Ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο IndieWire θέτει ένα ενδιαφέρον ερώτημα για τη σύγχρονη κινηματογραφική βιομηχανία:
Μήπως το Χόλιγουντ αρχίζει να ξεμένει από μουσικούς θρύλους για βιογραφικές ταινίες;
Όταν η βιογραφική ταινία «Michael» του Αντουάν Φούκουα έκανε πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στους κινηματογράφους, έκλεισε ένα μακρύ και συχνά δύσκολο κεφάλαιο παραγωγής. Ωστόσο, η ιστορία της ίσως να μην τελειώνει εδώ, καθώς ήδη υπάρχουν συζητήσεις για πιθανή συνέχιση και επέκταση του κινηματογραφικού αυτού σύμπαντος.
Η ταινία για τη ζωή του Μάικλ Τζάκσον πέρασε από αρκετές δυσκολίες και ανατροπές κατά τη διάρκεια της παραγωγής της. Παρ’ όλα αυτά, πλέον φτάνει στη μεγάλη οθόνη, προσφέροντας στο κοινό μια έντονη δόση ποπ νοσταλγίας από τη δεκαετία του ’80. Για τους θαυμαστές του Τζάκσον αποτελεί μια ευκαιρία να ξαναζήσουν αγαπημένα τραγούδια και να γνωρίσουν πιο βαθιά την πολυσύνθετη πορεία ενός από τους πιο εμβληματικούς καλλιτέχνες της σύγχρονης μουσικής ιστορίας. Για άλλους, ωστόσο, ενδέχεται να μοιάζει απλώς με ακόμη ένα μουσικό biopic.
Την τελευταία δεκαετία οι κινηματογραφικές βιογραφίες μουσικών έχουν πολλαπλασιαστεί. Στη μεγάλη οθόνη έχουν ήδη μεταφερθεί οι ζωές καλλιτεχνών όπως ο Ελβις Πρίσλεϊ, ο Ελτον Τζον, ο Μπρους Σπρίνγκστιν, ο Μπομπ Ντίλαν, οι Queen, ο Μπομπ Μάρλεϊ, η Ειμι Γουάινχαουζ, η Γουίτνεϊ Χιούστον, η Αρίθα Φράνκλιν, ο Ρόμπι Γουίλιαμς, ο Τζόνι Κας και ο Γουίρντ Αλ Γιανκόβιτς. Και τώρα προστίθεται σε αυτή τη λίστα και ο Μάικλ Τζάκσον.
Η τάση αυτή όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά δείχνει να επιταχύνεται. Το 2028, η Sony Pictures σχεδιάζει να κυκλοφορήσει τέσσερις ξεχωριστές ταινίες για τα μέλη των The Beatles, όλες σε σκηνοθεσία του Σαμ Μέντες, μία για κάθε μέλος του συγκροτήματος. Την ίδια στιγμή, η Universal Pictures ανακοίνωσε στο CinemaCon ότι ετοιμάζει ένα νέο biopic για τον Σνουπ Ντογκ.
Παράλληλα, αρκετά ακόμη πρότζεκτ βρίσκονται σε στάδιο ανάπτυξης. Ο Ρίντλεϊ Σκοτ σχεδιάζει μια ταινία για τους Bee Gees, ενώ ο Κάμερον Κρόου δουλεύει εδώ και χρόνια πάνω σε μια βιογραφική ταινία για τη Τζόνι Μίτσελ, στην οποία φημολογείται ότι θα μπορούσε να πρωταγωνιστήσει η Μέριλ Στριπ. Τα τελευταία χρόνια, επίσης, ο Μάρτιν Σκορσέζε είχε συνδεθεί με σχέδια για ταινίες σχετικά με τον Τζέρι Γκαρσία και τον Φρανκ Σινάτρα.
Ολα αυτά οδηγούν σε ένα βασικό ερώτημα: πότε θα κορεστεί αυτή η τάση;
Τα στούντιο του Χόλιγουντ σπάνια σταματούν ένα επιτυχημένο κινηματογραφικό «ρεύμα». Και όσο το κοινό συνεχίζει να ανταποκρίνεται, οι βιογραφικές ταινίες μουσικών δύσκολα θα σταματήσουν να παράγονται. Παρότι αρκετοί σινεφίλ δηλώνουν ότι έχουν κουραστεί από το είδος, τα οικονομικά αποτελέσματα δείχνουν το αντίθετο. Ταινίες όπως το «A Complete Unknown», που ξεπέρασε τα 140 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως, και το «Elvis», με εισπράξεις περίπου 288 εκατομμυρίων δολαρίων, αποδεικνύουν ότι το κοινό εξακολουθεί να ενδιαφέρεται.
Το πραγματικό ζήτημα ίσως δεν είναι η ζήτηση, αλλά η «προσφορά». Οι ζωές των μεγαλύτερων καλλιτεχνών της ροκ, της ποπ και της ραπ των τελευταίων δεκαετιών έχουν ήδη μεταφερθεί σε μεγάλο βαθμό στον κινηματογράφο. Αν κάποιος απαριθμήσει τα σημαντικότερα μουσικά ονόματα του τελευταίου μισού αιώνα, πιθανότατα θα βρει ότι για τα περισσότερα υπάρχει ήδη ή ετοιμάζεται μια νέα βιογραφική ταινία.
Υπάρχουν βέβαια ακόμη μερικές προφανείς επιλογές — δύσκολα, για παράδειγμα, θα αργήσει μια ταινία για τους The Rolling Stones. Ωστόσο, σε αντίθεση με τα κόμικς ή τα βιντεοπαιχνίδια, το «υλικό» για τα μουσικά biopics δεν ανανεώνεται με την ίδια ευκολία ούτε προσφέρει ανεξάντλητες νέες ιστορίες, γεγονός που σταδιακά περιορίζει τη δεξαμενή πιθανών θεμάτων.
Μια πιθανή εξέλιξη είναι η αλλαγή του τρόπου αφήγησης. Τα τελευταία χρόνια οι ταινίες αυτές απομακρύνονται από τις παραδοσιακές αφηγήσεις «από τη γέννηση έως τον θάνατο» και εστιάζουν σε συγκεκριμένες στιγμές της ζωής ενός καλλιτέχνη.
Το «A Complete Unknown», για παράδειγμα, επικεντρώνεται στη στιγμή που ο Μπομπ Ντίλαν πέρασε από τη folk στη rock στη θρυλική εμφάνισή του στο Newport το 1966, ενώ το «Springsteen: Deliver Me From Nowhere» εστιάζει αποκλειστικά στη δημιουργία του άλμπουμ Nebraska.
Αυτή η προσέγγιση ανοίγει τον δρόμο για περισσότερες ταινίες γύρω από τον ίδιο καλλιτέχνη, καλύπτοντας διαφορετικές περιόδους της ζωής του. Το φιλόδοξο σχέδιο της Sony με τις τέσσερις ταινίες για τους Beatles θα αποτελέσει ένα σημαντικό τεστ για το αν αυτή η στρατηγική μπορεί να λειτουργήσει.
Την ίδια στιγμή, το Χόλιγουντ ίσως αρχίσει να αξιοποιεί πιο γρήγορα τη νοσταλγία των δεκαετιών του ’90 και του 2000. Αν η ζήτηση παραμείνει ισχυρή, δεν αποκλείεται να δούμε βιογραφικές ταινίες ακόμη και για καλλιτέχνες που βρίσκονται ακόμη στην κορυφή της καριέρας τους, όπως η Τέιλορ Σουίφτ ή η Μπιγιονσέ.
Ίσως στο μέλλον οι ίδιοι οι καλλιτέχνες να εμπλέκονται ακόμη πιο ενεργά στη δημιουργία των βιογραφικών ταινιών για τη ζωή τους. Η Τέιλορ Σουίφτ, για παράδειγμα, η οποία από το 2019 συν-σκηνοθετεί τα δικά της μουσικά βίντεο μαζί με τον Ροντρίγκο Πριέτο, τον σταθερό συνεργάτη του Μάρτιν Σκορσέζε, έχει εκφράσει επανειλημμένα την επιθυμία της να περάσει και στη σκηνοθεσία μεγάλου μήκους ταινιών. Σε μια τέτοια προοπτική, ελάχιστοι θα μπορούσαν να αφηγηθούν την ιστορία της με μεγαλύτερη ακρίβεια και προσωπικό βάθος από την ίδια.
Παρά την κόπωση που μπορεί να προκαλεί η συνεχής παραγωγή μουσικών biopics, δύσκολα θα σταματήσει σύντομα. Μαζί με το NFL και ορισμένα μεγάλα videogames, η μουσική παραμένει μία από τις τελευταίες μεγάλες κοινές πολιτιστικές εμπειρίες της σύγχρονης ποπ κουλτούρας.