Η επιστροφή ενός ηθοποιού στο Χόλιγουντ δεν κρίνεται πάντοτε από το πόσο καιρό έχει μείνει μακριά από τα μεγάλα στούντιο, αλλά από το κατά πόσο μπορεί να θυμίσει στο κοινό τι ήταν εκείνο που τον έκανε ξεχωριστό. Για τον Τζόνι Ντεπ, ο ρόλος του Εμπενίζερ Σκρουτζ στην καινούργια κινηματογραφική μεταφορά της «Χριστουγεννιάτικης Ιστορίας» μοιάζει με μια τέτοια ευκαιρία, καθώς ύστερα από αρκετά χρόνια επαγγελματικής απομόνωσης από τις μεγάλες χολιγουντιανές παραγωγές επιστρέφει σε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο που του επιτρέπει να αξιοποιήσει ξανά την εκκεντρικότητα, τη θεατρικότητα και την ιδιαίτερη υποκριτική του φυσιογνωμία. Στα χέρια του Τι Γουέστ, μάλιστα, η γνώριμη ιστορία του Τσαρλς Ντίκενς αποκτά μια διαφορετική, σαφώς πιο σκοτεινή ταυτότητα, χωρίς να εγκαταλείπει εντελώς τη συναισθηματική καρδιά της.
Ο ηλικιωμένος και φιλάργυρος Εμπενίζερ Σκρουτζ έρχεται αντιμέτωπος με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του όταν δέχεται την επίσκεψη του φαντάσματος του πρώην συνεργάτη του και των τριών Πνευμάτων των Χριστουγέννων. Μέσα από ένα υπερφυσικό ταξίδι, καλείται να αλλάξει τη ζωή του και να διεκδικήσει μια δεύτερη ευκαιρία στην ευτυχία.
Ο σκηνοθέτης της τριλογίας «X», «Pearl» και «MaXXXine» δεν κρύβει την αγάπη του για το σινεμά τρόμου και επιλέγει να προσεγγίσει το κλασικό λογοτεχνικό έργο μέσα από μια γοτθική αισθητική, που παραπέμπει στις παλιές βρετανικές ταινίες τρόμου της Hammer. Οι επισκέψεις των τριών πνευμάτων δεν αποτελούν απλώς αφορμές για να ανατρέξει ο Σκρουτζ στις αναμνήσεις του, αλλά μετατρέπονται σε μικρές υπερφυσικές περιπέτειες, με ανατριχιαστικές εικόνες, απειλητικές παρουσίες και ορισμένες στιγμές που πλησιάζουν περισσότερο στο καθαρόαιμο horror παρά στο παραδοσιακό χριστουγεννιάτικο παραμύθι. Ο Γουέστ γνωρίζει πώς να δημιουργεί ατμόσφαιρα, αξιοποιώντας τον φωτισμό, τα σκηνικά και την αλλόκοτη εμφάνιση των φαντασμάτων, ενώ η επιλογή του να δώσει στην ταινία μια σχεδόν θεατρική αισθητική προσθέτει επιπλέον χαρακτήρα στην εικόνα της.
Το σενάριο του Νάθανιελ Χάλπερν, ωστόσο, δεν περιορίζεται στην αναπαραγωγή όσων έχουμε ήδη παρακολουθήσει σε προηγούμενες διασκευές. Διατηρώντας τον βασικό κορμό της αφήγησης, επιχειρεί να δώσει περισσότερες αποχρώσεις στους χαρακτήρες, αποφεύγοντας σε ορισμένες περιπτώσεις τον απόλυτο διαχωρισμό ανάμεσα στους καλούς και τους κακούς. Ακόμη και ο ίδιος ο Σκρουτζ αποκτά μια πιο σύνθετη υπόσταση, καθώς οι αντιρρήσεις του απέναντι στη φιλανθρωπία και στην κοινωνική υποκρισία δεν παρουσιάζονται αποκλειστικά ως αποτέλεσμα της φιλαργυρίας του, αλλά συνδέονται και με τις εμπειρίες που έχουν διαμορφώσει την κοσμοθεωρία του. Αυτό δεν δικαιολογεί τη συμπεριφορά του, προσφέρει όμως μια πιο ενδιαφέρουσα αφετηρία για τη σταδιακή αλλαγή του.
Ο Τι Γουέστ προσθέτει αρκετό σκοτάδι για να διαφοροποιήσει την αφήγηση, ενώ ο Τζόνι Ντεπ βρίσκει έναν ρόλο που του επιτρέπει να επιστρέψει με τον τρόπο που γνωρίζει καλύτερα. Παρά τις όποιες αδυναμίες της να απομακρυνθεί ουσιαστικά από τις προηγούμενες διασκευές, η ταινία διαθέτει αρκετή ατμόσφαιρα και προσωπικότητα ώστε να προσφέρει μια ενδιαφέρουσα, διαφορετική ματιά σε μια ιστορία που εξακολουθεί να έχει κάτι ουσιαστικό να πει.»
Στο επίκεντρο εξακολουθούν να βρίσκονται τα διαχρονικά μηνύματα του Ντίκενς σχετικά με την απληστία, την κοινωνική ανισότητα, την απομόνωση και την ανάγκη του ανθρώπου να ενδιαφερθεί πραγματικά για τους συνανθρώπους του. Η ταινία υπενθυμίζει πως ο πλούτος και η επιτυχία δεν έχουν ιδιαίτερη αξία όταν συνοδεύονται από την απουσία ενσυναίσθησης, ενώ η δυνατότητα της προσωπικής αλλαγής παραμένει ένα από τα πιο αισιόδοξα στοιχεία της ιστορίας, αλλά παρότι ορισμένες σεναριακές παρεμβάσεις ανανεώνουν το υλικό, η συνολική διαδρομή είναι τόσο γνώριμη που δύσκολα δημιουργείται η αίσθηση πως παρακολουθούμε κάτι πραγματικά καινούργιο.
Ο Τζόνι Ντεπ είναι αναμφίβολα το μεγαλύτερο ατού της ταινίας. Με μια ερμηνεία που ισορροπεί ανάμεσα στο σαρκαστικό χιούμορ, την ιδιορρυθμία και τη συναισθηματική ευαισθησία, δημιουργεί έναν Σκρουτζ που μπορεί αρχικά να προκαλεί αντιπάθεια, αλλά σταδιακά κερδίζει το ενδιαφέρον και τη συμπάθεια του θεατή. Η χαρακτηριστική εκφραστικότητά του λειτουργεί υπέρ του ρόλου, χωρίς να τον μετατρέπει σε μια απλή επανάληψη παλαιότερων κινηματογραφικών χαρακτήρων του. Δίπλα του, ο Ιαν ΜακΚέλεν, η Αντρεα Ράιζμπορο, ο Ρούπερτ Γκριντ και ο Τραμέλ Τίλμαν συμπληρώνουν ένα αξιόλογο καστ, με ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες παρουσίες στον ρόλο των υπερφυσικών επισκεπτών. Οι χαρακτήρες τους αποκτούν διακριτές προσωπικότητες και συμβάλλουν ουσιαστικά στην εξέλιξη του πρωταγωνιστή, ακόμη κι όταν ο περιορισμένος χρόνος τους δεν επιτρέπει μεγαλύτερη ανάπτυξη.
Τα «Κάλαντα του Σκρουτζ» μπορεί να μην προσφέρει την οριστική κινηματογραφική εκδοχή του έργου του Ντίκενς, καταφέρνει όμως να βρει τη δική του θέση ανάμεσα στις πολυάριθμες διασκευές του. Ο Τι Γουέστ προσθέτει αρκετό σκοτάδι για να διαφοροποιήσει την αφήγηση, ενώ ο Τζόνι Ντεπ βρίσκει έναν ρόλο που του επιτρέπει να επιστρέψει με τον τρόπο που γνωρίζει καλύτερα. Παρά τις όποιες αδυναμίες της να απομακρυνθεί ουσιαστικά από τις προηγούμενες διασκευές, η ταινία διαθέτει αρκετή ατμόσφαιρα και προσωπικότητα ώστε να προσφέρει μια ενδιαφέρουσα, διαφορετική ματιά σε μια ιστορία που εξακολουθεί να έχει κάτι ουσιαστικό να πει.

