Οποιος είχε δει την «Εκκόλαψη» θα καταλάβει αμέσως γιατί και αυτή η δεύτερη, προφανώς πιο μεγάλη σε διαστάσεις, χρηματοδότηση και φιλοδοξία ταινία της Φινλανδής Χάνα Μπέργκχολμ, δεν καταφέρνει να ολοκληρώσει την προβληματική της (μορφολογικά αλλά και θεματικά), καταλήγοντας σε μια γκροτέσκα, αθέλητα (ή και ηθελημένα, δεν έχει σημασία) αστεία και επιτηδευμένη παραβολή πάνω περίπου στο ίδιο θέμα που δεν είναι άλλο από την οικογένεια.

Στην «Εκκόλαψη» η οπτική ήταν από την πλευρά ενός παιδιού που ενηλικιώνεται, εδώ βλέπουμε τον κόσμο μέσα από το βλέμμα μιας μητέρας που μόλις έχει γεννήσει ένα... τέρας.

Η Σάγκα και ο βρετανός σύζυγός της, Τζον, μετακομίζουν στο απομονωμένο σπίτι όπου εκείνη πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής της ηλικίας, βαθιά μέσα στα δάση της Φινλανδίας, με το όνειρο να χτίσουν εκεί την τέλεια οικογένεια. Oμως από τη στιγμή που γεννιέται το παιδί τους, η Σάγκα νιώθει πως κάτι δεν πάει καλά μαζί του -μια αίσθηση που κανείς γύρω της δεν φαίνεται διατεθειμένος να πάρει στα σοβαρά. Καθώς το σώμα της προσπαθεί να συνέλθει από τη γέννα και τη λοχεία, και ο γάμος της αρχίζει να καταρρέει, η πεποίθησή της πως το παιδί κρύβει ένα σκοτεινό, αλλόκοσμο μυστικό δυναμώνει. Και όσο το δάσος γύρω από το σπίτι μοιάζει σιγά-σιγά να ξυπνά, η Σάγκα καλείται να αντιμετωπίσει μια δύναμη αρχέγονη, που απειλεί να διαλύσει το όνειρό της για τη μητρότητα.

Γυρισμένο όλο σαν ένα γοτθικό παραμύθι, με αναφορές στους αδερφούς Γκριμ αλλά και τοπικούς φιλανδικούς μύθους που ενισχύουν το «αλλόκοτο» της ιστορίας, το «Nightborn» δεν είναι φειδωλό σε σκηνές (σωματικού) τρόμου, σπλάτερ ξεσπάσματα και στοιχεία του φανταστικού. Δεν είναι όμως φειδωλό και σε μια θεματική που τελευταία εξερευνάται όλο και περισσότερο στον σύγχρονο κινηματογράφο, αυτόν που θέλει τη μητέρα να έχει δικαίωμα στο να έχει φρικάρει με το παιδί της.

Διαβάστε ακόμα: Ρούπερτ Γκριντ και Σέιντι Χάαρλα: «Ενα μωρό φέρνει χαρά, αλλά και τον απόλυτο τρόμο»

Το χιούμορ που κυριαρχεί στο τελευταίο μέρος λειτουργεί ανακουφιστικά, αλλά η ταινία έχει ήδη αναπόδραστα οδηγηθεί σε δρόμους που της έχουν στερήσει το παραμυθικό της στοιχείο αλλά και την όποια δύναμη της καταγγελίας που εξαπολύει απέναντι στις κοινωνικές νόρμες.»

Η αρχική αίσθηση του «ανοίκειου» που χτίζει πετυχημένα η Μπέργκχολμ εξελίσσεται με αυτοπεποίθηση αλλά αγγίζει τα όρια μιας ωμής διάθεσης για πρόκληση, που φέρνει το θεατή σε δύσκολη θέση, όχι όμως με έναν - πώς να το πούμε; - απολαυστικό τρόπο. Καθώς η διαδρομή της κεντρικής ηρωίδας (η Σέιντι Χάαρλα που γνωρίσαμε και ερωευτήκαμε στο σ' ένα γλυκόπικρο φιλμικό ταξίδι στον αρκτικό κύκλο, στο «Βαγόνι Αριθμός 6» του Γιούχο Κουοσμάνενσ, εδώ σε μια δυναμική αλλά και διαρκώς άνιση ερμηνεία, ειδικά απέναντι στον ανεκμετάλλευτο Ρούπερτ Γκριντ - μακριά από την περσόνα του Ρον στη σειρά ταινιών του «Χάρι Πότερ») αγγίζει - πόσο κλισέ - τα όρια της τρέλας, τόσο και η ταινία βυθίζεται μέσα σε ένα παραισθησιογόνο σύμπαν με τα πολλά αταίριαστα στοιχεία της να μην ενώνονται σε ένα ικανό όλο.

Το χιούμορ που κυριαρχεί στο τελευταίο μέρος λειτουργεί ανακουφιστικά, αλλά η ταινία έχει ήδη αναπόδραστα οδηγηθεί σε δρόμους που της έχουν στερήσει το παραμυθικό της στοιχείο αλλά και την όποια δύναμη της καταγγελίας που εξαπολύει απέναντι στις κοινωνικές νόρμες.