Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ δεν είναι ένας δημιουργός που μοιράζει εύκολα υπερθετικά, γι’ αυτό και τα λόγια του για το «Dune: Μέρος Δεύτερο» αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα. Συνομιλώντας με τον Ντενί Βιλνέβ στο podcast της Eνωσης Σκηνοθετών Αμερικής, ο θρυλικός σκηνοθέτης στάθηκε στη δύναμη της κινηματογραφικής αφήγησης του φιλμ, τονίζοντας πως πρόκειται για «ένα αληθινό οπτικό έπος», το οποίο καταφέρνει να συνδυάσει εντυπωσιακή κλίμακα με βαθιά ανεπτυγμένους χαρακτήρες. Oπως χαρακτηριστικά είπε, «είναι καθαρό σινεμά», επισημαίνοντας ότι παρά τη μεγάλη διάρκεια της ταινίας, ο διάλογος παραμένει λιτός και ουσιαστικός.
Ιδιαίτερη εντύπωση του προκάλεσε η εικαστική προσέγγιση του Βιλνέβ, την οποία περιέγραψε με όρους σχεδόν ζωγραφικούς. «Τα πλάνα είναι σαν πίνακες, χωρίς να υπάρχει ούτε μία στιγμή επιτήδευσης», σημείωσε, πριν καταλήξει σε μια από τις πιο ηχηρές δηλώσεις του: «Eχεις δημιουργήσει μία από τις πιο λαμπρές ταινίες επιστημονικής φαντασίας που έχω δει ποτέ». Ο Σπίλμπεργκ στάθηκε και στη θεματική της ταινίας, υπογραμμίζοντας πως πίσω από τον αχανή κόσμο της άμμου κρύβεται μια βαθιά επιθυμία για το νερό και τη ζωή.
Αναλύοντας περαιτέρω το όραμα του Βιλνέβ, ο Σπίλμπεργκ εστίασε στη μεταμόρφωση της ερήμου σε ένα σχεδόν υδάτινο τοπίο. «Με όλη αυτή την άμμο, η ταινία στην πραγματικότητα μιλά για το νερό», ανέφερε, προσθέτοντας ότι ο τρόπος που κινηματογραφήθηκε η έρημος θυμίζει ωκεανό, ενώ τα γιγάντια σκουλήκια της άμμου λειτουργούν σαν θαλάσσια πλάσματα. Δεν έκρυψε μάλιστα τον ενθουσιασμό του για μια συγκεκριμένη σκηνή, λέγοντας πως «η στιγμή που ο Πολ “σερφάρει” πάνω στο σκουλήκι είναι από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα που έχω δει ποτέ», επισημαίνοντας πως η σκηνοθετική προσέγγιση έκανε το τοπίο να μοιάζει σχεδόν ρευστό.
Διαβάστε ακόμα: «Dune 3»: Οι πρώτες εικόνες απο το φινάλε της επικής τριλογίας
Από την πλευρά του, ο Ντενί Βιλνέβ αποκάλυψε ορισμένες λεπτομέρειες από τη διαδικασία των γυρισμάτων που αναδεικνύουν τη σχολαστικότητα της παραγωγής. Η σκηνή του φιλιού ανάμεσα στον Τίμοθι Σαλαμέ και τη Ζεντάγια γυρίστηκε σε διάστημα τεσσάρων ημερών, πάντα την ίδια ώρα, ώστε να διατηρηθεί η συνέπεια στο φως και την ατμόσφαιρα. Ακόμη πιο χαρακτηριστική ήταν η αναφορά του στο «κάστινγκ» των ίδιων των αμμόλοφων, που επιλέχθηκαν με βάση τη θέση και τη γεωμετρία τους στο κάδρο, με τον ίδιο να σχολιάζει πως ήταν «το πιο παράξενο κάστινγκ» της καριέρας του.
Η συζήτηση δεν περιορίστηκε μόνο στην αισθητική, καθώς ο Σπίλμπεργκ εξήρε και την τεχνική αρτιότητα της ταινίας, ειδικά στα εφέ των μηχανών εξόρυξης spice. «Ηταν απίστευτες», δήλωσε, τονίζοντας ότι η λεπτομέρεια είχε αναβαθμιστεί αισθητά σε σχέση με την πρώτη ταινία. Παράλληλα, δεν δίστασε να εντάξει τον Βιλνέβ σε μια επίλεκτη ομάδα δημιουργών που έχουν καταφέρει να χτίσουν ολόκληρους κινηματογραφικούς κόσμους, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι ανήκει πλέον σε αυτή τη σπάνια κατηγορία.
Κλείνοντας, η κουβέντα άγγιξε και το μέλλον των συνεργατών του Βιλνέβ, με τον σκηνοθέτη να αναφέρεται στη Ζεντάγια ως μια παρουσία που δεν περιορίζεται μόνο στην υποκριτική. Οπως είπε, «περνούσε πολύ χρόνο πίσω από την κάμερα, παρακολουθώντας και ακούγοντας», αφήνοντας να εννοηθεί ότι ίσως στο μέλλον τη δούμε και σε σκηνοθετικό ρόλο.