Νιγηρία, 12 Ιουνίου του 1993. «Η κατάσταση στους δρόμους είναι εκρηκτική» - κι όχι από την αποπνικτική ζέστη. Οι ελλείψεις καυσίμων και η αβεβαιότητα εντείνουν την καθημερινή ανασφάλεια. Για πρώτη φορά μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1983, διεξάγονται προεδρικές εκλογές, όμως κάτι δυσοίωνο ελλοχεύει. Οσο ο κόσμος συνωστίζεται μπροστά σε τηλεοράσεις, αναμένοντας με ελπίδα το σοσιαλιστικό κόμμα του Μοσούντ Αμπιόλα να κερδίσει, στρατιωτικά οχήματα επιτηρούν απειλητικά - προμηνύοντας την πολιτική αναταραχή που θα ξεσπάσει με την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.

Το ίδιο πρωί, στην επαρχιακή έρημο και το μικρό τους χωριό, δυο μικρά αγοράκια βαριούνται. Σχολείο σήμερα δεν έχουν, η μαμά έχει φύγει για το καθημερινό μεροκάματο και τους έχει αφήσει υπεύθυνους στην καλύβα τους, μαγείρεψαν το λιγοστό ρύζι, έφαγαν, έπαιξαν, τσακώθηκαν, τα ξαναβρήκαν, ξάπλωσαν στη σκιά, βαριούνται. Μέχρι που αιφνιδίως εμφανίζεται ο μπαμπάς. Ο αποξενωμένος μπαμπάς, ο συνεχώς απών μπαμπάς «γιατί δουλεύει στην μεγάλη πόλη». Ο Φολαρίν πράγματι δουλεύει εργάτης στο λιμάνι, δεν υπάρχουν δουλειές στο χωριό του - εκεί όπου είχε πείσει τη νεαρή γυναίκα του να τον ακολουθήσει για να κάνουν οικογένεια, ενώ οι σπουδές της την προόριζαν για κάτι καλύτερο στην μητρόπολη. Τώρα δεν βλέπονται πια και τα αγόρια του μεγαλώνουν με οργή για την απουσία του.

Και σήμερα δεν μπορεί να μείνει. Ηρθε απλώς να αλλάξει και να τρέξει στο αφεντικό του. Να απαιτήσει μισθούς που του χρωστάει. Μπροστά στην πίεση των γιών του, αποφασίζει να τους πάρει μαζί του. Εκείνο το εκρηκτικό Σάββατο, μέσα από ένα πολύωρο οδοιπορικό στην υποβαθμισμένη χώρα τους, αλλά και την πρώτη γνωριμία με το πολύβοο αστικό χάος, τα δυο αγοράκια ενηλικιώνονται απότομα. Με διάπλατα παιδικά μάτια αντικρίζουν τη ζωή που μοιάζει ήδη προδιαγεγραμμένη και γι’ αυτά: πίσω από τη σκιά του πατέρα τους αχνοφαίνεται και η σκιά του δικού του πατέρα. Μια αλυσίδα αντρών παγιδευμένων στον ίδιο αδιάκοπο, φαύλο αγώνα, σε μία χώρα παγιδευμένη στις βαθιές ανισότητες, την πολιτική αστάθεια και τη φτώχεια που κληροδοτείται από γενιά σε γενιά.

Κινηματογραφώντας εξ ολοκλήρου σε φυσικούς χώρους με 16άρι φιλμ, κρατώντας την κάμερα στο χέρι και μοντάροντας με νεύρο, ο Ντέιβις επιτυγχάνει μία εξαιρετική καταγραφή μίας χώρας που πάλλεται από ζωή, αλλά στενάζει για επιβίωση.

Ο Βρετανονιγηριανός Ακινόλα Ντέιβις, video artist και μικρομηκάς (είχε βραβευτεί στο Σάντανς για το αυτοβιογραφικό «Lizard») επιχειρεί το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στη μεγάλου μήκους με μία ακόμα προσωπική ιστορία από την παιδική του ηλικία. Κινηματογραφώντας εξ ολοκλήρου σε φυσικούς χώρους με 16άρι φιλμ, κρατώντας την κάμερα στο χέρι και μοντάροντας με νεύρο, ο Ντέιβις επιτυγχάνει μία εξαιρετική καταγραφή μίας χώρας που πάλλεται από ζωή, αλλά στενάζει για επιβίωση.

Συνυπογράφοντας το σενάριο με τον αδελφό του, Γουέιλ Ντέιβις, αυτό το μονοήμερο ταξίδι από την ερημιά της επαρχίας στην αδυσώπητη μεγαλούπολη με οδηγό τον πατέρα, από τη μία καταγράφεται ως θολή παιδική ανάμνηση, που ανακαλεί, έντονα και συναισθηματικά, τις εικόνες, τους ήχους, τις μυρωδιές, τη βαβούρα του «μέρους που δουλεύει ο μπαμπάς», όμως παράλληλα προσφέρει ένα ενήλικο κοφτερό σχόλιο για τους ανθρώπους που χάνονται στη μητροπολιτική βιοπάλη και την τραγωδία μίας χώρας που στερείται ξανά το δικαίωμα να ορίσει το μέλλον της.

Εικόνες νεορεαλισμού, εναλλάσσονται με στυλιζαρισμένες εικόνες έντασης στο μελίσσι του Λάγος, σε μια στιγμή που όλα μοιάζουν έτοιμα να εκραγούν, αλλά και ποιητικά συμβολικά ιντερλούδια (πεινασμένοι άνθρωποι κομματιάζουν μια φάλαινα που ξεβράζει η θάλασσα). Μέσα από όλα αυτά, τα αγόρια δεν συνειδητοποιούν σταδιακά μόνο τον κόσμο που καλούνται να μεγαλώσουν, αλλά εισπνέουν και μια πολυδιάστατη προσέγγιση του ανδρισμού.

Κι αν οι συζητήσεις με τον πατέρα μπορεί να ξεφεύγουν λίγο προς το επεξηγηματικό μελόδραμα, οι ερμηνείες σώζουν την ταινία από κάθε συγκινησιακά εκβιαστική σκιά. Τα αγόρια Γκόντγουιν Τσιεμέρι και Τσιμπουίκε Μάρβελους Εγκμπο (πραγματικά αδελφάκια) εντυπωσιάζουν με βλέμματα, χειρονομίες και αντιδράσεις που μοιάζουν να γεννιούνται αυθόρμητα, νατουρασλιστικά, αφοπλιστικά μπροστά στην κάμερα. Αλλά είναι ο Σόπε Ντιρίσου που κλέβει την παράσταση, σκιαγραφώντας το σύνθετο πορτρέτο ενός πατέρα γεμάτου ατέλειες, που όμως στα μάτια των γιων του παραμένει ένα σύμβολο δύναμης και ηθικής ακεραιότητας. Ο Ντιρίσου τον ερμηνεύει λιγομίλητα, με εσωστρέφεια και μυστήριο (ποια είναι η δράση του, ποια τα μυστικά του, γιατί πάσχει από ανεξήγητες ρινορραγίες), άλλοτε βίαια κι απότομα, άλλοτε με μια βαθιά, σιωπηλή τρυφερότητα.

Παρόλες τις στιγμές που υποκύπτουν στο μελόδραμα, αυτό το ντεμπούτο μας συστήνει ένα σπουδαίο ταλέντο που ξέρει να καταγράφει την ευρύτερη αιχμηρή πολιτική εικόνα, μέσα από την οικειότητα, την αμεσότητα και την ευαισθησία του προσωπικού σινεμά.