Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης τρέχει σχεδόν πιο γρήγορα και από τον ίδιο του τον εαυτό, με ταυτόχρονες προβολές, εκδηλώσεις, μικρές και μεγάλες συζητήσεις - και βρισκόμαστε ήδη μόνο στην τέταρτη μέρα του. Ελληνες και δημιουργοί από όλον τον κόσμο μονοπωλούν το ενδιαφέρον, με παρουσίασεις και Q&As που κρατούν για πολλή ώρα μετά τις προβολές, ενώ μια μια αρχίζουν να ξεχωρίζουν οι ταινίες που αρέσουν ολοένα και σε περισσότερους από όλα τα προγράμματα του Φεστιβάλ.
Το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πραγματοποιείται από τις 5 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026, To Flix βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη για να σας μεταφέρει όλα όσα συμβαίνουν μέσα κι έξω από τις σκοτεινές αίθουσες στο ειδικό τμήμα «67ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης» που ανανεώνεται συνεχώς.
Ας δούμε πρώτα μερικούς από τους δημιουργούς που μοιράστηκαν μυστικά, ιστορίες και αναλογικά μηχανήματα με το κοινό και στη συνέχεια μια επιλογή από τις ταινίες που βλέπει η ομάδα του Flix.
O Φατίχ Ακίν βρέθηκε για ακόμη μια φορά στη Θεσσαλονίκη, για να παρουσίασει τη νέα του ταινία «Το Τελευταίο μας Τραγούδι», δίνοντας ξανά το στίγμη της αγάπης του για τη χωρά αλλά και για διαφορετικά είδη σινεμά που συνεχίζει να κάνει με ακούραστο ρυθμό.
O Αλέξης Αλεξίου παρουσίασε σε ειδική προβολή τη νέα του ταινία «Θάλασσα από Γυαλί» που βγαίνει στις αίθουσες την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου, ένα νεο-γουέστερν με ηρωίδες δύο γυναίκες στην ελληνική επαρχία.
Ο Νίκος Γραμματικός μαζί με τον Βαγγέλη Μουρίκη παρουσίασαν τα «Νυχτολούλουδα» το 1999 (αυτήν την ταινία που ο Νίκος Γραμματικός ομολογεί ότι είναι η αγαπημένη από τη φιλμογραφία του) σε μια πλήρως προσβάσιμη - και άκρως συγκινητική - προβολή.
Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης μίλησε για τις ιστορίες που προκαλούν συναισθήματα και τα συναισθήματα που ίσως προκαλέσουν σκέψη όταν ρωτήθηκε «τι είναι μια καλή ιστορία», στο πλαίσιο της ανοιχτής συζήτησης που είχε με τον Ορέστη Ανδρεαδάκη και με τον ρόλο του πρεσβευτή φέτος της Αγοράς του 67ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
O Ρένος Χαραλαμπίδης έδωσε το δικό του masterclass, με τη χορηγία του Φυσικού Αερίου και μια ολική επαναφορά της λατρείας για το αναλογικό. Πάνω στο τραπέζι του, μια VHS και μπομπίνες φιλμ έδωσαν το στίγμα όχι μόνο μιας λαγνείας για το ρετρό αλλά και μια ευκαιρία για επιστροφή στην απλή, λειτουργική, τελικά πιο απολαυστική (;) υφή των πραγμάτων.
Το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πραγματοποιείται από τις 5 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026, To Flix βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη για να σας μεταφέρει όλα όσα συμβαίνουν μέσα κι έξω από τις σκοτεινές αίθουσες στο ειδικό τμήμα «67ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης» που ανανεώνεται συνεχώς.
ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ
Θάλασσα από Γυαλί του Αλέξη Αλεξίου | Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου: Ειδικές προβολές
Υπάρχει η τέλεια βουτιά στη θάλασσα, συνήθως είναι η τελευταία της σεζόν. Γιατί έχει και την αίσθηση του αποχαιρετισμού. Το νερό είναι ζεστό, έχει χτιστεί μαζί του μια οικειότητα, η επιθυμία η βουτιά να κρατήσει λίγο περισσότερο για να φτουρίσει ως του χρόνου, ο θαυμασμός για τη λάμψη του ήλιου, τα δαχτυλίδια που καθρεφτίζονται στο βυθό, την ομορφιά που σου έχει για λίγο χαριστεί. Ιδια είναι κι η αίσθηση που φέρνει η κάθε νέα ταινία του Αλέξη Αλεξίου: μόνο τρεις μέσα σε κοντά είκοσι χρόνια (η παραισθησιογόνα «Ιστορία 52» και το νεο-νουάρ της ελληνικής κρίσης «Τετάρτη 04:45»), αλλά ένα πλήρες και χαρακτηριστικό σύμπαν, πάντα ηρωικά φιλόδοξο και πάντα απόλυτα κινηματογραφικό, τόσο που να συγχωρεί κάθε αδυναμία με μια σιγουριά ότι αυτός ο σκηνοθέτης κάνει αληθινό, μεγάλο σινεμά.
Αυτή τη φορά, σε σενάριο γραμμένο μαζί με την Αφροδίτη Νικολαΐδου, είναι δυο γυναίκες που τα βάζουν με τα μεγάλα κύματα της ζωής. Η Βαγγελιώ, μια 65χρονη σύζυγος και μητέρα που έχει καταπιεστεί, κακοποιηθεί, όλη της τη ζωή, φροντίζοντας έναν αχάριστο άντρα και δυο αγνώμονες γιους (έστω, έναν με καλές προθέσεις στον θαυμάσια γραμμένο και παιγμένο ρόλο του Θάνου Τοκάκη), έχει την πρώτη και μόνη ευκαιρία της ν' απελευθερωθεί και να ζήσει για τον εαυτό της. Να κάνει διακοπές σ' ένα μίζερο παραθαλάσσιο θέρετρο, έστω τον χειμώνα, αντλώντας σταγόνες ικανοποίησης από τον συμβιβασμό των ονείρων της. Η Βίκυ, στα εικοσικάτι, κόρη που, πεισματικά αλλά όχι αρκετά, αντιδρά στον βίαιο πατέρα της, έχει την πρώτη και μόνη ευκαιρία της να ξεφύγει από την χαρακτηριστικά μικρή κοινωνία που προστατεύει τα ένοχα μυστικά της και ν' αποδράσει. Οσο οι δυο γυναίκες ορίζουν την ιστορία, τόσο την οδηγούν οι άντρες που βρίσκονται απέναντί τους - πάλι, άρα, είναι οι άντρες που κινούν τα νήματα, μια και η Βαγγελιώ κι η Βίκυ δρουν ως αντανάκλασή τους. Αυτές οι δυο γυναίκες θα συνασπιστούν, θ' αγαπηθούν, θα κρεμαστούν η μία από την άλλη και θα κάνουν το απονενοημένο βήμα προς την ελευθερία. Σαν τη Θέλμα και τη Λουίζ της ελληνικής επαρχιακής στενοχώριας, σ' ένα δράμα που ξετυλίγεται μισό σε κλειστούς χώρους, μισό στον ανοιχτό δρόμο, όλο με κατεύθυνση μια κάθαρση, βαριά κι επιθετική σαν αγριεμμένη θάλασσα με κύματα που κόβουν σαν γυαλί.
Ο ρυθμός δεν είναι το πλεονέκτημα της ταινίας. Το κεντρικό κομμάτι της - αποφεύγοντας τις αποκαλύψεις ενός δυνατού plot twist - τραβά τις σεκάνς του πολύ περισσότερο απ' όσο χρειάζεται, ίσως με μια επιμονή πιο πολύ αισθητική, παρά λειτουργική. Κάποιες «φοριούνται» στην ιστορία, όπως ένας αντιδραστικός χορός σ' ένα ξεθυμασμένο καφενείο, που δεν ξεφυτρώνει λειτουργικά κι άρα δεν πείθει. Οσο πιο πολύ τραβούν, τόσο αποδυναμώνουν τη σύγκρουση και την ταχύτητα που θα έπρεπε να αναπτύξει το δράμα, επαναλαμβάνοντας παραλληλισμούς που έχει γίνει αντιληπτοί από την αρχή. Οι ερμηνείες είναι ανάμεικτες. Η Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα, σε πρώτη εμφάνιση, ως Βίκυ, έχει μια μορφή μαγνητική, αλλά όχι ακόμα τη στιβαρότητα που απαιτεί ένας δωρικός ρόλος. Η Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, από την άλλη, κυρίως σιωπηλή και παίζοντας με το εκφραστικό της πρόσωπο, βρίσκει ίσως τον πιο ταιριαστό ρόλο της καριέρας της. Ο Μιχάλης Ιατρόπουλος, ως πατέρας του κοριτσιού, μοιάζει να έχει επιλεγεί για να παίξει τον Μιχάλη Ιατρόπουλο, από την άλλη ο Νίκος Γεωργάκης, ο μπάτσος της μικρής περιοχής, συμπυκνώνει με δυο σκηνές ολόκληρη την ιστορία της ελληνικής αντρίλας που καμουφλάρεται με ύφος συγκαταβατικό, που σπρώχνει τα εγκλήματα κάτω από το χαλάκι της εξώπορτας, που κραδαίνει το όπλο του σαν απόδειξη (αν)ικανότητας.
Ο ήχος της ταινίας σε κάνει να τον προσέξεις για την αφηγηματικότητα και την ευστοχία του. Η φωτογραφία του Σίμου Σαρκετζή είναι αληθινά αφοπλιστική, όχι τόσο, ή όχι μόνο, στα πανέμορφα ηλιοβασιλέματα και το δρόμο του φεγγαριού, αλλά ακόμα περισσότερο στα εσωτερικά του, βρώμικα και ζωισμένα, υπαινικτικά κι επικίνδυνα.
Το σωσίβιο της ταινίας είναι, ωστόσο, το τελευταίο μέρος της. Σύμφωνοι, νεο-γουέστερν, ή νεο-νουάρ στη φόρμα, αλλά τραγωδία στην ουσία, ένα γύρισμα της ιστορίας που ανεβάζει ηρωίδες και θεατές στην κορυφή ενός τεράστιου κύματος για να τις - και μας - συνθλίψει με τη βεβαιότητα του φαύλου κύκλου της πατριαρχίας και των πνιγμένων επαναστάσεων. Κι είναι αυτό που σε κάνει να προσπεράσεις το βραδυφλεγές μεσαίο μέρος κι όσα έμοιασαν αίολα και συγκινηθείς, ν' απελπιστείς, να θαυμάσεις. Να παραμερίσεις τους ενδοιασμούς σου και να βουτήξεις στο αληθινό, μερακλίδικο, αληθινό, μεγάλο σινεμά. Λήδα Γαλανού
Εκεί που Κοιμούνται οι Γίγαντες (Where Giants Sleep) του Αρτίρ Μισέλ | Meet the Neighbors+ Διεθνές Διαγωνιστικό
Και ξαφνικά ένα γαλλάκι από την Τουλούζ, ο Αρτίρ Μισέλ, έφερε στο φεστιβάλ με την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους, το «Εκεί που Κοιμούνται οι Γίγαντες», την πιο μαγική βαλκανική ταινία ever.
Είναι γυρισμένη στο Λέσκοβικ της Νότιας Αλβανίας με πρωταγωνιστές τρεις ντόπιους φίλους, εντελώς ερασιτέχνες, που παίζουν σαν να έχουν αποφοιτήσει μετ’ επαίνων από κορυφαία δραματική σχολή. Ο Αρτίρ Μισέλ τους γνώρισε, έζησε καιρό στο χωριό τους και βάσισε πάνω στις προσωπικές τους ιστορίες, στους μύθους και τις παραδόσεις της περιοχής αλλά και στις δικές του μυστικιστικές παιδικές εμμονές ένα θαυμάσιο σενάριο.
Μια ταινία, που θα μπορούσε να είναι και ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ, απογειώνεται σε μια μυθοπλασία μαγικού ρεαλισμού με υπαρξιακό και οντολογικό βάρος, που κάνει σκόνη όλες τις μεταφυσικές μπούρδες, που μας πασάρουν συνεχώς Χόλιγουντ και Νέτφλιξ.
Οι τρεις φίλοι, που ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν, ξεκινάνε μια καλοκαιρινή περιπέτεια-εκδρομή στο άγριο, ψηλό βουνό πάνω από το χωριό τους. Αναζητούν αρχαία αντικείμενα, κυρίως νομίσματα, από τα οποία η περιοχή είναι φαίνεται φορτωμένη, μιας κι εκεί ψηλά υπάρχουν όντως ερείπια αρχαίας πόλης. Είναι τρεις απλοί, απαίδευτοι άνθρωποι, πνιγμένοι στα προβλήματα της επιβίωσης, κι όμως κουβαλάνε μέσα τους με μια μεγαλειώδη απλότητα κάθε παραμύθι, κάθε σοφία, κάθε δοξασία μιας ζωής μέσα στη φύση κι ενός πολιτισμού, του αλβανικού, με τις τόσες ιστορικές επιμειξίες στο διάβα των αιώνων.
Ετσι οι αιφνιδιαστικές συναντήσεις τους με πνεύματα τίποτα το φαντασμαγορικό, το εντυπωσιακό, το εφετζίδικο, το χολιγουντιανά κιτσάτο δεν έχουν. Μπορεί να είναι τρεις γέροι της περιοχής, που τους περιμένουν σε ένα μονοπάτι, καθισμένοι σε ένα τραπέζι καφενείου και τους βάζουν να παίξουν μια παρτίδα ντόμινο ή ένα μονόφθαλμο κοριτσάκι, που φυλάει μια πηγή. Μπορεί να 'ναι μια αιφνίδια κατάρρευση ενός από τους φίλους, που νιώθει στα αυτιά του, στο σώμα του, στο αίμα του, στο είναι του, τη μυστική ζωή κάτω από το χώμα.
Οι τρεις φίλοι από το Λέσκοβικ, όπως τους διάβασε ο Αρτίρ Μισέλ με την ευφυΐα του μεγάλου καλλιτέχνη, μαζί και το χωριό τους, η Αλβανία, αλλά και ολόκληρα τα Βαλκάνια, δεν έχουν όρια και σύνορα. Είμαστε όλοι εμείς με ένα βάθος που έχουμε ξεχάσει όπως και τις ιστορίες με νεράιδες και στοιχειά, που μας έλεγαν οι γιαγιάδες μας. Βένα Γεωργακοπούλου
Ο Ηλιος που Ξέχασες του Μάρκου Παπαδόπουλου | Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου: Επίσημη Πρώτη
Η Μαρία ζει στη Γερμανία. Εχει φύγει από την Ελλάδα εδώ και έξι χρόνια, χωρίς να επιστρέψει ποτέ. Η ρουτίνα της είναι συγκεκριμένη και ισορροπεί πάνω σε μια λεπτή γραμμή: το πρωί είναι βοηθός σε οδοντιατρείο, τη μόνη δουλειά που μπόρεσε να βρει αφού δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές της, και το βράδυ ξοδεύεται μέχρι τελικής πτώσης στα κλαμπ με ουσίες, δυνατή μουσική και αλκοόλ. Τη συναντάμε όταν στο μικρό της διαμέρισμα έχει φτάσει η μητέρα της, σε τελικό στάδιο καρκίνου, και ο αδερφός της. Αυτή η επίσκεψη δεν θα πάει καλά, αφού η παρουσία των τριών αποξενωμένων μελών της οικογένειας μέσα σε ένα τόσο μικρό χώρο θα ξυπνήσει έναν θυμό που για καιρό βρισκόταν κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων. Απωθημένα, ενοχές, ματαιωμένα όνειρα και μια απέλπιδα προσπάθεια να λειτουργήσει το μοντέλο της μητέρας - κόρης, όλα θα οδηγήσουν σε μεγάλες συγκρούσεις, χωρίς στο βάθος να διαφαίνεται κάποια, μια κάθαρση.
Στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, ο Μάρκος Παπαδόπουλος, που γνωρίσαμε με το «Σαρμάκο: Μια Ιστορία του Βορρά» το 2020, επιχειρεί μια φιλόδοξη βουτιά σε μια ταινία κοινωνική, βάζοντας στο κέντρο της ιστορίας μια οικογένεια που γυμνή μπροστά στον καθρέφτη της πραγματικότητας (ειρωνικά μπροστά σε μια ανοιχτή τηλεόραση που παίζει το ρόλο της πατρικής εξουσίας και νοσταλγίας) προσπαθεί να επουλώσει τις ανοιχτές πληγές που κάνουν τα μέλη της να μην μπορούν να βρουν το βηματισμό τους, την πραγματική τους ταυτότητα, το νόημα της ζωής.
Η ματιά του Παπαδόπουλου θέλει να είναι διεισδυτική. Μένει κοντά στους ήρωες του, τους ακολουθεί με μια αεικίνητη κάμερα και με οδηγό τη συναισθηματική κλίμακα της Μαρίας ανεβάζει και κατεβάζει την ένταση, οδηγώντας τα πράγματα στα άκρα. Κάθε προσπάθεια της Μαρίας να ξεφύγει από την οικογένεια της τη φέρνει πιο κοντά σε αυτήν, τα λόγια που ανταλλάσσουν με την μητέρα της είναι σκληρά, η απουσία του πατέρα επανέρχεται διαρκώς σαν ανοιχτή πληγή, η απογοήτευση της μίας συναντά τη ματαίωση της άλλης και αυτήν την ίσως τελευταία φορά που θα βρεθούν μαζί πρέπει με κάποιο τρόπο να βρουν τη χαμένη σύνδεση που τις ενώνει.
Περισσότερο λειτουργικό στις ήσυχες, μελαγχολικές στιγμές του, το οικοδόμημα που φτιάχνει ο Παπαδόπουλος γκρεμίζεται όταν οι φωνές δυναμώνουν και οι εκρήξεις προδίδουν αμηχανία, άτσαλες ωμές ερμηνείες από τις πολύ καλύτερες στις σιωπές τους Στεφάνια Γουλιώτη και Λύδια Μαρία Μακρίδη και μια προσπάθεια να μεταδοθεί καταχρηστικά στον θεατή μια αίσθηση ασφυξίας. Ιδέες όπως το ιντερλούδιο του flashback στη μέση της ταινίας ή το φινάλε στη Θεσσαλονίκη λειτουργούν μάλλον αποπροσανατολιστικά ως προς το δράμα, σε ένα σύνολο που τελικά μοιάζει ανομοιογενές, επαναλαμβανόμενο και απλοϊκό παρά τις ειλικρινές προθέσεις της με φροντίδα αλλά όχι και στέρεα ραχοκοκκαλιά κατασκευής του. Μανώλης Κρανάκης
To «Ο Ηλίος που Ξέχασες» προβάλλεται σε επανάληψη την Τρίτη 10 Νοεμβρίου στις 13.00 στην αίθουσα Τόνια Μαρκετάκη και online μέχρι τις 15 Νοεμβρίου.
Οβολός του Κώστα Χαραλάμπους | Ειδικές Προβολές
Πόσο έτοιμοι είμαστε να κάνουμε σινεμά αμιγώς τα χρόνια της ελληνικής κρίσης, των μνημονίων, της ανόδου της Ακροδεξιάς και της ελπίδας της «πρώτης φορά Αριστερά»; Και κυρίως πόσο έτοιμοι είμαστε να δούμε την εποχή με ένα μάτι κριτικό, αποστασιοποιημένο από την ένταση της εποχής, ως μια παραβολή ή και, σημαντικότερο, ως εργαλείο κατανόησης του παρόντος και του μέλλοντος;
Η απάντηση είναι δύσκολη, ωστόσο ένα πράγμα είναι σίγουρο. Ο Κώστας Χαραλάμπους, στην πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία του μετά τα «Αγάπη στα 16», «Δεμένη Κόκκινη Κλωστή», «Λούγκερ» και «Καπετάν Μιχάλης», δεν είναι καθόλου έτοιμος, καθώς η μυθοπλαστική ματιά του πάνω στην εποχή μοιάζει εξ ολοκλήρου και σε πολλαπλά επίπεδα προβληματική. Κινούμενος σε δύο άξονες που δεν δίνουν κανένα περιθώριο για μια γόνιμη συζήτηση και μέχρι και το τέλος της ταινίας δεν μπορείς να αποφασίσεις ποιος είναι τελικά είναι αυτός που υπερισχύει, ο Χαραλάμπους ενδίδει από τη μία στον φτηνό, εύκολο λαϊκισμό που απευθύνεται στα πιο ταπεινά ένστικτα των θεατών και από την άλλη το κάνει με ένα σινεμά - που και επίτηδες θα ήταν δύσκολο να το πετύχεις - ολοκληρωτικά άτεχνο, πρόχειρο και κακοφτιαγμένο.
Η κεντρική ιδέα μοιάζει ενδιαφέρουσα. Μια παρέα φίλων που έχουν μόλις βρεθεί χωρίς δουλειά εξαιτίας της κρίσης που έβαλε λουκέτο στην επιχείρησή τους περνάνε μια βραδιά σε ένα ταβερνάκι, μιλώντας για το ευχάριστο παρελθόν, το ζοφερό παρόν και κυρίως το άγνωστο και τρομακτικό για όλους μέλλον. Οι δυναμικές μεταξύ της παρέας διαφαίνονται από την αρχή, καθώς μοιάζει να συνδέονται όχι μόνο ως πρώην συνάδελφοι, αλλά και με σχέσεις και μυστικά, απωθημένα και μικρά ή μεγάλα δράματα που τους δένουν ακόμη πιο στενά. Στο τέλος της βραδιάς, με τα ρέστα που δεν θέλουν να αφήσουν ως φιλοδώρημα, στο πίσω μέρος του λογαριασμού θα σημειώσουν τους αριθμούς για ένα δελτίο Τζόκερ. Κανείς δεν πιστεύει στην τύχη (του), αλλά η στιγμή και η κρίση επιβάλλουν και μικρές αυθόρμητες, απονενοημένες πράξεις.
Flash forward και μαθαίνουμε πως ο Λουκας, ο πιο καλοβαλμένος της παρέας που δουλεύει με τον πεθερό του σε ένα πρακτορείο ΟΠΑΠ, έχει κερδίσει το Τζόκερ χωρίς να το ανακοινώσει σε κάνενα από την παρέα. Ο Τάσος, όταν το μαθαίνει, ξεκινάει μια προσπάθεια να τον αναγκάσουν να τους δώσει το μερίδιο τους και προσπαθεί να πείσει όλη την παρέα να σταθούν ενωμένοι απέναντι του. Ο Λουκάς, όμως είναι αποφασισμένος να μην μοιραστεί τίποτα, ισχυρίζεται πως το δελτίο που έπαιξε με τους αριθμούς της παρέας ήταν διαφορετικό από το πρώτο που πλήρωσε με τα κοινά χρήματα και από την πλευρά του θα προσπαθήσει να δωροδοκήσει και να εξευτελίσει έναν έναν τους αντιπάλους του προκειμένου να τη γλιτώσει.
Οσο προφανής είναι η χρήση μιας τέτοιας θεματικής ως σχόλιο πάνω στην αποκτήνωση και τον εξευτελισμό που προκαλεί στους ανθρώπους το χρήμα - ισόποσα η παρουσία και η απουσία του - τόσο πιο προφανής είναι η ματιά του Κώστα Χαραλάμπους πάνω στην κρίση και το κλισέ του πόσο χαμηλά οδηγεί τους ανθρώπους η ανάγκη. Σε μια πρωτοφανή στο ελληνικό σινεμά, εδώ και καιρό, σύγκρουση ανάμεσα στο high drama που φιλοδοξεί να κάνει ο Χαραλάμπους και την προχειρότητα με την οποία το επιχειρεί, ο θεατής βρίσκεται ανυπεράσπιστος απέναντι σε μια ταινία που δοκιμάζει - ισόποσα και εδώ - τις αντοχές του και τις ανοχές του μπροστά στο κακό γούστο.
Ολόκληρη η ταινία αποτελείται από σκηνές που οδηγούν με συνοπτικές διαδικασίες στην ετεροντροπή, ξεκινώντας από μια πρόζα γραμμένη στο πόδι γεμάτη από όλα τα κλισέ ενός λαϊκισμού που μοιάζουν να απευθύνονται σε ανθρώπους που πορεύονται με λάβαρο την επικίνδυνη ρητορική των ξένων που ήθελαν να εξαφανίσουν την Ελλάδα και των ισχυρών που επωφελήθηκαν από την κρίση ερήμην της μάζας. Μια πρώτη κορύφωση έρχεται σε μια ανεκδιήγητη σκηνή όπου ένας άντρας αναγκάζει μια γυναίκα να γδυθεί δημόσια, μια δεύτερη σε μια σκηνή σεξ που μοιάζει να έχει βγει από ταινία πορνό και το τελικό χτύπημα έρχεται με μια σειρά βιασμών που, αντίθετα προφανώς από την πρόθεση του Χαραλάμπους, λένε περισσότερα για τη βία του ανδρικού βλέμματος του παρά για τη βία στην οποία εξαναγκάζει η κρίση.
Τα παραπάνω είναι μόνο λίγα από όσα βρίσκονται μέσα σε ένα εκρηκτικό μείγμα κάκιστης υποκριτικής (μοιάζει σαν οι σκηνές που επιλέγησαν να ήταν αυτές που οι ηθοποιοί θα έπρεπε να τις είχαν ως οδηγό για το πώς να μην τις παίξουν), φωτογραφίας χωρίς καμία συναίσθηση κινηματογραφικής αισθητικής που κάνει τις «Οικογενειακές Ιστορίες» να μοιάζουν τουλάχιστον με art film (κρίμα και παράξενο για την Κατερίνα Μαραγκουδάκη που επιλέον ως γυναίκα δεν προστατεύει τις ηρωίδες της), έναν αχταρμά από μαφιόζους, Σύριους που εκδικούνται για τα εγκλήματα των δυτικών πάνω στην Ανατολή, θείες σε άσυλα, λεσβίες με ανάπηρα παιδιά, άστεγους και ακροδεξιούς, παντρεμένους που βιάζουν, καρκινοπαθείς και Χριστιανούς που συμβουλεύονται εκκλησιαστικούς γέροντες - ένα ανεξάντλητο υλικό που θα μπορούσε να λειτουργήσει σε μια ξέφρενη σάτιρα, αλλά ενοχλεί χωρίς έλεος σε μια «ρεαλιστική» ιστορία που ανοίγει και κλείνει με μια πολιτική συσχέτιση που έρχεται προεκλογικά για να θυμίσει ακριβώς πώς δεν θα έπρεπε ποτέ ξανά να γίνεται η πολιτική συζήτηση σε αυτή τη χώρα.
Λίγα μόνο λεπτά μέσα στην ταινία, οι κακοί Ευρωπαίοι που επέβαλαν στην Ελλάδα τα μνημόνια (και όλο το λογύδριο που η ταινία κρατά σαν ευαγγέλιο) βρίσκονται με ευκρινές logo του ΕΣΠΑ στην χρηματοδότηση της ταινίας. Να ίσως η μόνη σοβαρή, πολιτική και αποκαλυπτική δήλωση που κάνει η ταινία του Κώστα Χαραλάμπους, σε μια ζυγαριά που ευτυχώς το κακό σινεμά υπερισχύει, κατευνάζοντας τη διαρκή ενόχληση που νιώθεις για την χείριστη ιδεολογική της δημαγωγία. Μανώλης Κρανάκης
Το 67ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πραγματοποιείται από τις 5 έως τις 15 Νοεμβρίου 2026, To Flix βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη για να σας μεταφέρει όλα όσα συμβαίνουν μέσα κι έξω από τις σκοτεινές αίθουσες στο ειδικό τμήμα «67ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης» που ανανεώνεται συνεχώς.