Στον «Faust» του Αλεξάντερ Σοκούροφ το Χρυσό Λιοντάρι, στο Γιώργο Λάνθιμο και τον Ευθύμη Φιλίππου για τις «Αλπεις» το Βραβείο Σεναρίου
Εν αναμονή των μεγάλων βραβείων του φεστιβάλ, μια σειρά από παράλληλες βραβεύσεις σηματοδοτούν το φινάλε του 68ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.
Μια σκεπτόμενη ταινία για το κολέγιο; Με πνευματώδεις διαλόγους κι ιδιότροπο χιούμορ; Από τον σκηνοθέτη του «Μetropolitan»; Με χορευτικά και κλακέτες; Ακούγεται συναρπαστικό; Δεν είναι.
Στις οκτώ το βράδυ θα ξεκινήσει η τελετή απονομή των βραβείων της 68ης Μόστρα της Βενετίας. Λίγες ώρες πριν, τα στοιχήματα για τους νικητές δίνουν και παίρνουν: ευκαιρία για μια συνοπτική αναδρομή στο τι είδαμε, τι μας άρεσε και τι κοντέψαμε ήδη να ξεχάσουμε...
Οσο η 68η Μόστρα της Βενετίας κορυφώνεται με τα αποψινά βραβεία και την επίσημη λήξη της, τόσο θα μας λείψουν οι κλεφτές ματιές στις προσωπικές στιγμές των άτακτων ή απόμακρων επωνύμων που φωτογραφήθηκαν φέτος στο κόκκινο χαλί.
Αρεσε στους κριτικούς, συγκίνησε τον κόσμο. Το «Moneyball», η αληθινή ιστορία του προπονητή Μπίλι Μπιν που έκανε μεγάλα όνειρα για την μικρή μπέιζμπολ ομάδα του, έκανε πρεμιέρα στο 36ο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Τορόντο. Ο Μπραντ Πιτ ήταν εκεί.
Το όνομα της συζητείται φέτος περισσότερο από οποιοασδήποτε άλλης για το Οσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Αν το κερδίσει θα είναι γιατί υποδύεται καταπληκτικά έναν άντρα, όπως αποδεικνύει και η πρώτη σκηνή από το φιλμ του Ροντρίγκο Γκαρσία «Albert Nobbs».
Μια ακόμη σκοτεινή ιστορία τοποθετημένη στο Τέξας, το φιλμ της κόρης του Μάικλ Μαν, έχει τη σοβαρότητα που απαιτεί η αληθινή ιστορία και το θέμα του, αλλά όχι την ενέργεια, το βάθος και την ένταση στην οποία ελπίζεις.
Χθες, 8 Σεπτεμβρίου ξεκίνησε επίσημα το 36ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, με το ντοκιμαντέρ για τους U2 «From the Sky Down».
Ενα θρίλερ με φόντο την οικονομική κρίση και το «ελληνικό πρόβλημα», ήταν το τελευταίο πράγμα που περιμέναμε να δούμε από τον Τζόνι Το. Το «Life Without Principle» όμως, είναι ακριβώς αυτό, μια τυπική ταινία του Το, με έξτρα... οικονομική αγωνία.
Κινηματογραφικό ντεμπούτο ενός Ιταλού κομίστα, στο οποίο οι εξωγήινοι έρχονται στη γη. Για να συναντήσουν τους πιο αδιάφορους χαρακτήρες που θα μπορούσαν να βρουν σε ολόκληρη την Ιταλία.
Στο φιλμ του Γουίλιαμ Φρίντκιν, το pulp του Τζιμ Τόσμον συναντά το χιούμορ των αδελφών Κοέν και μαζί εκτοξεύονται σε ένα ανίερο μείγμα βίας, γέλιου, πεσιμισμού και ακρότητας. Ακούγεται απολαυστικό; Είναι!
Το «Killer Joe» ξεσήκωσε την αίθουσα στην πρωινή δημοσιογραφική προβολή. Λίγες ώρες αργότερα, ο Γουίλιαμ Φρίντκιν θα ξύπναγε ακόμη και μια αίθουσα με, ως επί το πλείστον, βαριεστημένους δημοσιογράφους. Πώς το έκανε; Απολαύστε παρακάτω...
Η Κριστίνα Κομεντσίνι παραδίδει το κινηματογραφικό αντίστοιχο της ελαφριάς γυναικείας λογοτεχνίας, πλήρες με μαγευτικά τοπία, απαγορευμένους έρωτες και λιγομίλητους βουνίσιους άντρες παλιάς κοπής.
Αν ο κόσμος τελείωνε αύριο στις 4.44 τα ξημερώματα, θα προτιμούσαμε η τελευταία ταινία που θα βλέπαμε να μην ήταν αυτή η αδιάφορη, ασυνάρτητη, σχεδόν ερασιτέχνη απόπειρα του Εϊμπελ Φεράρα να μας συμφιλιώσει με το τέλος.
Αν η λέξη «Μεφιστοφελής» έχει γίνει συνώνυμη μιας σκοτεινής γοητείας, ο Αλεξαντερ Σοκούροφ δίνει στον διάβολο την αληθινή του φύση: ταλαίπωρος κι αυτός όπως όλοι μας, δέσμιος των δικών του παθών κι εμμονών.
Μια συνέντευξη Τύπου με τον Τοντ Σόλοντζ μπορεί να είναι από αποκαλυπτική μέχρι ενδιαφέρουσα. Οταν η ταινία στην οποία αφορά, όμως, είναι απλά συμπαθητική το μόνο που σου μένει είναι οι ειλικρινείς απαντήσεις των ανθρώπων που την έκαναν.
Εξίσου φιλόδοξο και αναμφίβολα καλύτερο από το «Α.Ι.» του Στιβεν Σπίλμπεργκ το «Eva» του Ισπανού Κίκε Μάιγιο, είναι η ταινία που δικαιώνει τα ρομπότ και αποκαλύπτει την επόμενη ευρωπαϊκή μεταγραφή στο Χόλιγουντ.
Παιδικοί εφιάλτες, μακρυμάλλικα φαντάσματα, παρανοημένα μυαλά και κακόβουλα λούτρινα κουνέλια. Ακούγονται χαριτωμένα, αλλά δεν αθροίζουν ένα πετυχημένο θρίλερ.
Μετά τη Βενετία, το Τορόντο και το Σαν Σεμπαστιάν, στο χορό των κινηματογραφικών φεστιβάλ μπαίνει και το Λονδίνο, που μόλις ανακοίνωσε το πρόγραμμα του για την 55η διοργάνωση του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου.
Τι κάνεις όταν όλα όσα ξέρεις, μοιάζουν ξαφνικά άγνωστα; Τι συμβαίνει στο σπίτι σου όταν εσύ είσαι απών; Η καινούρια ταινία του Εραν Κόλιριν, σκηνοθέτη του «Η Επίσκεψη της Μπάντας», είναι μια αθόρυβη, σχεδόν βουβή δραματική «κωμωδία» για τους ήχους των άδειων διαμερισμάτων και τον βόμβο της ζωής σου, που συνήθως δεν προσέχεις.
Δεν υπάρχουν πολλοί σκηνοθέτες που να κατορθώνουν να έχουν μια ταινία στο Φεστιβάλ Βενετίας τον περασμένο Σεπτέμβρη, να βρίσκονται στο Δεκαπενθήμερο των σκηνοθετών στις Κάννες τον Μάιο και τον επόμενο Σεπτέμβρη, να επιστρέφουν στη Βενετία με μια ακόμη καινούρια ταινία.
Μέσα από γράμματα, συνεντεύξεις συνεργατών και φίλων, οικογενειακές ταινίες, αλλά και κυρίως τις εξομολογήσεις της γυναίκας του, Ολίβια, ο Τζορτζ Χάρισον αποκαλύπτεται στο «Living in the Material World», το ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε για τον «πιο ήσυχο Beatle» - ο οποίος ίσως να μην ήταν τελικά και τόσο... ήσυχος. Δείτε το στις Νύχτες Πρεμιέρας!
Μέχρι στιγμής είναι η ταινία που είχε την πλέον καθολική αποδοχή από τους κριτικούς. Ο λόγος για το «Shame» του Στιβ ΜακΚουίν που συζητιέται επίσης για τις γυμνές σκηνές του πρωταγωνιστή του, Μάικλ Φασμπέντερ. Η πρώτη σκηνή από την ταινία είναι απλά... ερωτική.
Οι συντελεστές του «Ανεμοδαρμένα Υψη» μιλούν για τους τρόπους που δούλεψαν μια τόσο μοντέρνα ταινία, βασισμένη σ'ένα τόσο κλασικό και βαρύ με παράδοση λογοτεχνικό έργο.
«Επιτέλους μια ταινία του Τοντ δίχως παιδεραστία, κακοποίηση, βιασμό, χωρίς, αυτοκτονίες» αστειεύτηκε ο παραγωγός του Τεντ Χόουπ στη συνέντευξη τύπου. Μόνο που δυστυχώς αν αφαιρέσεις όλα αυτά, δεν δείχνουν να μένουν πολλά ενδιαφέροντα πράγματα στο σινεμά του.
H Αντρεα Αρνολντ («Red Road», «Fish Tank») σκηνοθετεί ένα φιλμ εποχής; Ναι, μόνο που ευτυχώς, είναι πρώτα ένα φιλμ της Αντρεα Αρνολντ και μετά μια ταινία κοστουμιών...
Μια καλοπροαίρετη, όμορφη, συμβατική ανθρωπιστική ταινία για το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης, δεν ήταν αυτό που περιμέναμε από τον σκηνοθέτη του αξέχαστου «Nuovomondo», Εμανουέλε Κριαλέζε.
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας Conn-x ξεκινά, την Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου, για 17η χρονιά, για να μας θυμήσει ότι, ευτυχώς, κάποια πράγματα στην (κινηματογραφική, τουλάχιστον) ζωή μένουν σταθερά.
Αργησαν κάπως αλλά το ανακοίνωσαν: πρόεδρος της κριτικής επιτροπής του 59ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν θα είναι η οσκαρική ηθοποιός Φράνσις ΜακΝτόρμαντ. Ελπίζουμε η επιλογή της να μας... δικαιώσει.
Μπορείς να χρησιμοποίησεις πολλές λέξεις για να χαρακτηρίσεις το «Sal», του Τζέιμς Φράνκο, μια ματιά στις τελευταίες ώρες και στην ψυχολογία του μισοξεχασμένου χολιγουντιανού ηθοποιού Σαλ Μίνεο. Πιθανότατα η λέξη «πετυχημένη» δεν θα είναι μια από αυτές.
Τίποτα δεν κρατήθηκε μυστικό στη συνέντευξη Τύπου του «Τinker, Tailor, Soldier, Spy» κι όλοι έμοιαζαν απροσδόκητα ανοιχτοί και πρόθυμοι να μιλήσουν. Πλήρης αντίθεση από τους ρόλους τους στο φιλμ του Τόμας Αλφρεντσον που είχαμε παρακολουθήσει λίγη ώρα πριν. Ευτυχώς, γιατί αλλιώς, αυτή θα ήταν μια εξαιρετικά λακωνική συνέντευξη τύπου.
Αύριο, Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου, ανακοινώνεται ολόκληρο το πρόγραμμα. Περιμένοντας, ρίξετε μια κρυφή ματιά σε μερικές ακόμα ταινίες που θα δείτε στο 17ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας Conn-x.
Μια ακόμη ταινία από την οικογενειακή μυθολογία της Μαρζαν Σατραπί («Περσέπολις»), αυτή τη φορά όχι με animation, αλλά ηθοποιούς και παραμυθένια υφή αντί για πολιτική διάθεση.
Απόλυτα βρετανικό όπως και το νανούρισμα που δανείζει τον τίτλο του στο βιβλίο του Τζον Λε Καρέ, το φιλμ του Τόμας Αλφρεντσον δεν είναι απλά μια κατασκοπική ταινία, αλλά ένα φιλμ για αξίες όπως η πίστη, η εμπιστοσύνη, η ηθική και για έναν κόσμο στα πρόθυρα της εξαφάνισης.
Ενα πορτρέτο του Οσκαρ Ουάιλντ, μια ανατομή του έργου του «Σαλώμη», μια ταινία για τον Αλ Πατσίνο. Μα πάνω απ όλα, η ανατολή της Τζέσικα Ταστέιν ως της επόμενης μεγάλης ηθοποιού του Χόλιγουντ
Μια βαθιά βουτιά στα βρώμικα νερά του σεξουαλικού εθισμού, ένα πορτρέτο τσακισμένων ανθρώπων, που δεν διαφέρουν πολύ από εμάς, σε μια χαμηλότονη αλλά εκκωφαντικά «κινηματογραφική» ταινία από τον δημιουργό του «Ηunger» που είναι σίγουρο πως θα ακουστεί όχι μόνο για το full frontal του πρωταγωνιστή της, Μάικλ Φασμπέντερ.
Το «PJ20» είναι με διαφορά το πιο πολυαναμενόμενο μουσικό ντοκιμαντέρ της χρονιάς. Δείτε σε μια πρώτη σκηνή της ταινίας τον Εντι Βέντερ να φτιάχνει αυτό που θα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα τραγούδια τους!
Τι κι αν έχουν μέχρι στιγμής παρελάσει σταρ που κυμαίνονται από τον Τζορτζ Κλούνεϊ, ως την Μαντόνα. Μετά τη δημοσιογραφική προβολή της νέας ταινίας του «Wilde Salome», ο Αλ Πατσίνο έφτασε στο Lido για τη Συνέντευξη Τύπου και τότε μόνο η Βενετία υποκλίθηκε πραγματικά.
Με νωπές τις εικόνες του «Shame», της δεύτερης ταινίας του σκηνοθέτη-εικαστικού και αγαπημένου των φεστιβάλ Στιβ ΜακΚουίν, να μας έχουν ξυπνήσει κρυφούς πόθους για μεστό, ενήλικο σινεμά, κατευθυνόμαστε προς τη συνέντευξη Τύπου...
