Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Στο μισό της εβδομάδας, το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης βρίσκεται πλέον σε πλήρη ανάπτυξη, με το πληθωρικό του φέτος πρόγραμμα να απλώνεται περισσότερο από ποτέ σε ταυτόχρονες δράσεις που καλύπτουν το μεγάλο φάσμα του κινηματογραφικού εδώ και τώρα.
Η Τετάρτη σήμανε το μεγάλο φινάλε της Αγοράς με την απονομή των βραβείων που δίνουν το έναυσμα σε νέες ταινίες να ξεκινήσουν ή να ολοκληρωθούν πριν πάρουν το δρόμο τους για τις αίθουσες, ενώ ήταν και η μέρα όπου αρχίζει και η αντίστροφη μέτρηση για τις ταινίες που αρχίζουν να ξεχωρίζουν και οδεύουν προς το να διεκδικήσουν με αξιώσεις τα βραβεία του Φεστιβάλ που θα απονεμηθούν το μεσημέρι της Κυριακής, λίγο πριν την τελετή λήξης του 67ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου.
Ακολουθούν δύο προτάσεις για πράγματα που μπορείτε να δείτε φέτος στο Φεστιβάλ και ίσως δεν είχατε εντοπίσει:
Την pop up έκθεση για την Μαρία Πλυτά στο Μουσείο Κινηματογράφου.
Σκηνή από την «Εύα» της Μαρίας Πλυτά
Ενα μικρό δείγμα από το αρχειακό υλικό που έχει συγκεντρώσει το ερευνητικό πρόγραμμα «Plyta’s Unknown Cinema» (ΕΛ.ΙΔ.Ε.Κ.) προκειμένου να υπογραμμίσει την έμφυλη διάκριση της κινηματογραφικής ιστοριογραφίας απέναντι στην πρώτη Ελληνίδα σκηνοθέτη, φέρνει στο φως προσωπικά αντικείμενα, τα μυθιστορήματά της, κριτικές της εποχής και νέα βιογραφικά στοιχεία. Πρόκειται για μια πράξη έμφυλης ιστορικής αποκατάστασης, που εντάσσει την Πλυτά και το έργο της στην ελληνική κινηματογραφική κληρονομιά, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η επικεφαλής της έρευνας Μπέτυ Κακλαμανίδου, καθηγήτρια του Α.Π.Θ. Διαβάστε εδώ περισσότερα για την «αποκατάσταση» της Μαρίας Πλυτά.
Την πολυμεσική εγκατάσταση «Καλώς ήρθατε στην έρημο ΙΙ Δεν θα μας βρουν;» στο Δυτικό Φυλάκιο Εισόδου, Πύλη 1, Λιμάνι.
Μέσα στο πλάισιου της ερήμου που κινείται φέτος το Φεστιβάλ, με αφορμή το «Sirat» και τον Ολιβερ Λάσε, η πολυμεσική εγκατάσταση στο Φυλάκιο Εισόδου του Λιμανιού κάνει την εμπειρία λίγο πιο... ρεαλιστική. Αμμος στο δάπεδο και άλλα αναπάντεχα αντικείμενα, χάρτες μερικών από τις πιο αχανείς ερημικές εκτάσεις του πλανήτη, δύο έργα εκτεταμένης πραγματικότητας, slideshow με εμβληματικές εικόνες από τις ταινίες του αφιερώματος του Φεστιβάλ στην έρημο αλλά και ατάκες, ρητά, στίχοι, εδάφια και λέξεις που συνδέονται με τα πολλαπλά νοήματα του αφιερώματος - όλα ενώνονται κάτω από τους ήχους του soundtrack του «Sirat» που συνέθεσε ο Κάνγκτινγκ Ρέι. Μια μικρή, αλλά από τις εμπειρίες που σου μένουν...
Το Flix βλέπει παραδοσιακά ταινίες από όλα τα προγράμμα, ξεχωρίζοντας και προτείνοντας ταινίες για όσους είναι διατεθειμένοι να πλοηγηθούν μέσα στα αλλεπάλλα sold -out του Φεστιβάλ, ενώ καλύπτει πλήρως το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου βλέποντας και γράφοντας τη γνώμη του για όλες τις ελληνικές ταινίες που κάνουν στη Θεσσαλονίκη την πρεμιέρα τους. Στις καθημερινές μας ανταποκρίσεις από το Φεστιβάλ μπορείτε να βρείτε κριτικές για τις ταινίες που έχουμε ξεχωρίσει.
Το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πραγματοποιείται από τις 5 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026, To Flix βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη για να σας μεταφέρει όλα όσα συμβαίνουν μέσα κι έξω από τις σκοτεινές αίθουσες στο ειδικό τμήμα «67ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης» που ανανεώνεται συνεχώς.
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ
Σάρκα και Βενζίνη (Du Fioul Dans les Artères) του Πιερ Λα Γκαλ | Meet the Neighbors+ Διεθνές Διαγωνιστικό
Ο Ετιέν ζει μια ρουτίνα που θυμίζει δουλειά γραφείου, μόνo που το «γραφείο» και το «σπίτι» του είναι το φορτηγό του. Μεταφέρει εμπόρευμα εντός και εκτός της Γαλλίας, παραμένοντας σχολαστικός στο ωράριο που πρέπει να τηρεί, τις αποδόσεις που πρέπει να κάνει, την οργάνωση της επόμενης μέρας, του επόμενου φορτίου, της επόμενης απόδοσης. Καμιά φορά το βράδυ ψωνίζεται με άντρες, χωρίς αυτό να σημαίνει πραγματικά κάτι εκτός από μια στιγμιαία απόλαυση. Η σεξουαλικότητα του δεν είναι κρυφή από όσους τον γνωρίζουν καλά, αλλά δεν είναι και κάτι που τον ξεχωρίζει από τους άλλους. Μοναχικός, μελαγχολικός, αλλά με τη δουλειά του να αποτελεί και τη μοναδική του «οικογένεια», επικοινωνεί με την αδερφή του και τον ανιψιό του, νιώθοντας κοντά τους όσο παραμένει μακριά τους.
Eνα βράδυ θα συναντήσει τον Μπάρτος, έναν Πολωνό οδηγό φορτηγών, θα κάνει μαζί του σεξ και για πρώτη φορά στη ζωή του θα νιώσει πως ο κόσμος είναι λίγο μεγαλύτερος από τα στενά τετραγωνικά του φορτηγού του και πως ο δρόμος δεν υπάρχει μόνο για να φεύγεις αλλά και για να επιστρέφεις. Η σχέση που θα αναπτύξουν θα είναι μοναδική, αλλά θα αναλωθεί σε τηλεφωνήματα στις στάσεις των διοδίων, σε συναντήσεις που διαρκούν λιγότερο από ένα διάλειμμα για ανεφοδιασμό, σε μια ζωή διαρκούς λαχτάρας ο ένας για τον άλλον χωρίς ποτέ να μπορούν να είναι μαζί όσο και όπως θα ήθελαν.
Η φθορά μιας ζωής στο δρόμο θα γίνει μεγαλύτερο εμπόδιο από οτιδήποτε άλλο, μαρτυρία για μια ζωή που παραμένει ιδανική μόνο όταν δεν έχεις κανέναν να σε περιμένεις ή να τον περιμένεις.
Επενδύοντας φετιχιστικά, αλλά όχι και καταχρηστικά ή μόνο στο όνομα του στιλ, στο παράδοξο του τόπου στον οποίο γεννιέται ένας έρωτας σαν αυτός του Ετιέν με τον Μπάρτος, το ντεμπούτο φιλμ του Πιερ Λα Γκαλ που έκανε την πρεμιέρά του στην Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Καννών, ξεκινάει σαν μια λοξή queer ερωτική ιστορία για να καταλήξει να αντηχεί - ευτυχώς - ως μια οικουμενική ιστορία αγάπης. Καθώς οι δύο ήρωες αντικρίζουν τη ζωή τους να χάνεται σε απάνθρωπες υπερωρίες και ολοένα και περισσότερα χιλιόμετρα μακριά, όταν το μόνο που αναζητούν είναι ένα σταθερό μέρος όπου αυτό που νιώθουν ο ένας για τον άλλον θα μπορέσει να μεγαλώσει, να στεριώσει και να γίνει αγάπη, ο Πιερ Λα Γκαλ δυναμώνει την electronica του Πολ Σαμπάν σε μια συμφωνία που σε κάνει συνοδηγό στις μοναχικές διαδρομές προς μια έξοδο κινδύνου.
Η ένωση του «εσωστρεφή» Αλέξις Μανεντί στον καλύτερο εδώ ρόλο της πολυπρισματικής καριέρας του με τον σαρωτικό «έξω καρδιά» Τζούλιαν Σβιεζέβσκι δημιουργεί πάνω στην οθόνη πολλαπλές εκρήξεις ρομαντικής ανάτασης και απόγνωσης και μαζί μια σωματική σύνδεση που, στριμωγμένη μέσα στους τέσσερις τοίχους των φορτηγών κάνουν ένα φιλί, το σεξ ακόμη και τον χωρισμό να γίνεται βίωμα και για τον θεατή.
Oταν στο βαθιά τρυφερό, συγκινητικό, αφοπλιστικό φινάλε (που δεν χρειάζεται να αποκαλύψουμε), ο Ετιέν θα ομολογήσει πως «Δεν ήξερα πως κάτι σαν αυτό θα συνέβαινε ποτέ σε κάποιον σαν εμένα», μιλάει εκ μέρους πολλών περισσότερων από τους οδηγούς φορτηγών. Μιλάει εκ μέρους όλων εκείνων που αποκλείουν για διαφορετικούς λόγους ο καθένας τον «άλλον» από τη ζωή τους, πιστεύοντας πως με το να βρίσκεσαι διαρκώς σε κίνηση δεν θα βρεις ποτέ κάποιον που θα σε μάθει να σταματάς. Μανώλης Κρανάκης
Η Απόφαση της Ελενας του Στέφανου Τσιβόπουλου | Meet the Neighbors+ Διαγωνιστικό Τμήμα | Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου: Επίσημη Πρώτη
Η Ελενα είναι από τη Ρουμανία, ζει στην Ελλάδα εδώ και έξι χρόνια μαζί με τον γιο της Λουκά και τη μητέρα της. Τη συναντάμε στην καθιερωμένη συνέντευξη για την απόκτηση της ελληνικής ιθαγένειας. Η Ελενα μιλάει τέλεια ελληνικά - τα έχει μάθει διαβάζοντας το γιο της, έχει μια δουλειά με σύμβαση ως καθαρίστρια στο μετρό της Αθήνας και μια κοινωνική ζωή που αποτελείται κυρίως από συναδέλφους της στη δουλειά. Ενώ μπορεί να βρίσκεται στην Ελλάδα και να δουλεύει χωρίς την ιθαγένεια, η Ελενα την έχει ανάγκη για δώσει μια «σταθερότητα» στη ζωή του γιου της. Η επιτροπή θα αναγνωρίσει την πλήρη ένταξη της στην ελληνική πραγματικότητα, αλλά θα απορρίψει την αίτηση με πρόφαση την ανύπαρκτη κοινωνική επαφή της με τους Ελληνες.
Οταν θα κληθεί για να υπογράψει την πρόωρη λήξη της σύμβασης της, παρόλο που η ίδια είναι σίγουρη πως η σύμβαση που είχε υπογράψει είχε άλλη ημερομηνία λήξης, η Ελένα θα αποφασίσει να αντεπιτεθεί. Θα χτυπήσει την πόρτα μιας οργάνωσης για τα δικαιώματα των εργατών και θα αποκαλύψει μια ολόκληρη επιχείρηση λευκών συμβάσεων που συμπληρώνονται κατά το δοκούν από τις πανίσχυρες εταιρίες που εκμεταλλεύονται την ξένη εργασία. Εκεί θα γνωρίσει και την Γιώτα, μια δικηγόρο την οποία θα ερωτευτεί, και η οποία θα τη στηρίξει στον αγώνα της, μέχρι τη στιγμή που οι συνέπειες του θάρρους της θα αρχίσουν να απειλούν την ζωή και την ακεραιότητα της βάζοντας σε κίνδυνο όσους αγαπάει.
Στην πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία του που έκανε την πρεμιέρα της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τάλιν, ο γνωστός μας ως εικαστικός Στέφανος Τσιβόπουλος βασίζεται πάνω σε ένα στέρεο σενάριο για να αφηγηθεί - με το βλέμμα στραμμένο στους αδερφούς Νταρντέν - μια σύγχρονη ιστορία επιβίωσης σε μια Αθήνα και μια Ελλάδα που δεν αφήνει κανένα περιθώριο ευτυχίας στους αδύναμους, τους «ξένους», αυτούς που δεν παίζουν με όρους συμβιβασμού ή υποταγής σε ένα κατεστημένο από καιρό παραδομένο στη διαφθορά, την αδικία και την εκμετάλλευση.
Οδηγός του είναι η Ελενα, με τον αφοπλιστικό και αναπολογητικό τρόπο που την ενσαρκώνει η υπέροχη Μαρία Ντράγκους, σε ένα ρόλο που μεταμορφώνει τη στερεοτυπική εικόνα της ανύπαντρης ξένης μητέρας που παλεύει για το παιδι΄της σε μια πολυδιάστατη εκδοχή μιας νεαρής queer γυναίκας που διεκδικεί και το δικό της δικαίωμα στη ζωή και τον έρωτα αλλά και σε μια καλύτερη ζωή. Η πορεία της μέσα στις ατραπούς μιας άτεγκτης γραφειοκρατίας, μιας διαρκούς υποτίμησης των ονείρων της και της ανώφελης τελικά αγωνιστικής της διάθεσης για έναν καλύτερο κόσμο, είναι δομημένη με τη μορφή ενός κοινωνικού θρίλερ που ευτυχώς δεν πέφτει σε εύκολους μελοδραματισμούς ή χειραγώγηση των συναισθημάτων του θεατή, παρά την ωραιοποίηση του περιβάλλοντος χώρου που ο Κωνσταντίνος Κουκουλιός φωτογραφίζει για ακόμη μια φορά με τρυφερότητα και νεύρο, αλλά η σκηνογραφική άποψη εξευγενίζει χωρίς προφανή λόγο.
Πίσω από τον περιστασιακό στόμφο της πρόζας και την υπερβολικά κακή και παραδομένη κοινωνία που δεν διαθέτει γκρίζες περιοχές (είναι διαφορετικό να σου συμβαίνει στην πραγματικότητα που μπορεί να είναι ακόμη πιο άγριο και διαφορετικό στην αναπαράσταση του που κινδυνεύει να μοιάζει «γραφικό»), η ερμηνεία της Ντράγκους σε συγχρονισμό με αυτήν της Πηνελόπης Τσιλίκα γίνονται φυγόκεντρος δύναμη που μεταφέρει την ανθρωπιά ξανά στο κέντρο της συζήτησης, μετατρέποντας μια ταινία μικρή, χωρίς ιδιαίτερες εκρήξεις ή ανατροπές, σε μια ψύχραιμη ματιά πάνω στο- ευτυχώς όχι χαμένο - παιχνίδι της ευτυχίας. Οταν η ταινία κλείσει και η Ελενα δοκιμάσει ξανά να περάσει τη δοκιμασία της «ιθαγένειας», αυτό που της έλειπε την προηγούμενη φορά, η ανθρώπινη επαφή και η απελευθέρωση της σεξουαλικότητας της, θα είναι πια το πιο δυνατό χαρτί της αυτοδιάθεσης της. Μανώλης Κρανάκης
Το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πραγματοποιείται από τις 5 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026, To Flix βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη για να σας μεταφέρει όλα όσα συμβαίνουν μέσα κι έξω από τις σκοτεινές αίθουσες στο ειδικό τμήμα «67ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης» που ανανεώνεται συνεχώς.