Η Ούρσουλα Γουόλς έγραψε το «The Wicker Husband» το 2006, γυρνώντας από ένα κάμπινγκ στην εξοχή και εμπνευσμένη από γλυπτά πλεγμένα σαν καλάθια που είδε στην εκδρομή της. Και κάπως έτσι η ιστορία ενός άσχημου κοριτσιού που ζητάει από τον καλαθοποιό του χωριού της να της φτιάξει ένα καλαθοσύζυγο έγινε ένα διήγημα στα όρια του folk story και της φαντασίας που δημοσιεύτηκε στο site East of the Web, έγινε ένα μιούζικαλ που διήρκεσε μόνο λίγες μέρες λόγω της πανδημίας το 2020 και πήρε το δρόμο του για μια κινηματογραφική ταινία που βρίσκεται τώρα στις αίθουσες.

Το άσχημο κορίτσι είναι στην περίπτωση της ταινίας των Ελεανορ Γουίλσον και Αλεξ Χιούστον Φίσερ μια μοναχική, πληθωρική ψαρού που ζει μόνη της στα περίχωρα του χωριού της. Παρά τις κοροϊδίες των συγχωριανών της - και κυρίως των κυριών που συντηρούν ως κόρη οφθαλμού το δίπτυχο της καλής συζύγου και ακόμη καλύτερης μητέρας υπηρετώντας τους άντρες τους, υποτιμώντας όποια δεν κατάφερε ακόμη να εκπληρώσει τους ρόλους της - η ψαρού είναι αποφασισμένη να μην επιτρέψει σε κανέναν να αμφισβητήσει την «ευτυχία» της. Σε μια απονενοημένη κίνηση, παραγγέλνει από τον καλαθοποιό του χωριού να της φτιάξει ένα σύζυγο, τον οποίο παντρεύεται με παπά (χωρίς κουμπάρο!) και ζει μια ονειρεμένη έγγαμη ζωή - με έμφαση τόσο στη σεξουαλική όσο και στη ρομαντική πλευρά ενός γάμου.

Ο καλαθοσύζυγος αποδεικνύεται το εντελώς αντίθετο από τους άντρες όπως το χωριό τους γνώριζε μέχρι σήμερα, τόσο σε επίπεδο εμφάνισης όσο και - κυρίως - σε επίπεδο συμπεριφοράς. Η γοητεία, η αβρότητα και οι φήμες για την επίδοση του στο κρεβάτι θα σκανδαλίσει όλες τις γυναίκες του χωριού οι οποίες με πρωτοστατούσα τη γυναίκα του ράφτη θα προσπαθήσουν να δηλητηριάσουν τη σχέση της ψαρού με τον σύζυγό της, εκμεταλλευόμενες την αθωότητα των πράξεων του. Και θα οδηγήσουν την ψαρού στην τελική της αναμέτρηση με έναν τόπο που δεν την χώρεσε ποτέ…

Ο,τι διαβάσατε παραπάνω είναι ακριβώς έτσι αποτυπωμένο σε μια ταινία που προς τιμήν της (και τα εύσημα θα συνεχίσουν και παρακάτω) ξεκινά από τη μορφή ενός αυθεντικού folk tale και παραμένει σε αυτό χωρίς να δελεάζεται από οπτικούς μοντερνισμούς, ειδικά εφέ και άλλες τεχνικές που θα κατέστρεφαν συλλήβδην τη χειροποίητο, απτό της σώμα. Σώμα που σαν αυτό του καλαθάνθρωπου φτιάχτηκε στο χέρι ειδικά για την ταινία, ακριβώς για να αφήνει διαρκώς στον θεατή την αίσθηση μιας ανθρώπινης κατασκευής, της τριβής της με την καθημερινότητα και, συνεπακόλουθα, της φθοράς της.

Σαν επαναστάτρια με αιτία - ακόμη και πριν αποκτήσει τον καλαθοσυζυγό της, αλλά φυσικά και μετά - η ψαρού είναι για την κοινωνία του χωριού ένα ρήγμα στην "καθώς πρέπει" πατριαρχία που έχει ισοπεδώσει τα πάντα. Οι πράξεις της, το ντύσιμο της, η ωμή και ακατέργαστη ομιλία της, ο τρόπος του μασάει και περπατάει, όλα είναι μια κατά μέτωπο επίθεση στην υποκρισία και τις νόρμες που η κοινωνία φυλακίζει τις γυναίκες.»

Στο ίδιο μήκος κύματος και όλη η αισθητική της ταινίας - από τα κοστούμια, τα σκηνικά, τις λάσπες και τα νερά της αγγλικής εξοχής μέχρι το φωτισμό των σωμάτων και των προσώπων με όλη την «αγριότητα εποχής» που τα χαρακτηρίζει από τον Λολ Κρόλεϊ σε μια ακόμη υπέροχη δουλειά - μεταφέρει αυτούσια την αίσθηση ενός κόσμου όπου οι άνθρωποι παραμένουν εγκλωβισμένοι μέσα στην υποκρισία μιας φαινομενικής ευδαιμονίας που αργά ή γρήγορα (αποδεδειγμένο αυτό) υποχωρεί από το βάρος των στρώσεων της δυστυχίας και του όγκου της ματαιωμένης προσδοκίας που την συνθλίβει.

Ακριβώς εκεί βρίσκεται και η πραγματική μαγεία της ταινίας του (τελικά) τολμηρού ζευγαριού στο σινεμά και τη ζωή (αναζητήστε το ντεμπούτο τους «Save Yourselves», κυρίως για τα ψήγματα που εδώ στη δεύτερη ταινία τους γίνονται αρετές). Στο γεγονός πως το «Wicker» λειτουργεί αρχικά και τέλεια ως ένα παραμύθι, διαθέτει για κράχτη (και καλά κάνει) τον καλαθάνθρωπο Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ που με ακόμη μια απενοχοποιημένη (και πολύ δύσκολη) ερμηνεία στέλνει σε άλλα επίπεδα την έννοια του «ιδανικού άντρα», αλλά ήδη από την αρχή του πρόκειται για μια πάνκ ταινία στη μορφή ενός folk tale που απαγγέλεται και ακούγεται δυνατά με πρωταγωνίστρια μια υπέροχη γυναίκα.

Σαν επαναστάτρια με αιτία - ακόμη και πριν αποκτήσει τον καλαθοσυζυγό της, αλλά φυσικά και μετά - η ψαρού είναι για την κοινωνία του χωριού ένα ρήγμα στην «καθώς πρέπει» πατριαρχία που έχει ισοπεδώσει τα πάντα. Οι πράξεις της, το ντύσιμο της, η ωμή και ακατέργαστη ομιλία της, ο τρόπος του μασάει και περπατάει, όλα είναι μια κατά μέτωπο επίθεση στην υποκρισία και τις νόρμες που η κοινωνία φυλακίζει τις γυναίκες. Ο ερχομός του «συζύγου» γίνεται η τελική πράξη σε μια σαρωτική νίκη του καλού πάνω στο κακό και μια υπόδειξη πως ο κόσμος μπορεί να κινηθεί και αλλιώς - σε ρυθμούς που δεν υποβιβάζουν τη γυναίκα σε μια μάλλον διακοσμητική θέση και τον άντρα σε ένα άξεστο γουρούνι.

Με σαρωτική τη δύναμη της Ολίβια Κόλμαν σε ένα ρόλο που πραγματικά απογειώνει με ένα μείγμα χιούμορ, μελαγχολίας, σωματικής κωμωδίας και ακομπλεξάριστης σεξουαλικότητας, το «Φτιαγμένος για Εκείνη» είναι το ίδιο αστείο, μελαγχολικό, μιούζικαλ (όταν θέλει) και ακομπλεξάριστο (όταν πρέπει), μια μικρή ταινία που όμως πετυχαίνει τον πολύ δύσκολο στόχο της: να μην προδώσει τα σπάνια υλικά από το οποία είναι φτιαγμένη, πετυχαίνοντας σταθεί αντάξια τους από την αρχή μέχρι και το τέλος.