Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Ημέρα Πέμπτη και το Φεστιβάλ βρίσκεται στην κορύφωσή του, αυτή ακριβώς που σημαίνει και την καμπύλη προς το φινάλε και την απονομή των βραβείων για το TIFF67. Κι ενώ οι ενδιαφέρουσες ταινίες, στο Διεθνές και στο Ελληνικό πρόγραμμα, αυξάνονται και πληθύνονται, υπάρχει χρόνος να πεταχτούμε και σε παράλληλες δράσεις, με κορυφαία την παρακάτω.
Μια από τις λίγες, σπουδαιότερες, εν ζωή θεωρητικούς του κινηματογράφου, η Βρετανίδα Λόρα Μάλβεϊ, ο άνθρωπος που πρώτος μίλησε για το ανδρικό βλέμμα στον κινηματογράφο, το male gaze που και τώρα, σ' έναν δεύτερο κύκλο προβληματισμού, απασχολεί με τρόπο καίριο τις κινηματογραφικές και κοινωνιολογικές συζητήσεις, έδωσε ένα masterclass αξέχαστο κι αντιμετωπίστηκε σαν ροκ σταρ. Κατάμεστη η αίθουσα, ενθουσιώδες χειροκρότημα, μεγάλη συμμετοχή στην κουβέντα και ωραίες ερωτήσεις από το κοινό. «Η πολιτική του βλέμματος» ήταν το θέμα του μάστερκλας, με συντονίστρια την ερευνήτρια και υπεύθυνη των εκδόσεων του Φεστιβάλ, Γκέλυ Μαδεμλή, που στάθηκε επάξια συζητήτρια απέναντι στη Μάλβεϊ. Εκείνη, η σπουδαία θεωρητικός και καταπληκτική φιγούρα, μίλησε για ζητήματα οπτικής απόλαυσης, επιθυμίας και θέασης, αλλά και για το πώς ο κινηματογράφος διαμορφώνει τις αντιλήψεις για το φύλο και την εξουσία. Και το έκανε με τρόπο οξυδερκή, απόλυτα σύγχρονο (ξεκίνησε μ' ένα κομβικό disclaimer, εξηγώντας γιατί στα κείμενά της από τη δεκαετία του '70 απουσιάζει η έννοια του queer αλλά και η επίδραση της τεχνολογίας), με χιούμορ, βάθος και μια νοτισμένη από εμπειρία άνεση στη διαχείριση της κινηματογραφικής ανάλυσης. Η συζήτηση εντάσσεται στο πρόγραμμα για τη Λόρα Μάλβεϊ, σε επιμέλεια του Φεστιβάλ και της Γεωργίας Κορώση (Digital Content Editor, BFI, ανεξάρτητη επιμελήτρια και παραγωγός).
από δεξιά, Γεωργία Κορώση, Μαρκ Λούις, ο συν-σκηνοθέτης του «23 August 2008» της Λόρα Μάλβεϊ, και Κατερίνα Μπέη
Η «Εύα» (1953) της Μαρίας Πλυτά, της πρώτης Ελληνίδας σκηνοθέτριας, είναι η πρώτη αποκατεστημένη ελληνική ταινία που προβλήθηκε στο πρόγραμμα Cannes Classics, τον Μάιο που μας πέρασε. Εδώ είχε την τιμητική προβολή της, μαζί με μια συζήτηση ακριβώς για την αποκατάστασή της. Η αποκατάσταση ξεκίνησε ως ακαδημαϊκό εγχείρημα και συνδέεται με το τριετές ερευνητικό πρόγραμμα «Plyta’s Unknown Cinema» (PUC, 2025–2028), που διευθύνει η καθηγήτρια του Α.Π.Θ. Μπέτυ Κακλαμανίδου. Για την αποκατάσταση της κόπια συζήτησαν εκπρόσωποι του Φεστιβάλ Καννών (Ζεράλντ Ντισοσουά), της Cineteca di Bologna (Σετσίλια Σεντσιαρέλι) και του εργαστηρίου L’Immagine Ritrovata (Ελένα Ταμακάρο). Διαβάστε περισσότερα για την «Εύα» της Μαρίας Πλυτά στο άρθρο του Flix.
Δήλωση... ταυτότητας και στόχων έκανε η Κολεκτίβα Ελλήνων Σκηνογράφων Οπτικοακουστικών Μέσων (ADCG), θέλοντας ν' ανοίξει έναν διάλογο γύρω από τη σκηνογραφία και τους ανθρώπους που εργάζονται πίσω από αυτήν. Στο Πράσινο Δωμάτιο, στο Ολύμπιον, έγινε η συνάντηση με το νέο επαγγελματικό, πολιτιστικό και εκπαιδευτικό σωματείο, το οποίο δημιουργήθηκε από και για επαγγελματίες σκηνογράφους και βοηθούς σκηνογράφων που εργάζονται στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και τη διαφήμιση στην Ελλάδα. Συμμετείχαν οι Ελενα Βαρδαβά, Κωνσταντίνος Ζαμάνης, Χρύσα Κουτρούμη, Ιωάννα Σουλελέ και Πολυτίμη Τρανίδου.
Η βραδιά έκλεισε μ' ένα ιδιότυπο κονσέρτο, ένα Candlelight concert μέσα στην Αποθήκη Γ, την καρδιά του Φεστιβάλ, που γέμισε κεριά και ήχους από live διασκευές διάσημων κινηματογραφικών σάουντρα (όχι, τα κεριά δεν ήταν αληθινά, αλλά η ζεστασιά ήταν).
Το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πραγματοποιείται από τις 5 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026, To Flix βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη για να σας μεταφέρει όλα όσα συμβαίνουν μέσα κι έξω από τις σκοτεινές αίθουσες στο ειδικό τμήμα «67ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης» που ανανεώνεται συνεχώς.
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ
Τιτανικός Ωκεανός της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη | Arrivals Διεθνές Διαγωνιστικό | Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου: Επίσημη Πρώτη
Στη «Μικρή Γοργόνα» του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν, η ηρωίδα θα ανταλλάξει τη φωνή της για να ένα ζευγάρι ανθρώπινα πόδια. Το όνειρο της είναι να αποκτήσει ψυχή και να κερδίσει τoν όμορφο πρίγκιπα. Οταν όμως η καρδιά της θα ραγίσει, η επιστροφή στον ωκεανό δεν θα είναι εύκολη. Θα πρέπει να σκοτώσει αυτόν που αγαπά. Αυτή θα επιλέξει να πεθάνει και να γίνει αφρός πάνω στη θάλασσα, να μεταμορφωθεί σε πνεύμα και να κερδίσει τελικά την αθάνατη ψυχή που αναζητούσε.
Μια ιστορία ενδυνάμωσης είναι το παραμύθι του Δανού συγγραφέα, μια κλασική και διαχρονική παραβολή για όσους αναζητούν τη φωνή τους σε ένα κόσμο που τους αναγκάζει να σιωπούν. Μια ιστορία ενδυνάμωσης είναι και το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη, μια πειραγμένη διασκευή του παραμυθιού που φωτίζει με φλούο νέον χρώματα το μεγάλο ταξίδι μιας «γοργόνας» προς τον ωκεανό με σύνθημα το «Οι δυνατές γυναίκες σηκώνουν κύματα».
Τοποθετημένο μέσα σε μια Ακαδημία Γοργόνων στην Ιαπωνία, το παραμύθι εδώ ξεκινάει μάλλον αντίστροφα, καθώς η Ακαμε προσπαθεί να τελειοποιήσει την τεχνική της και να κερδίσει τον διαγωνισμό της καλύτερης γοργόνας ανάμεσα σε δεκάδες κορίτσια από όλον τον κόσμο. Το ψευδώνυμο της είναι «Deep Sea» και το τραγούδι που έχει διαλέξει για να σαγηνεύσει τα πλήθη είναι το «I Follow Rivers» της Λίκε Λι. Μόνο που δεν μπορεί να τραγουδήσει, η φωνή της μοιάζει να έχει δοθεί για ένα αντάλλαγμα που η ίδια δεν γνωρίζει και ο έρωτας της για τον προπονητή Κοτάρο θα γίνει μια μεγάλη σκοτεινή ρωγμή πάνω στην μωβ πορεία της προς την επιτυχία.
Καθώς ο ανταγωνισμός μεγαλώνει, τα τεστ αντοχής οδηγούν τα κορίτσια στην εξάντληση και το κάλεσμα μιας αναπόφευκτης ενηλικίωσης έρχεται για να κάνει αισθητή την παρουσία του, τα ήρεμα νερά της πειθαρχημένης καθημερινότητας της Ακαμε αρχίζουν να ταράζονται, το βλέμμα της να κοιτάζει βαθύτερα από το ρηχό πυθμένα της πισίνας εκπαίδευσης και η φωνή της να αποκτά τη σαγήνη μιας κραυγής που στέλνει άναρθρα μηνύματα sos προς κάθε κατεύθυνση.
«Kαμιά μας δεν έχει πάει στον ωκεανό. Είναι ο φόβος μήπως γίνουμε πραγματικές γοργόνες που μας κρατάει μακριά;», θα εξομολογηθεί στην αρχή της ταινίας η Ακαμε, δίνοντας από πολύ νωρίς το στίγμα μιας αφήγησης που θα περιπλανηθεί ανάμεσα στην αλήθεια και τη φαντασία, ανάμεσα στον φόβο και την ενδυνάμωση. Το «εξωτικό» μέρος στο οποίο ζουν τα κορίτσια που ετοιμάζονται για το μεγάλο διαγωνισμό που θα τους εξασφαλίσει μια θέση στα καλύτερα και μεγαλύτερα ενυδρεία της Ασίας, θα αρκούσε, αν η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη δεν αποφάσιζε αυτή η ταινία να διαδραματίζεται πρωτίστως στο μυαλό της ηρωίδας της.
Η διαδρομή της είναι υπνωτιστική, σαν να βρίσκεται διαρκώς κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και να κρατάει την αναπνοή της απέναντι στην ομορφιά, τον τρόμο, το άγνωστο και το γνώριμο. Γύρω της όλα μοιάζουν να κινούνται σε αργή κίνηση. Και η φωνή της άλλοτε ακούγεται και άλλοτε πνίγεται σε μια συμφωνία που δεν θα ολοκληρωθεί παρά μόνο όταν φτάσει στον τελικό προορισμό - είτε αυτό είναι το τέλος του κόσμου ή (μερικές φορές είναι το ίδιο) η αρχή του.
Με μια μεγαλόπνοη, τόσο σε διαστάσεις όσο και σε αντήχηση, φιλοδοξία για μια ταινία μεγαλύτερη κι από τον ίδιο τον ωκεανό, όλη ξενόγλωσση και γυρισμένη στην Ιαπωνία, η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη είναι η Ακαμε που επιχειρεί να ανατρέψει τους κώδικες μιας κομφορμιστικής ενηλικίωσης και να κολυμπήσει μέχρι εκεί όπου πια δεν θα φοβάται.
Σαν να προσπαθεί κι αυτή να βρει τη φωνή της κρατάει ανάσα σε ένα αισθητικό παραλήρημα που υποβάλλει με την ομορφιά του (καθοριστική εδώ η συμβολή του διευθυντή φωτογραφίας Ραφαέλ Βαντεμπούσε), κινείται με χάρη ανάμεσα στις girlie αναλογίες με το σινεμά της Σοφία Κόπολα (που ειρωνικά ετοίμαζε κάποτε τη δική της «Μικρή Γοργόνα») και ολοκληρώνει το ταξίδι παίρνοντας ρίσκα που φτιάχνουν το δικό της μανιφέστο - φεμινιστικό στη βάση του, χειραφέτησης στην ουσία του. Στις στιγμές που η φωνή της διστάζει, παλινδρομεί σε επαναλήψεις, περιστρέφεται γύρω από λιγότερες ιστορίες και θεματικές από όσες έχει ξεκινήσει και παρασύρεται από την εικόνα, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την περισσότερο ονειρική του έτσι κι αλλιώς ιστορία, αλλά και το καθαρό συναίσθημα. Στις στιγμές που σαγηνεύει, όμως, σαγηνεύει ολιστικά με ένα κατασκευαστικό σχεδόν «υπερθέαμα», με την φυσικότητα των πρωταγωνιστριών της, τη μελαγχολία που νιώθεις να ποτίζει περισσότερο και από το νερό τη στιγμή αυτή της εφηβείας που δεν είναι πια, με τον τρόπο τελικά που ζωντανεύει ένα κόσμο που αλλιώς δεν θα μπορούσε να κινηματογραφηθεί ποτέ.
Συνεπής με το προηγούμενο πολυπρισματικό και διεθνές μικρού και μεσαίου μήκους έργο της, από τα πιο ιδιοσυγκρασιακά και διακριτά από Ελληνίδα δημιουργό την τελευταία 15 χρόνια, η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη βγαίνει στη στεριά έχοντας σηκώσει, σαν την ηρωίδα της, πραγματικά κύματα, με τη ύπαρξη αυτής της ταινίας να στέκει ως το πιο ψηλό, όμορφο και έτοιμο να τρυπήσει ακόμα και τιτανικούς ωκεανούς για να διεκδικήσει την αθάνατη ψυχή του και να ακουστεί. Μανώλης Κρανάκης
The Megalomaniacs του Σπύρου Σταθουλόπουλου | Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου: Επίσημη Πρώτη
H Σοφία, μια αρχαιολόγος θέλει να αποδείξει μια θεωρία κατά την οποία οι αμφορείς της αρχαιότητας μπορούσαν να αποθηκεύσουν ήχους στα αυλάκια τους όπως τα βινύλια. Αν το καταφέρει, η εταιρία στην οποία ανήκουν οι αμφορείς που βγάζει με την ομάδα της από το βυθό της θάλασσας, θα την αφήσει να τους μελετήσει. Ετσι, μαζί με το εξωτικό πουλί της, έναν δονητή που λειτουργεί με bluetooth και ένα τέιζερ (τα δύο τελευταία δώρα του αγοριού της που μένει πίσω) μετακομίζει στο σπίτι ενός κεραμίστα σε ένα ελληνικό νησί, ζητώντας του να φτιάξει αντίγραφα αμφορέων πάνω στα οποία θα γίνουν δοκιμές. Ο κεραμίστας, όμως, θέτει αυστηρούς όρους για αυτήν την «συγκατοίκηση», στον τόπο και χρόνο που βρισκόμαστε η καύση απαγορεύεται για όλους και τα μοναστήρια επιτρέπουν την είσοδο μόνο στους άντρες - με μοναδική εξαίρεση τις θηλυκές γάτες (επειδή είναι κυνηγοί).
Αν νιώθετε ότι βρίσκεστε ήδη σε έναν κόσμο παραλόγου, νιώθετε σωστά, καθώς από την πρώτη κιόλας σκηνή η νέα ταινία του Σπύρου Σταθουλόπουλου προδίδει τον τόνο, το ρυθμό και κυρίως την διάθεση για την κατασκευή ενός σύμπαντος που παίζει με τους όρους της πραγματικότητας μόνο και μόνο για να τους ανατρέψει. Ή να τους σατιρίσει. Ή απλά για να παίξει μαζί τους σε μια άσκηση ύφους που απλώνεται πάνω στους μηχανισμούς της κωμωδίας, σε ένα παλίμψηστο από ιδέες που σε παράθεση, επικάλυψη ή και σύγκρουση ολοκληρώνουν μάλλον μια ειρωνική ματιά πάνω στα πράγματα (το προδίδει και ο ίδιος ο τίτλος της) - η οποία δεν αργεί να κοιτάξει και την ίδια την ταινία μέσα στα μάτια.
Ανατροπή, σάτιρα ή ένα απλό παιχνίδι, το «The Megalomaniacs» έρχεται να εμπλουτίσει με ακόμη περισσότερη παραδοξότητα την έτσι κι αλλιώς παράδοξη φιλμογραφία του Σπύρου Σταθουλόπουλου που είχε ξεκινήσει με το εκρηκτικό μονοπλάνο του «PVC-1» και στη συνέχεια άρχισε να πειραματίζεται σε μια φθίνουσα πορεία ενδιαφέροντων ιδεών που όμως δεν αποδείχθηκαν παρά ελάχιστα λειτουργικές στην εκτέλεσή τους. Οι πιο παρατηρητικοί της φιλμογραφίας του, θα βρουν εδώ σχεδόν καθόλου την ένταση του «PVC-1», αλλά θα ενώσουν τις γραμμές ανάμεσα στο θέμα της ζωής, του θανάτου και των πνευμάτων ανάμεσα με τα «Μετέωρα» του 2012 και θα βρουν στην Σοφία της Αγγελικής Παπούλια κάτι από την επανάσταση της «Cavewoman» στην ομώνυμη ταινία του 2022.
Εκτός από αυτά, θα βρουν, όμως και έναν όγκο ιδεών και αισθητικών ακροβασιών που όσο φορτώνουν και κυρίως φορτώνονται στην πλοκή, τόσο απομακρύνουν το ενδιαφέρον από ότι συμβαίνει στην οθόνη.
Ναι, το «The Megalomaniacs» δεν είναι σε κάθε περίπτωση μια ταινία γραμμική, αφηγηματική ή που στηρίζεται σε χαρακτήρες και την πλοκή του. Δεν δείχνει να ενδιαφέρεται για τα παραπάνω, αφού κατακερματισμένο σε κεφάλαια, κάθε ένα από αυτά χωρίζεται σε μικρές σκηνές που θα μπορούσαν να σταθούν και αποκομμένες από το σύνολο σε ένα κολάζ του παραλόγου. Απαράμιλλα κατασκευασμένο κυρίως σκηνογραφικά και φωτογραφικά, με μια πλαστικότητα που ταιριάζει απόλυτα στις θεματικές με τις οποίες καταπιάνεται και με τη Μεσόγειο να δίνει το βάθος πεδίου στην ιστορική του αναγωγή σε ένα παρελθόν που έχει «ηχογραφήσει» το μέλλον, «αδυνατίζει» ωστόσο ολοένα και περισσότερο πριν ακόμη φτάσει σε αυτές που φανταζόμαστε (!) ότι θεωρεί πως είναι οι πιο δυνατές σκηνές του.
Σε μια διαδρομή στρωμένη με offbeat ερμηνείες (με την Αγγελική Παπούλια να παραδίδει προφανώς και περισσότερο από ό,τι της ζητήθηκε αλλά με μια ερμηνεία που πιο εύκολα σε οδηγεί στα όρια σου παρά στα άκρα μιας θεατρικής αυτοαναφορικής ακύρωσης), σκηνές χιούμορ (μαύρου ή λευκού, δεν έχει ίσως σημασία) που είναι μόνο πολύ περιστασιακά πετυχημένο μέσα στην αυτοαναφορικότητά του (η ίδια η ταινία διαθέτει και σχόλιο για τα αστεία), πολλαπλές αναφορές στο σεξ και τα γεννητικά όργανα (τους όρχεις, το πουλί και λοιπά…) που μοιάζουν με πειράγματα παιδιών που θέλουν να σκανδαλίσουν τους μεγάλους, η όποια σάτιρα του Σταθουλόπουλου για κοινωνίες που αρνούνται το παρελθόν τους, ενδίδουν σε μια κάποια και κάπως καθωσπρέπεια και προσπαθούν να προσδώσουν στο εμπόριο μιας επίφαση τέχνης - ή ό,τι άλλο είχε στο μυαλό του ο Σταθουλόπουλος ως στόχο - δεν βγάζει κανέναν ήχο όσες φορές και αν προσπαθήσεις να περιστραφείς - αν, δυστυχώς, το κάνεις μόνο γύρω από τον εαυτό σου. Μανώλης Κρανάκης
Η Kαλεσμένη (Gæsten) του Μαντς Μένγκελ | Ανοιχτοί Ορίζοντες
Μυστικά και ψέματα ξεθάβονται σε ένα παράκτιο ξενοδοχείο της Δανίας όπου ο Καρλ και η Εμίλιε ετοιμάζονται να βαφτίσουν τον γιο τους σε στενό οικογενειακό κύκλο, όταν εμφανίζεται απρόσκλητη η από χρόνια αποξενωμένη μητέρα του Καρλ, Βίμπεκε. Περισσότερο μυστικά παρά ψέματα -για την ακρίβεια το εξής ένα: η Βίμπεκε είναι διπολική, κάτι που έχει σημαδέψει τη ζωή τόσο του Καρλ, που δεν τη θέλει στη βάφτιση, όσο και της γκέι αδελφής του, Ρίκε, που την κάλεσε κρυφά. Εκείνη τού λέει πως όλα θα πάνε καλά, εκείνος όμως δεν εμπιστεύεται τη μαμά, βέβαιος πως δεν παίρνει τα φάρμακά της.
Οι τριβές οδηγούν σε εντάσεις, μετά απόπειρες συμφιλίωσης, μετά ξανά συγκρούσεις. Και τον κύκλο συντηρεί σχεδόν σε κάθε σκηνή, με ακρίβεια σκανδιναβική και ενίοτε και χιούμορ που παγώνει το χαμόγελο, η αμηχανία. Ποτέ δεν ξέρεις ποια θα είναι η επόμενη λέξη ή πράξη της καλοπροαίρετης μέσα στη διαταραχή της Βίμπεκε, όπως άλλωστε το αγνοεί και η παρέα των υποψιασμένων ή ανύποπτων συγγενών. Το μοτίβο μιας άσχετης παρέας νεαρών που παρτάρουν σε ένα γειτονικό δωμάτιο ενσωματώνεται καίρια στη δραματουργία, ως δεύτερος θαρρείς καταλυτικός παράγοντας μετά την εμφάνιση της ακάλεστης μητέρας.
Η σκανδιναβική θεατρική παράδοση, που τόσο σχολαστικά είχε μετουσιώσει ο Μπέργκμαν σε γλώσσα κινηματογραφική, αιχμαλωτίζοντας την σε πλάνα πληγιασμένα σε λόγο και (κυρίως) σε σιωπές, και που με τέτοια συνέπεια στον ρεαλισμό είχε προσγειώσει το Δόγμα στην καθημερινότητα, καλά κρατεί. Τούτη η «Καλεσμένη», του νεόκοπου στη μεγάλου μήκους Μαντς Μένγκελ, που βραβεύτηκε διπλά στο Φεστιβάλ του Κάρλοβι Βάρι (Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής και Βραβείο Σκηνοθεσίας), μπορεί να μην είναι τόσο «δογματικά» αυτοσχέδια και μισοφωτισμένη, πάντως θα συμμετείχε άνετα σε μια δεύτερη βιντερμπεργκική «Οικογενειακή Γιορτή», όπου, να θυμίσουμε, έπαιζε επίσης η σπουδαία Τρίνε Ντίρχολμ, η οποία εδώ κλέβει εύκολα την παράσταση με τις άψογα υπολογισμένες διακυμάνσεις του χαρακτήρα που ενσαρκώνει. Ρόμπυ Εκσιέλ
Το Τελευταίο μας Τραγούδι (Ghost Song) του Φατίχ Ακίν | Ειδικές Προβολές
Το «Τελευταίο μας Τραγούδι» είναι μια ταινία που θα 'λεγες ότι ο Φατίχ Ακιν των «Μαζί Ποτέ» και «Η άκρη του ουρανού» δεν θα μπορούσε να κάνει. Θα το 'λεγες, όμως, αστόχαστα με δεδομένη την περιπετειώδη και δημιουργική κινηματογραφική του πορεία από genre σε genre. Ο ελληνικός τίτλος είναι ατυχής μεταφορά του «Ghost Song», αφού υποκρύπτει το υπερφυσικό στοιχείο της ταινίας, δέλεαρ συνήθως για το νεανικό κοινό. Διότι ο Φατίχ Ακιν υπογράφει μια απόλυτη, ρομαντικήαλλά και επικίνδυνη ιστορία αγάπης ανάμεσα στο φάντασμα της Φαράσα και του Φάρις, επιζώντα από πτώση αυτοκινήτου στο ποτάμι του Αμβούργου, που της ίδιας της στέρησε τη ζωή.
Οι δυό νέοι είναι μουσουλμάνοι της Γερμανίας, η Φαράσα Σύρια μετανάστης - αποκάλυψη η πρωτοεμφανιζόμενη Μαριάμ Νταργούντ - και ο Φάρις γεννημένος στο Αμβούργο με μπαμπά τουρκικής καταγωγής. Συναντιούνται και ερωτεύονται λίγο πριν το δυστύχημα σε ένα ξέφρενο πάρτυ, στο οποίο γιορτάζουν την είσοδό τους στοπανεπιστήμιο, σπασίκλες και οι δύο. Η Φαράσα φοράει χιτζάμπ, αλλά κατά τα άλλα είναι μια σέξι, ενσωματωμένη, σοβαρή και φιλόδοξη νέα γυναίκα, που οδεύει σε καριέρα γιατρού. Είναι η μόνη στην οικογένειά της που μαντιλοδένεται , προκαλώντας ενόχληση και απορία στις τέσσερις αδελφές και τη μαμά της. Ο μπαμπάς είναι νεκρός, Σύριος επιστήμονας, κι αυτός που καθοδηγεί μετά θάνατον την Φαράσα να μπαινοβγαίνει επί σαράντα μερές (κοινή μουσουλμανική και χριστιανική παράδοση) στα όνειρα του Φάρις.
Με λ'ιγα λόγια η σχέση των δυο νέων συνεχίζεται στα υπέροχα φωτογραφημένα τοπία του Αμβούργου μέχρι τον τελικό αποχωρισμό. Η πορεία προς αυτόν είναι δύσκολη - σπόιλερ δεν θα κάνουμε - περιέχει σκληρά διλήμματα, τόννους αυτοθυσίας, ενοχές ,αυτοκτονικές τάσεις, εξιλέωση. Τελικά, όμως, η ζωή του Φάρις συνεχίζεται, η αγάπη και η καλωσύνη της Φαράσα θριαμβεύουν, μαζί και ο ρομαντικός Φατίχ Ακίν, με όλον τον συχνά απλοϊκό, προβλέψιμο χειρισμό ενός θέματος, που θα μπορούσε να έχει και βαθύτερες πλευρές. Είδαμε την ασπρόμαυρη, γοητευτική βερσιόν της ταινίας, υπάρχει, όμως και έγχρωμη. Ποια θα βγει άραγε στις αίθουσες; Βένα Γεωργακοπούλου
Test του Σαμ ΜακΚόνελ | Ανοιχτοί Ορίζοντες
Ο Εντι ανασαίνει μόνο μέσα στον κόσμο του ερασιτεχνικού bodybuilding, εκεί όπου η τελειότητα του σώματος γίνεται σχεδόν θρησκευτική εμμονή. Σ' αυτόν τον κόσμο ο νεαρός άντρας, τεράστιος, σκληρός σαν πέτρα αλλά με μια τρυφερή ψυχή ενός παιδιού που δεν είχε ευκαιρία να μεγαλώσει, ο Εντι αναζητά την επόμενη νίκη του, αλλά και μια διέξοδο από τη μικρή, ασφυκτική ζωή του στο Οχάιο. Στα ενδιάμεσα σφίγγει τους μύες του online για λίγα χρήματα και τρυπιέται ευλαβικά με συμπληρώματα. Θρησκευτική η εμμονή του με το σμιλεμμένο κορμί, σχέση εξάρτησης με τη θρησκόληπτη, αλκοολική μητέρα του που είναι και προπονήτριά του. Ομως μια αποτυχία στο πρωτάθλημα κι η γνωριμία του μ' έναν νέο προπονητή θα δώσουν το ερέθισμα για μια απρόσμενη (για τον Εντι μόνο) σεξουαλική αφύπνηση που θ' ανατρέψει τις εύθραυστες ισορροπίες του τακτοποιημένου κόσμου του.
Ο Σαμ ΜακΚόνελ προσεγγίζει με ευαισθησία έναν κόσμο που εύκολα θα μπορούσε να γίνει αντικείμενο εύκολου εντυπωσιασμού, ακροβατώντας στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη σωματική δύναμη και την ψυχική τρωτότητα. Το «Test» δεν αποφεύγει δραματουργικές ευκολίες, ούτε κατορθώνει να δώσει ξεχωριστό βάθος στις επιμέρους συγκρούσεις του. Εχει, ωστόσο, κάτι ουσιαστικότερο να καταθέσει: την προσωπική εμπειρία του Μπροκ Γιούριτς, ο οποίος υπογράφει το αυτοβιογραφικό σενάριο και ενσαρκώνει τον κεντρικό ήρωα. Η βιωματική εγγύτητα με τον χαρακτήρα διαπερνά την ερμηνεία του, που δεν εξαντλείται στην εντυπωσιακή σωματική μεταμόρφωση, αλλά αναζητά με αφοπλιστική ειλικρίνεια το πληγωμένο παιδί που κρύβεται πίσω από το υπερ-αγαλματένιο σώμα. Μια ταινία περισσότερο συναισθηματικής νοημοσύνης, όχι πρωτότυπη, αλλά ακριβής και ειλικρινής. Λήδα Γαλανού
Το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πραγματοποιείται από τις 5 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026, To Flix βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη για να σας μεταφέρει όλα όσα συμβαίνουν μέσα κι έξω από τις σκοτεινές αίθουσες στο ειδικό τμήμα «67ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης» που ανανεώνεται συνεχώς.