Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Γιατί ήταν σπουδαίο να δεις σήμερα την «Οπερα» του Ανδρέα Βελισσαρόπουλου; Γιατί δεν ήταν η «Οπερα», η ταινία έχει χαθεί, δεν υπάρχει πια. Ηταν ψήγματα, θραύσματα, rushes, δοκιμές, κλεφτές ματιές στα γυρίσματα, φωτογραφίες. Ηταν η ανασυρμολόγηση ενός σύμπαντος, που ήθελε τον Ανδρέα Βελισσαρόπουλο, όταν έκανε την ταινία αυτή το 1976, διανοούμενο, καλλιτέχνη, σκηνοθέτη και ακτιβιστή, φαβορί υποψήφιο στο παιχνίδι του ποιος θ' αλλάξει τον κόσμο.
Ηταν, μαζί, μια ομάδα ανθρώπων, συνεργατών του στην ταινία, φίλων του, που μοιράζονταν κι άλλα κοινά, εκτός από την αγάπη του για εκείνον, που πέθανε το 1985. Ο Γιάννης Δασκαλοθανάσης, διευθυντής φωτογραφίας και τότε και τώρα, οι σκηνοθέτες Τάκης Σπετσιώτης και Ιρις Ζαχμανίδη, ο πανεπιστημιακός Κωνσταντίνος Κυριακός, ο μεγαλύτερός του αδελφός Βελισσαρόπουλος, η εικαστικός Κατερίνα Θωμαδάκη ηχητικά από το Παρίσι, άνθρωποι από τη Ράτκα Λάλοβσκα ως τον Γιώργο Βέλτσο στην οθόνη, στην ταινία, ο Πάνος Χ. Κούτρας από το κάθισμά του, κοντά ο Αχιλλέας Κυριακίδης, ο Χάρης Παπαδόπουλος και άλλες και άλλοι που έζησαν το '70 και το '80 στην Αθήνα, όλοι άνθρωποι του πνεύματος και του κορμιού μαζί, καλλιεργημένοι, διαβασμένοι, διψασμένοι για... επανάσταση αλλά και διανόηση, για την αθώωση της διαφορετικότητας, για την αγάπη της εκκεντρικότητας και την εκκεντρικότητα της αγάπης.
Περισσότερο, ήταν μια βύθιση στο παρελθόν, μια υπενθύμιση του πόσα παίρνει ο χρόνος μαζί του και χάνονται για πάντα. Αν δεν βρεθεί ένα χέρι, καλύτερα περισσότερα, να τ' αναζητήσουν, να τα ανασύρουν, να τα ανασυναρμολογήσουν και να τα δείξουν στο κοινό. Οπως μια ομάδα με άξονα το Φεστιβάλ, η Ελένη Ανδρουτσοπούλου, ο Μανώλης Κρανάκης, ο Γιάννης Παλαβός, έχουν βαλθεί να κάνουν τα τελευταία χρόνια, ξεκινώντας από την «Καστοριά» του Τάκη Κανελλόπουλου, συνεχίζοντας με την «Οπερα» και προχωρώντας ποιος ξέρει για πού. Ας γίνει αυτή η στροφή προς την έρευνα, το τεκμήριο και τη διάσωσή του, ένα μόνιμο κομμάτι του Φεστιβάλ, για να ξέρουμε ότι κάθε χρόνο θα κερδίζουμε ένα νέο φίλο, μια νέα ανάμνηση κοινή. Κι αν η «Οπερα» του Βελισσαρόπουλου και το παζλ που στήθηκε γύρω της μας συγκίνησε τόσο σήμερα, είναι και γιατί, μάλλον, queer, ανάμεσα στους άλλους ορισμούς του, είναι κι εκείνο που κρύβεται ενώ θέλει να φανεί. Και σήμερα είδαμε όλα του τα υπέροχα χρώματα, με αθηναϊκά τοπία, θάλασσες και τούλια, σε μια hyper-camp αγκαλιά που, τι παράλογο, δεν θα είχαμε δει, αλλιώς, ποτέ.