Ο Λίαμ Νίσον υποδύεται τον Ράιαν «Φανγκ» Φλάναγκαν, έναν βετεράνο των ειδικών δυνάμεων που κατηγορείται για φόνο, αφού σκοτώνει σε αυτοάμυνα τον κακοποιητικό σύντροφο της πρώην συζύγου του. Κυνηγημένος από την αστυνομία, κλέβει μια Shelby Mustang και ξεκινά μια ξέφρενη φυγή στον αμερικανικό Νότο, με τη βοήθεια των παλιών συμπολεμιστών του. Οταν η καταδίωξη αρχίζει να μεταδίδεται ζωντανά στην τηλεόραση, ο Φανγκ μετατρέπεται απρόσμενα σε λαϊκό ήρωα.

Η ταινία έχει όλα τα συστατικά ενός γρήγορου, ευθύγραμμου θεάματος δράσης, το πρόβλημα όμως είναι πως πέρα από την ταχύτητα, ελάχιστα έχει να προσφέρει.

Η αφήγηση ξεκινά in medias res, με τον Φανγκ να ξεφεύγει από ένα αστυνομικό μπλόκο και επιστρέφει σταδιακά μέσω flashbacks στο τραύμα του πολέμου, τη διάλυση του γάμου του και τις συνθήκες που τον έφεραν πίσω από το τιμόνι. Η δομή αυτή δεν προσθέτει ουσιαστικό βάθος στην ιστορία, αλλά πετυχαίνει να καθυστερήσει την αναπόφευκτη επιβεβαίωση πως ο Φανγκ είναι ένας ήρωας που αδικήθηκε και τώρα αναγκάζεται να αποδείξει ξανά την αξία του.

Η ταινία δεν αφήνει χώρο για αμφιβολίες ή αντιφάσεις και προτιμά να εξηγεί και να υπενθυμίζει διαρκώς πόσο δίκαιος είναι ο πρωταγωνιστής της.

Αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές στον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν οι γύρω του. Από τους παλιούς συναδέλφους του μέχρι τους απλούς πολίτες που τυγχάνει να βρεθούν στον δρόμο του, σχεδόν όλοι μοιάζουν να υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τον μύθο του Φανγκ. Οι διάλογοι είναι γεμάτοι από γνώριμες ατάκες περί τιμής, αφοσίωσης και ανδρείας, ενώ οι συγκρούσεις συχνά στηρίζονται σε τόσο τραβηγμένες συμπτώσεις και αντιδράσεις, που δύσκολα μπορούν να ληφθούν στα σοβαρά.

Η σκηνή όπου ο νέος σύντροφος της πρώην συζύγου του τραβά όπλο σχεδόν αμέσως μόλις τον βρίσκει στο σπίτι του είναι ενδεικτική το πως η ταινία δεν ενδιαφέρεται πραγματικά να χτίσει μια πειστική κατάσταση, απλά βιάζεται να βάλει μπροστά τη μηχανή της δράσης.

Οταν ο Βάνσελοου αφήνει την πλοκή στην άκρη και επικεντρώνεται στην καταδίωξη, το «Γκάζια στο Κόκκινο» βρίσκει για λίγο τον ρυθμό του. Υπάρχουν σκηνές που έχουν ενέργεια και μερικές στιγμές καθαρά κινηματογραφικής απόλαυσης, ενώ η επιλογή μιας παλιάς Shelby Mustang προσφέρει στο θέαμα τον απαραίτητο όγκο και χαρακτήρα.

Το "Γκάζια στο Κόκκινο" μπορεί να προσφέρει μια πρόσκαιρη δόση αδρεναλίνης σε όσους αγαπούν τις ταινίες όπου ο Λίαμ Νίσον οδηγεί, πυροβολεί και ξεφεύγει από κάθε πιθανό εμπόδιο. Για όλους τους υπόλοιπους όμως, η διαδρομή είναι υπερβολικά προβλέψιμη και γεμάτη ευκολίες.»

Ο Νίσον κάνει για άλλη μια φορά αυτό που ξέρει καλύτερα καθώς δέχεται την πρόκληση, θυμώνει, πιάνει το τιμόνι και δεν κοιτάζει πίσω. Η συνομιλία του με το σύστημα πλοήγησης του αυτοκινήτου προσφέρει κάποιες ανάλαφρες στιγμές, ενώ η τηλεοπτική κάλυψη της φυγής του δίνει στην ταινία μια επίφαση κοινωνικού σχολίου, καθώς ο καταζητούμενος μετατρέπεται σε σύμβολο για ένα κοινό που διψά για ήρωες.

Ωστόσο, η ταχύτητα δεν αρκεί για να καλύψει τις αδυναμίες της. Η δράση επαναλαμβάνεται χωρίς να κλιμακώνεται ουσιαστικά, οι χαρακτήρες παραμένουν σχηματικοί και η ιστορία μοιάζει περισσότερο με αφορμή για να συνεχιστεί η καταδίωξη παρά με κάτι που αξίζει να παρακολουθήσει κανείς.

Το «Γκάζια στο Κόκκινο» μπορεί να προσφέρει μια πρόσκαιρη δόση αδρεναλίνης σε όσους αγαπούν τις ταινίες όπου ο Λίαμ Νίσον οδηγεί, πυροβολεί και ξεφεύγει από κάθε πιθανό εμπόδιο. Για όλους τους υπόλοιπους όμως, η διαδρομή είναι υπερβολικά προβλέψιμη και γεμάτη ευκολίες.

Στο τέλος μένουν μερικές απολαυστικές στιγμές πίσω από το τιμόνι, αλλά και η αίσθηση πως η ταινία ποντάρει υπερβολικά στην ταχύτητα για να καλύψει κάθε αδυναμία της. Σίγουρα δεν στερείται ενέργειας, αλλά της λείπει η φαντασία, η συνοχή και το χιούμορ που θα μπορούσαν να μετατρέψουν την υπερβολή του σε πραγματική απόλαυση. Για ένα ενενηντάλεπτο θέαμα που ζητά από το κοινό να αφήσει τη λογική στην άκρη, η ίδια η ταινία θα έπρεπε να έχει περισσότερα να προσφέρει από μια διαρκή φυγή προς τα εμπρός.