Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Εκείνη την γνωρίσαμε (και την ερωτευτήκαμε) σ' ένα γλυκόπικρο φιλμικό ταξίδι στον αρκτικό κύκλο, στο «Βαγόνι Αριθμός 6» του Γιούχο Κουοσμάνεν (Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής, Κάννες 2021). Με μία σπάνια αντίφαση δυναμισμού και ευαλωτότητας στις ερμηνείες της, η Φινλανδή ηθοποιός Σέιντι Χάαρλα έχει εξελιχθεί σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες, αισθαντικές ευρωπαίες ηθοποιούς.
Θυμηθείτε εδώ τη συνέντευξή της στο Flix: «Μακάρι και οι θεατές να ξεκινήσουν ένα ταξίδι στο άγνωστο»
Κι όσο για εκείνον... Θα είναι για πάντα ο Ρον Ουέσλι - ο κοκκινομάλλης φίλος του Χάρι Πότερ, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της σύγχρονης κινηματογραφικής ποπ κουλτούρας, που μεγάλωσαμε μαζί του, μέσα από 8 ταινίες. Μετά το τέλος του «μαγικού franchise», ο Βρετανός ηθοποιός ακολούθησε μια πιο απρόβλεπτη διαδρομή, επιλέγοντας ρόλους σε σκοτεινές, συχνά ανορθόδοξες ιστορίες (όπως η σειρά «Servant» του Μ. Νάιτ Σιάμαλαν).
Σε μία τέτοια συναντιούνται οι δυο τους σήμερα. Στο «Nightborn» (Yön Lapsi) της Χάνα Μπέργκολμ, οι δυο τους βουτούν στα σκοτάδια ενός folk horror θρίλερ, που μεταφέρει τον τρόμο από τον κόσμο των υπερφυσικών πλασμάτων στην... οικογενειακή εστία. Τι συμβαίνει σ' ένα νεαρό ζευγάρι όταν επιλέγουν να μετακομίσουν στα βάθη του δάσους και να φέρουν εκεί στη ζωή το μωρό τους; Πόσο αυτή η απομόνωση τους συνδέει με τη φύση και τους εαυτούς τους; Ή τελικά ένα παιδί μπορεί να φέρει μια βαθιά ρωγμή στη σχέση δυο ανθρώπων, ειδικά όταν η γονεϊκή εμπειρία δεν έχει καμία υποστήριξη από το κοινωνικό περιβάλλον; Μπορεί ένα μωρό να φέρει τον απόλυτο τρόμο;
Αυτά συζητήσαμε με μια κούπα ζεστού καφέ, την επομένη της πρεμιέρας της ταινίας στην Berlinale.
Διαβάστε την κριτική του Flix για το «Nightborn» εδώ
Τα πορτρέτα των ηθοποιών στο Berlinale Palast
Σέιντι κατάγεσαι από μία Σκανδιναβική χώρα, πλούσια σε μύθους για τα δάση και τα πνεύματα και τα ξωτικά τους. Τα είχες όλα αυτά στο μυαλό σου, γυρίζοντας αυτό το θρίλερ;
Σέιντι Χάαρλα: Ναι, ισχύει ότι στη Φινλανδία έχουμε πολλές λαϊκές δοξασίες και τοπικούς θρύλους που σχετίζονται με τα δάση. Όμως η δική μου σχέση με το δάσος είναι πιο υπαρξιακή - αγαπώ τα δέντρα, τα φυλλώματα, αγαπώ να περπατώ ξυπόλυτη στο χώμα. Νιώθω μία σύνδεση με τη φύση που δεν έχει να κάνει με τον τρόμο ή την απειλή του θανάτου. Μάλλον με τη ζωή.
Ρούπερτ Γκριντ: Ηταν εμφανές αυτό σε σένα Σέιντι, το κατάλαβα. Το ζήλεψα μπορώ να πω. Εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Λονδίνο - είμαι παιδί της πόλης και δεν είχα ποτέ αυτή τη σχέση με τη φύση. Είναι κρίμα, πολύ σπάνια βρίσκομαι σε ένα δάσος. Δεν αποτελεί μέρος της κουλτούρας μας όπως πιστεύω ότι συμβαίνει στη Φινλανδία. Αλλά το δάσος στα γυρίσματα στη Λιθουανία ήταν μαγικό. Ηταν απίστευτο.
Εσύ όμως Ρούπερτ είσαι μπαμπάς - οπότε είχες άλλη σύνδεση με το χαρακτήρα του πατέρα, άλλη είσοδο με την ιστορία του.
Ρούπερτ Γκριντ: Ναι, είναι αλήθεια. Είναι περίεργο πόσο επηρεάζεσαι ότι είσαι κι ο ίδιος γονιός. Να φανταστείς ότι διάβαζα το σενάριο όταν η σύντροφος μου έμαθε ότι ήταν έγκυος στο δεύτερο παιδί μας. Οπότε το ζούσα όλο αυτό σε πραγματικούς χρόνους.
Είναι υπέροχος ο ρόλος του πατέρα. Το να ασχολούμαι με τα παιδιά μου είναι το πιο αγαπημένο μου πράγμα στον κόσμο. Ομως επηρεάστηκα γυρίζοντας την ταινία και βλέποντας την κοιλίτσα της να φουσκώνει. Σκεφτόμουν “κι αν;” (γελάει).
Το να γίνεις γονιός είναι ένα από τα ωραιότερα κι από τα πιο τραυματικά πράγματα που θα βιώσει κανείς στη ζωή του. Οσο κι αν έχεις προετοιμαστεί, όσο κι αν έχει διαβάσει, όσο κι αν έχεις συζητήσει, βρίσκεσαι ξαφνικά να κρατάς στα χέρια σου ένα πλάσμα που με την παραμικρή σου αστοχία... θα το σκοτώσεις!» | Ρούπερτ Γκριντ
Mαζί με τη σκηνοθέτη του «Nightborn», Χάνα Μπέργκολμ
Πιστεύετε ότι αυτό δεν είναι απλώς ένα θρίλερ, αλλά μία παραβολή για τις σχέσεις των ζευγαριών; Ενα παιδί μπορεί να φέρει το χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα αν δεν υπάρχει επικοινωνία;
Σέιντι Χάαρλα: Ασφαλώς. Είναι στενάχωρο το ότι το ζευγάρι αυτής της ιστορίας ήταν κάποτε πολύ ερωτευμένο. Είχαν επαφή, είχαν επικοινωνία. Και μετά δεν είχαν πια - πριν έρθει το παιδί. Συμβαίνει αυτό. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Οταν όμως έχεις χάσει την σύνδεση με τον άνθρωπό σου κι έρχεται κι ένα παιδί, η ρωγμή μεγαλώνει, η ένταση κλιμακώνεται. Ο ερχομός ενός παιδιού βιώνεται διαφορετικά από τη γυναίκα και από τον άντρα. Αλλο το βίωμα της μήτρας, άλλο το βίωμα του σπόρου. Για να μείνει ένα ζευγάρι ενωμένο, χρειάζεται να κρατάς την κοινή γλώσσα ζωντανή και ξεκάθαρη. Ο άλλος να ξέρει που στέκεσαι, τι πιστεύεις, τι έχεις ανάγκη. Χρειάζεται πολύ προσπάθεια. Αλλιώς ξυπνούν τα πνεύματα του δάσους (γελάει).
Ρούπερτ Γκριντ: Ναι ο Τζόνι μοιάζει να παίζει σε άλλη ταινία (γελάει). Βιώνει τον ερχομό του παιδιού με πολύ διαφορετικό τρόπο από τη γυναίκα του. Αλλά το χάσμα για αυτόν είναι και κυριολεκτικό - είναι ξένος σε αυτή τη χώρα, δεν μιλάει τη γλώσσα, είναι αστός και βρίσκεται ξαφνικά στην ερημιά. Είναι κι αισθάνεται αποκομμένος. Και τον βλέπουμε σταδιακά να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την Σάγκα. Ομως ο πρώτος χρόνος της ζωής ενός παιδιού είναι πολύ καθοριστικός για το ζευγάρι. Με τη γυναίκα μου ήμασταν κάπως τυχεροί - το πρώτο μας παιδί ήρθε μέσα στο lockdown. Από τη μία υπήρχε φυσικά ο φόβος και η απειλή της πανδημίας, από την άλλη όμως είχαμε το χρόνο να προσαρμοστούμε χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις.
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερες ταινίες που κοιτούν την οικογένεια, κι ειδικά την μητρότητα με έναν σκοτεινό τρόπο. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;
Σέιντι Χάαρλα: Νομίζω ότι για χρόνια υπήρχε μία εξιδανικευμένη εικόνα για τις μητέρες - εντός κι εκτός μεγάλης οθόνης. Τόσο τέλεια, που πολλές γυναίκες οδηγήθηκαν στην κατάθλιψη, θεωρώντας ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν σ’ αυτό το ρόλο «όπως τους το έμαθε το σινεμά». Πράγματι, πρόσφατα βλέπουμε θρίλερ ή μαύρες σουρεαλιστικές κωμωδίες που αποτελούν μία άλλη ματιά στο να είσαι γονιός. Ισως κάτι τέτοιο μας επιτρέψει να δούμε τα πράγματα αλλιώς. Εχουμε χάσει την πραγματική επαφή με το σώμα μας, την πραγματική σύνδεση με την φύση μας, με αυτό που μας συμβαίνει. Το να γεννήσεις έχει γίνει μία ιατρική μπίζνα - όλα μοιάζουν βιομηχανικά, πακεταρισμένα. Οι γυναίκες τρελαίνονται αν δεν επανέλθουν στα κιλά τους μέσα σε ένα μήνα. Αν το βρεφικό δωμάτιο δεν είναι τέλειο για φωτογραφηθεί για το insta. Οι άντρες σοκάρονται που τα μωρά έχουν πολύ βρομιά (γελάει). Κάπως απομακρυνθήκαμε και πρέπει να επιστρέψουμε σε δρόμους λιγότερο επικριτικούς και περισσότερο ανθρώπινους.
Ρούπερτ Γκριντ: Το να γίνεις γονιός είναι ένα από τα ωραιότερα κι από τα πιο τραυματικά πράγματα που θα βιώσει κανείς στη ζωή του. Οσο κι αν έχεις προετοιμαστεί, όσο κι αν έχει διαβάσει, όσο κι αν έχεις συζητήσει, βρίσκεσαι ξαφνικά να κρατάς στα χέρια σου ένα πλάσμα που με την παραμικρή σου αστοχία θα το σκοτώσεις. Επίσης πάρα πολλά πράγματα δεν τα καταλαβαίνεις και πανικοβάλλεσαι. Θυμάμαι ότι όταν γεννήθηκε η πρώτη μας κόρη, το μαλακό μέρος του κεφαλιού του μωρού παλλόταν. Φρικάραμε. Δεν υπάρχει οδηγός - ό,τι και να λέμε, δεν υπάρχει. Είσαι άυπνος, είσαι κομμάτια και ξαφνικά το κεφάλι του μωρό πάλλεται. Νομίζεις ότι έχεις παραισθήσεις. Ο απόλυτος τρόμος.
Νομίζω ότι για χρόνια υπήρχε μία εξιδανικευμένη εικόνα για τις μητέρες - εντός κι εκτός μεγάλης οθόνης. Τόσο τέλεια, που πολλές γυναίκες οδηγήθηκαν στην κατάθλιψη, θεωρώντας ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν σ’ αυτό το ρόλο "όπως τους το έμαθε το σινεμά"...» | Σέιντι Χάαρλα
Σέιντι Χάαρλα: Θα ήθελα επίσης να τονίσω ότι το νεαρό ζευγάρι της ταινίας, όπως και τόσα άλλα νέα ζευγάρια γύρω μας, βρίσκεται ουσιαστικά χωρίς υποστήριξη. Αν υπήρχε ακόμη η στήριξη της μεγάλης οικογένειας, όπως συνέβαινε παλαιότερα, όταν οι άνθρωποι ζούσαν πιο κοντά ο ένας στον άλλον, με τη γιαγιά, τον παππού, τις θείες και τους υπόλοιπους συγγενείς, μια νέα μητέρα δεν θα βίωνε τη μητρότητα με τον ίδιο τρόμο και την ίδια ανασφάλεια.
Η μητρότητα δεν ήταν τότε μια μοναχική διαδρομή. Υπήρχαν άνθρωποι γύρω από τη νέα μητέρα, για να τη φροντίσουν, να τη συμβουλεύσουν, να την ανακουφίσουν και να της θυμίσουν ότι δεν είναι μόνη. Σήμερα, όμως, ζητάμε από δύο νέους ανθρώπους να αναλάβουν μόνοι τους μια τεράστια ευθύνη, χωρίς το υποστηρικτικό δίκτυο που άλλοτε θεωρούνταν αυτονόητο. Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο βαθιά, αλλά συχνά αόρατα, προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας.
Οι σκηνές του δύσκολου θηλασμού είναι αρκετά ωμές και αφοπλιστικά άμεσες. Σίγουρα, η τόσο επώδυνη αναπαράστασή του εξυπηρετεί τις ανάγκες του είδους του τρόμου, ωστόσο μοιάζει να λειτουργεί και ως μια επιπλέον μεταφορά της ευαλωτότητας και της απόλυτης έκθεσης της μητέρας απέναντι στο νεογέννητο. Πώς τις πλησιάσατε, πώς τις στήσατε; Ηταν κάτι που συναποφασίσαμε με τη Χάνα Μπέργκολμ να τις δείξετε έτσι;
Σέιντι Χάαρλα: Οι σκηνές ήταν έτσι γραμμένες ήδη από το σενάριο. Με αφοπλιστική ωμότητα. Ηξερα πολύ καλά δηλαδή τι έπρεπε να κάνω. Απλώς βοήθησαν πολύ τα προσθετικά αξεσουάρ, οι σιλικόνες. Δεν ήταν το στήθος μου, δεν ήταν οι θηλές μου.
Φυσικά μιλάμε με τον Ντάνιελ και την Εμα. Κρατάμε επαφή. Οσο είναι δυνατόν βέβαια, καθώς οι υποχρεώσεις όλων μας τρέχουν. Ομως είναι δύο πολύ σημαντικοί άνθρωποι της ζωής μου. Δεν είναι απλώς δύο ηθοποιοί που συνεργαστήκαμε, κάπου κάποτε. Είναι κομμάτι της ενηλικίωσης μου.» | Ρούπερτ Γκριντ
Ρούπερτ, να μας συγχωρείς, αλλά είναι κάπως σουρεαλιστικό, πιο μαγικό κι από ξόρκι στο Χόγκουαρτς, το αγόρι από το Χάρι Πότερ να είναι πατέρας πλέον (γέλια). Λίγο πριν μπούμε για τη συνέντευξη κάποιος στο λόμπι σε κατάλαβε κι άρχισε να φωνάζει. Πώς βλέπεις αυτή την μόνιμη σύνδεση με το franchise του Χάρι Πότερ - είναι κάτι που σε πιέζει, που σε γλυκαίνει;
Ρούπερτ Γκριντ: Ζω μία πολύ ιδιωτική ζωή, δεν είμαι συχνά στα φώτα ώστε να εισπράττω τέτοιες εκδηλώσεις αγάπης, οπότε μην νομίζετε ότι το σκέφτομαι συνεχώς. Ομως, όταν συμβαίνει, δεν μπορείς να μη χαμογελάσεις. Νομίζω ότι οι ταινίες έγιναν μέρος της κληρονομιάς της γενιάς μου - κάτι παραπάνω από δείγμα ποπ κουλτούρας, αλλά κομμάτι προσωπικής νοσταλγίας. Και για αυτό είναι φανατικά προστατευτικοί οι φανς. Οπως είναι και πολύ συγκινητικό να έρχονται 15χρονα, που δεν ζούσαν όταν γυρίζαμε την πρώτη ταινία, και ξέρουν απέξω τα πάντα, με κάθε λεπτομέρεια. Είμαι πολύ περήφανος που είμαι ένα μικρό κομμάτι αυτής της ιστορίας. Εξαιρετικά περήφανος.
Εχεις ακόμα επικοινωνία με τον Ντάνιελ Ράντκλιφ και την Εμα Γουάτσον; Μιλάτε;
Ρούπερτ Γκριντ: Ναι μιλάμε, κρατάμε επαφή. Οσο είναι δυνατόν βέβαια, καθώς οι υποχρεώσεις όλων μας τρέχουν. Ομως είναι δύο πολύ σημαντικοί άνθρωποι της ζωής μου. Δεν είναι απλώς δύο ηθοποιοί που συνεργαστήκαμε κάπου κάποτε. Είναι κομμάτι της ενηλικίωσης μου. Ηταν σαν να ήμασταν εσώκλειστοι σ’ ένα σχολείο. Ή μια φυλακή (γελάει). Πάντως μοιραστήκαμε κάτι που μόνο όσοι ήταν μέσα στα στενά του όρια μπορούν να καταλάβουν. Οταν τελείωσαν οι ταινίες μού ήταν εξαιρετικά δύσκολο να προσαρμοστώ. Ομως κοιτάζω τα πράγματα με άλλο τρόπο πια και μου αρέσουν οι επιλογές που κάνω τώρα. Αγαπώ πολύ αυτή την περίοδο της δουλειάς μου.
Το «Nightborn» κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες την Πέμπτη 5 Νοεμβρίου από την Rosebud .21