σε αυτό. Θα είναι παρών σε κάθε μικρή η μεγάλη απόφαση που θα ικανοποιεί τους ανωτέρους του, δεν θα διαταράσσει τη σχέση της κυβέρνησης με τους Ναζί και θα αποτελεί ακόμη ένα βήμα για την επικράτηση μιας εθνικής ομοψυχίας για τη μεγάλη, ενωμένη, ισχυρή Γαλλία.
Αυτό είναι το ημερολόγιο ενός συνεργού των Ναζί, που περιφέρεται μέσα στα κέντρα αποφάσεων με τους περισσότερους από τους ανωτέρους του να μην γνωρίζουν καν το όνομα του, που παρευρίσκεται σε δεξιώσεις και επίσημα δείπνα χωρίς ποτέ να κάθεται στο τραπέζι με τους ισχυρούς, που αγνοεί την οικογένεια του δίνοντας προτεραιότητα στη μοναδική του ασχολία που είναι να ξυπνάει και κοιμάται μέσα σε ένα γραφειοκρατικό σύστημα που αποτελείται από σειρά τυπικών διαδικασιών, είτε αυτό αφορά ένα λάβαρο που πρέπει να στηθεί στην κεντρική αίθουσα των γραφείων της υπηρεσίας είτε τη μεταφορά Εβραίων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Αυτό είναι το ημερολόγιο του παππού του Εμανουέλ Μαρ, που εδώ στη δεύτερη μόλις μεγάλου μήκους ταινία του αναδεικνύεται σε έναν αναπάντεχα πολυεπίπεδο δημιουργό που αναμοχλεύει μια προσωπική ιστορία με όρους συλλογικούς και μια ιστορία του παρελθόντος με όρους επικαιροποίησης, διατηρώντας ζωντανή σε όλη του τη μεγάλη διάρκεια (περίπου τρεις ώρες) την αίσθηση μιας άχρονης, επείγουσας αυτή τη στιγμή περισσότερο από ποτέ, ταινίας γύρω από την μπαναλιτέ του κακού.
Το πορτρέτο που ο νεαρός σκηνοθέτης ζωγραφίζει βινιέτα με τη βινιέτα, ακολουθώντας την άνοδο και την πτώση του παππού του, είναι ανατριχιαστικό. Βασισμένο πάνω στις επιστολές που αντάλλασσε με τη γιαγιά του πριν και αυτή εγκατασταθεί με όλη την οικογένεια του στο Βισί, ο εγγονός παρακολουθεί τη ζωή του παππού του σαν αυτή να είναι μέρος μιας σειράς ξεχασμένων επικαίρων που βρέθηκαν σε μια αποθήκη. Κλειστοφοβικά γυρισμένα, φωτισμένα σαν από την κάμερα ενός iPhone, με κάδρο σφιχτό που κάνει την οποιαδήποτε ανεπαίσθητη κίνηση μέσα τους να μοιάζει σαν μια συνταρακτική μετατόπιση του πραγματικά ενδιαφέροντος της ύπαρξης τους, τα κομμάτια που συνθέτουν τη ζωή του Ανρί Μαρ είναι κομμάτια μιας συνηθισμένης, αδιάφορης, ανιαρής ζωής που δεν θα είχε ποτέ νόημα να γίνει σινεμά.
Αν τελικά γίνεται σινεμά που υποδόρια καταλαμβάνει περιοχές της καρδιάς και του μυαλού σου που πίστευες ότι θα χρειάζονταν μια κάποια περισσότερη «δράση» για να ενεργοποιηθούν, είναι γιατί ο Μαρ αντιμετωπίζει τον ήρωα του όπως ακριβώς είναι. Ως ένα τίποτα. Μια μπανάλ περίπτωση ενός ασήμαντου ανθρώπου. Ενας αξιολύπητος και ισόποσα συμπαθητικός και αντιπαθητικός τύπος που προσπαθεί να κάνει το σωστό που του επιβάλλει η μικρή του φιλοδοξία. Ένας άνθρωπος που θα προσπερνούσες, ούτε θα έστρεφες ποτέ το βλέμμα σου για να τον ξεχωρίσεις μέσα από το πλήθος. Ο ίδιος άνθρωπος που είναι ικανός για το απόλυτο κακό, μονάδα σε μια μεγάλη λίστα από συνεργούς του ναζιστικού καθεστώτος που η Γαλλία μόλις τώρα - ακριβώς πάνω στην πιο επικίνδυνη στιγμή της μάλλον οριστικής επικράτησης της ακροδεξιάς στη χώρα - τολμά να αρχίσει να καταμετρά.
Ο Εμανουέλ Μαρ δίνει το σήμα, ακριβώς τη στιγμή που χρειάζεται. To «Notre Salut» (με αγγλικό τίτλο «A Man of His Time») θα είναι το ημερολόγιο ενός ανθρώπου που δεν ήταν κακός. Ούτε Ναζιστής. Ισως τελικά ούτε και πατριώτης. Αλλά και ένας άνθρωπος δεν μπορούσε να ξεχωρίσει το καλό από το κακό, ζώντας με τη φόρα όσων είδαν στην κυβέρνηση του Πετάν μια τεράστια ευκαιρία να καλυτερεύσουν τις ζωές τους, να ανέβουν ταξικά, να γίνουν κάποιοι. Και θα είναι ένα ημερολόγιο που όσο κορυφώνεται προς την ώρα της τελικής κρίσης (αυτή καθρεφτίζεται ιδανικά στη σχέση του ζευγαριού μέσα από τις πραγματικές επιστολές του που ποτίζουν μια αποστασιοποιημένη καταγραφή με μελαγχολία και στιγμές ποίησης), καθρεφτίζει συλλογικές ενοχές, ευθύνες και ιστορικές παραλείψεις που ήρθε η ώρα οι σελίδες του να «διαβαστούν» πριν να είναι αργά.
Σε ένα διαρκές στροβίλισμα ανάμεσα σε αντιθέσεις που υπενθυμίζουν πως βρισκόμαστε μέσα σε μια μυθοπλασία η οποία υπήρξε πραγματικά - περίπου 72.500 Εβραίοι στάλθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης από το καθεστώς του Βισί - και σε ένα παρελθόν όπου αρκεί ένα τραγούδι (εδώ, ανάμεσα σε άλλα, το «Sounds Like a Melody» των Alphaville και, με ιδιαίτερο νόημα, το «Life Is Life» των Opus, αμφότερα από τη δεκαετία του ’80, όταν το Εθνικό Μέτωπο γνώριζε τη μεγαλύτερη άνοδό του) για να το μετατρέψει σε παρόν, αυτό είναι το ημερολόγιο ενός σπουδαίου ηθοποιού. Σε μια από αυτές τις ερμηνείες που ξεπερνούν την έννοια της υποκριτικής και αγγίζουν την ίδια την κεντρική αφήγηση μιας ταινίας, ο Σουάν Αρλό ενσωματώνει στη διαρκή αμήχανη κίνηση του σώματος του, στο πάντα χαμηλωμένο βλέμμα του και σε μικρές αριστοτεχνικές στιγμές ενός απέλπιδου στοχασμού για το το τρίπτυχο παρελθόν- παρόν-μέλλον, τη σχεδόν τεκτονική σύγκρουση ανάμεσα στον μικρό άνθρωπο που είναι υπεύθυνος για το μεγαλύτερο κακό - ακριβώς τη στιγμή που αυτή προκύπτει σαν να ήταν το πιο αδιάφορο πράγμα στον κόσμο.