Ανδρομάχη, το όνομα που αποτυπώνει τη μάχη γυναικών-ανδρών, ή τις γυναίκες που μάχονται με ανδρειοσύνη. Το όνομα της κόρης (Ελένη Τοπαλίδου), το ίδιο που επέλεξε να έχει και... η μπαμπά της (Μπέττυ Βακαλίδου).

Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη: Μπέττυ Βακαλίδου: «Η μεγαλύτερη μάχη που έδωσα ποτέ είναι η μάχη της επιβίωσης»

Ο πατέρας της μικρής Μάχης και του Ορέστη, Λοχαγός, αποφάσισε στη νεότητά του ν' αγκαλιάσει την ταυτότητά του και να γίνει τρανς γυναίκα, εγκαταλείποντας ωστόσο το οικογενειακό σπίτι αλλά και τη χώρα. Τώρα επιστρέφει, δίνει μια τηλεοπτική συνέντευξη, ως Μάχη φυσικά και (ξανα)διαλύει και (ξανα)συνθέτει αυτή την οικογένεια που παραμένει ζωντανή και πρόθυμη.

Τα θέματα της ταυτότητας, της αναγέννησης, της συγχώρεσης ή της κατανόησης χτίζονται στα καθαρά, μετρημένα, στοιχημένα κάδρα του, στα γλυκά fade to black του μοντάζ του.»

Ο Ηλίας Γιαννακάκης (που με άνεση πηδά από το ντοκιμαντέρ, σαν το «Καλάβρυτα» στη μυθοπλασία, σαν το «Χαρά», αλλά με καλύτερα δείγματα στην πρώτη κατηγορία), σκηνοθετεί μια ταινία στιβαρή και queer ταυτόχρονα, ακριβώς όπως η περήφανη στάση και το πρόσωπο-ιστορία της μεγάλης Μάχης του.

Τα θέματα της ταυτότητας, της αναγέννησης, της συγχώρεσης ή της κατανόησης χτίζονται στα καθαρά, μετρημένα, στοιχημένα κάδρα του, στα γλυκά fade to black του μοντάζ του. Ενα φιλμ από τη φύση του (ποια είναι η φύση μας, αλήθεια;) camp, που σίγουρα περπατάει σε μακρύτερα μονοπάτια και διακλαδώσεις απ' ό,τι θα ήταν απαραίτητο και που σίγουρα καπελώνει μια συναρπαστική, ντεμί τεχνική, ντεμί βιωματική, ερμηνεία της Μπέττυς Βακαλίδου με τη μανιερίστικη επιτήδευση της Ελενας Τοπαλίδου που ντύνει με μια (τρυφερή, βέβαια), υπερβολή ένα ρόλο που θα κέρδιζε αν ήταν απλούστερος, ή πιο λιτά και δυνατά παιγμένος.

Ομως το φιλμ, μαζί με το θαυμάσιο φινάλε του, σ' αφήνει με μια αίσθηση συγκίνησης βαθιάς, για τη δική μας ύπαρξη και, μαζί, για την ύπαρξη μιας Ελλάδας που κρατά ακόμα την πλατεία Συντάγματος αλλά ίσως όχι τη δόξα της.