Η παιδική φαντασία έχει μια παράξενη ικανότητα να μετατρέπει το πιο απλό περιστατικό σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια, αρκεί να υπάρχει κάποιος που να ξέρει πώς να την αφήσει ελεύθερη. Ο Γάτος με το Καπέλο, ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους ήρωες του Dr. Seuss, γεννήθηκε ακριβώς μέσα από αυτή την ανάγκη για παιχνίδι, αταξία και δημιουργική ανατροπή των κανόνων. Η επιστροφή του στη μεγάλη οθόνη, αυτή τη φορά μέσα από μια ολοκαίνουργια animated παραγωγή, δημιουργεί εύλογες προσδοκίες για ένα πολύχρωμο ταξίδι που θα ανανεώσει τη γοητεία του χαρακτήρα, χωρίς να ξεχάσει όσα τον έκαναν ξεχωριστό.

Δυστυχώς, η ταινία των Αλεσάντρο Καρλόνι και Ερικα Ριβινόγια «Ενας Γάτος με Καπέλο» μοιάζει να μπερδεύει τη φαντασία με τη διαρκή υπερβολή, φορτώνοντας την αφήγησή της με τόσες ιδέες, χαρακτήρες και περιπέτειες, ώστε τελικά να χάνει τον προσανατολισμό της. Η προσπάθεια να μετατραπεί μια σχετικά απλή παιδική ιστορία σε ένα μεγάλων διαστάσεων οικογενειακό θέαμα αφήνει πίσω της αρκετή φασαρία, αλλά ελάχιστη από εκείνη την αφοπλιστική μαγεία που θα έπρεπε να αποτελεί την κινητήρια δύναμή της.

Ο Γάτος με το Καπέλο αναλαμβάνει την πιο δύσκολη αποστολή του μέχρι τώρα για λογαριασμό του Ι.Θ.Φ.Ε. (Ινστιτούτο για τον Θεσμό της Φαντασίας και της Eμπνευσης ΕΠΕ): να φτιάξει το κέφι της Γκάμπι και του Σεμπάστιαν, δύο αδελφών που δυσκολεύονται να προσαρμοστούν στη νέα τους ζωή. Ο Γάτος είναι γνωστός για τη μεγάλη του καρδιά, αλλά κάποιες φορές και για τις αδιόρθωτες υπερβολές του. Αυτή μπορεί να είναι η τελευταία ευκαιρία για τον πράκτορα του χάους να αποδείξει την αξία του ή να χάσει το μαγικό του καπέλο!

Ο Γάτος επιστρέφει με ένα καπέλο γεμάτο εκπλήξεις, μόνο που αυτή τη φορά η μεγαλύτερη έκπληξη είναι πόσο συμβατική μπορεί να γίνει μια ιστορία που γεννήθηκε για να ανατρέπει κάθε συμβατικότητα.»

Η σκηνοθεσία των δύο δημιουργών παρουσιάζει ορισμένες ενδιαφέρουσες εικαστικές συλλήψεις, με την εναλλαγή των φανταστικών κόσμων να προσφέρει στιγμές οπτικής ευρηματικότητας, ωστόσο δυσκολεύεται να διατηρήσει έναν σταθερό ρυθμό, καθώς η δράση διαδέχεται τη μία σκηνή την άλλη χωρίς να αφήνει αρκετό χώρο για την ανάπτυξη των καταστάσεων. Το animation είναι προσεγμένο, γεμάτο έντονα χρώματα και κινητικότητα, όμως η τεχνική του αρτιότητα δεν συνοδεύεται πάντοτε από αντίστοιχη δημιουργική φαντασία, με αρκετές εικόνες να μοιάζουν περισσότερο σχεδιασμένες για να εντυπωσιάσουν παρά για να εξυπηρετήσουν την αφήγηση.

Ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελεί το σενάριο, το οποίο επιχειρεί να συνδυάσει την κλασική αταξία του ήρωα με μια ιστορία για την οικογένεια, τη φιλία και την προσαρμογή σε νέες συνθήκες. Τα μηνύματα είναι καλοπροαίρετα, αλλά ενσωματώνονται με έναν υπερβολικά διδακτικό τρόπο, ενώ οι χαρακτήρες δεν αποκτούν ποτέ την απαραίτητη συναισθηματική υπόσταση. Τα αδέλφια Γκάμπι και Σεμπάστιαν διαθέτουν τις προϋποθέσεις για μια ενδιαφέρουσα προσωπική διαδρομή, όμως η ανάπτυξή τους υποχωρεί διαρκώς μπροστά στην ανάγκη της ταινίας να προσφέρει ασταμάτητη δράση, ενώ ο ίδιος ο Γάτος δεν καταφέρνει να αποκτήσει ιδιαίτερο βάθος, αν και προσφέρει μερικές από τις πιο διασκεδαστικές στιγμές της ταινίας.

Εκείνο που τελικά λείπει από το «Ενας Γάτος με Καπέλο» δεν είναι ούτε τα χρώματα ούτε οι ιδέες ούτε οι εντυπωσιακές εικόνες, αλλά η αίσθηση της ανεξέλεγκτης παιδικής φαντασίας που δεν χρειάζεται να εξηγεί διαρκώς τον εαυτό της. Ο Γάτος επιστρέφει με ένα καπέλο γεμάτο εκπλήξεις, μόνο που αυτή τη φορά η μεγαλύτερη έκπληξη είναι πόσο συμβατική μπορεί να γίνει μια ιστορία που γεννήθηκε για να ανατρέπει κάθε συμβατικότητα.