Βασισμένη στο σατιρικό άρθρο «Coyote v. Acme» του Ιαν Φρέιζερ που δημοσιεύτηκε στο The New Yorker το 1990, η ταινία του Ντέιβ Γκριν ξεκινά από μια απλή αλλά ευφυέστατη ιδέα. Υστερα από δεκαετίες αποτυχημένων προσπαθειών να πιάσει τον Road Runner, ο Γουάιλ Ε. Κογιότε αποφασίζει να σύρει την ACME στα δικαστήρια, διεκδικώντας αποζημίωση για τα ελαττωματικά προϊόντα της που έχουν μετατρέψει τη ζωή του σε μια ατελείωτη σειρά καταστροφών. Στο πλευρό του βρίσκεται ο Κέβιν Ειβερι, ένας μικροδικηγόρος που έχει συνηθίσει να κλείνει εύκολες υποθέσεις με μικρούς διακανονισμούς. Αυτή τη φορά, όμως, καλείται να αναμετρηθεί με έναν πανίσχυρο εταιρικό κολοσσό, σε μια υπόθεση που μοιάζει εξαρχής χαμένη.

Καθώς η διεκδίκηση του Κογιότε παίρνει διαστάσεις, ο Ειβερι αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη βολική ασφάλεια των εύκολων συμβιβασμών και να βρεθεί αντιμέτωπος με έναν αντίπαλο που διαθέτει χρήματα, δύναμη και κάθε λόγο να μη θέλει να δικαιωθεί ο Κογιότε, καθώς μια τέτοια απόφαση θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο και για άλλες αγωγές εναντίον του. Η σύγκρουση ανάμεσα στον αδύναμο και τον πανίσχυρο, στον καταναλωτή που απαιτεί δικαιοσύνη και την απρόσωπη εταιρεία που μοιάζει υπεράνω κάθε ευθύνης, γίνεται ο βασικός άξονας μιας κωμωδίας που αξιοποιεί έξυπνα την καρτουνίστικη παραδοξότητά της, χωρίς να χάνει από τα μάτια της τον πραγματικό κόσμο που σατιρίζει.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα βέβαια είναι το πως πετυχαίνει αυτή την ισορροπία ανάμεσα στο παιδικό θέαμα και την κωμωδία για μεγαλύτερους θεατές. Η συνύπαρξη κινουμένων σχεδίων και πραγματικών ηθοποιών παραπέμπει αναπόφευκτα σε κλασσικές πλέον ταινίες όπως τα «Ποιος Παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ» και «Looney Tunes: Επιστροφή στη δράση» αλλά δεν εγκλωβίζεται στη μίμησή τους. Αντίθετα ο Ντέιβ Γκριν, αξιοποιεί την ιδιαιτερότητα του σύμπαντος των Looney Tunes για να δημιουργήσει μια ιστορία που είναι ταυτόχρονα ανάλαφρη και έξυπνη, με μικρές κωμικές στιγμές που διατηρούν σταθερά το χαμόγελο αλλά και μια σατιρική διάθεση που απευθύνεται σε όσους έχουν μεγαλώσει με τους συγκεκριμένους χαρακτήρες.

Η ταινία αποδεικνύει πως το παράλογο δεν σημαίνει απαραίτητα και ανόητο, ενώ το χιούμορ μπορεί να είναι εξίσου απολαυστικό όσο και έξυπνο, χωρίς να υποτιμά τη νοημοσύνη του θεατή. Παράλληλα, δεν επαναπαύεται στη νοσταλγία και την αναγνωρισιμότητα των Looney Tunes, αλλά αξιοποιεί τους γνώριμους χαρακτήρες για να αφηγηθεί μια ιστορία με δική της ταυτότητα και ουσία.

Ο Γουίλ Φόρτε αποδίδει με χαρακτηριστική αμηχανία τον δικηγόρο που προσπαθεί να ξεπεράσει τα όριά του, ενώ ο Τζον Σίνα στον ρόλο του Μπάντι Κρέιν, του κορυφαίου νομικού εκπρόσωπου της ACME, αξιοποιεί ιδανικά τη σωματική του παρουσία και την υπερβολική αυτοπεποίθησή του, δημιουργώντας έναν απολαυστικό αντίπαλο. Η Λάνα Κόντορ, στον ρόλο της ενθουσιώδους ανιψιάς του Ειβερι, προσθέτει νεανική ενέργεια αλλά και μια δόση αφελούς αυτοπεποίθεσης στην ιστορία, ενώ ακόμη και η σύντομη εμφάνιση της Μάρθα Κέλι ξεχωρίζει χάρη στη στεγνή, σχεδόν αδιάφορη κωμική της ερμηνεία. Την ίδια στιγμή, ο Κογιότε παραμένει πιστός στη σιωπηλή φύση του, αφήνοντας τις εκφράσεις και τις αντιδράσεις του να μιλήσουν για εκείνον σε μια επιλογή που σέβεται την παράδοση του χαρακτήρα και αποδεικνύεται αφηγηματικά λειτουργική.

Καθώς η δικαστική διαμάχη κλιμακώνεται, η ταινία περνά από την κωμωδία της αίθουσας του δικαστηρίου σε μια ευρύτερη αντιπαράθεση με την εταιρική αυθαιρεσία. Η ACME δεν είναι απλώς ο κατασκευαστής των εκρηκτικών που καταλήγουν να σκάνε στα χέρια του Κογιότε, αλλά μια επιχείρηση που έχει οικοδομήσει την επιτυχία της πάνω στην εκμετάλλευση των ίδιων των χαρακτήρων που χρησιμοποιεί ως πειραματόζωα. Η αναμέτρηση αποκτά έτσι μια ευχάριστα αιχμηρή διάσταση, καθώς πίσω από τα αμόνια, τους πυραύλους και τις εκρήξεις διακρίνεται μια σαφής κριτική στην ισχύ των μεγάλων εταιρειών και στην αδυναμία του μεμονωμένου ανθρώπου να τις αντιμετωπίσει.

Το "Coyote vs. Acme" δεν αποφεύγει ορισμένες ευκολίες του είδους, ενώ δεν έχουν όλες οι ανατροπές του την ίδια κωμική αποτελεσματικότητα. Διαθέτει, ωστόσο, κάτι που πολλές σύγχρονες αναβιώσεις αγαπημένων χαρακτήρων δυσκολεύονται να διατηρήσουν: πραγματική αγάπη για το υλικό τους, χιούμορ που δεν εξαντλείται στις νοσταλγικές αναφορές και μια ιστορία που αποκτά συναισθηματικό βάρος χωρίς να χάνει την καρτουνίστικη παραδοξότητά της.»

Εκεί ωστόσο που το «Coyote vs. Acme» θα μπορούσε εύκολα να αρκεστεί σε μια συμβατική ιστορία δικαίωσης του αδικημένου, επιφυλάσσει ένα συγκινητικό φινάλε γύρω από την αλληλεγγύη και τη σχέση ανάμεσα σε δύο αιώνιους αντιπάλους. Η τελική αναμέτρηση, με φόντο μια ακρόαση στη Γερουσία, δίνει στην ταινία την ευκαιρία να μετατρέψει την ιστορία του Κογιότε σε έναν ύμνο στην επιμονή και στη δύναμη της συλλογικότητας. Κάτω από το κυνηγητό και την ατελείωτη αντιπαλότητα με τον Road Runner, αναδύεται μια απροσδόκητα τρυφερή υπενθύμιση πως ακόμη και οι πιο σταθεροί αντίπαλοι μπορεί να αναγνωρίσουν ο ένας στον άλλον κάτι οικείο.

Το «Coyote vs. Acme» δεν αποφεύγει ορισμένες ευκολίες του είδους, ενώ δεν έχουν όλες οι ανατροπές του την ίδια κωμική αποτελεσματικότητα. Διαθέτει, ωστόσο, κάτι που πολλές σύγχρονες αναβιώσεις αγαπημένων χαρακτήρων δυσκολεύονται να διατηρήσουν: πραγματική αγάπη για το υλικό τους, χιούμορ που δεν εξαντλείται στις νοσταλγικές αναφορές και μια ιστορία που αποκτά συναισθηματικό βάρος χωρίς να χάνει την καρτουνίστικη παραδοξότητά της.

Στο τέλος, η αναμέτρηση του Κογιότε με την ACME ξεπερνά την ίδια τη διεκδίκηση δικαιοσύνης και γίνεται μια ιστορία για την επιμονή, τις αλλεπάλληλες αποτυχίες και την άρνηση της παραίτησης. Γιατί όσο κι αν ο Road Runner μοιάζει πάντα να ξεφεύγει την τελευταία στιγμή, ίσως αυτό που έχει τελικά σημασία να μην είναι αν θα τον πιάσει ποτέ ο Κογιότε, αλλά το γεγονός ότι συνεχίζει να τον κυνηγά.