Ολοκληρώθηκε η τελετή απονομής των βραβείων της 76ης Berlinale, με αναμενόμενες (και όχι) δηλώσεις πάνω στη σχέση του σινεμά με την πολιτική και τα δύο μεγάλα βραβεία στις τουρκικές συμμετοχές του προγράμματος.
Το Flix συγκεντρώνει σε ένα κείμενο τις ταινίες που βλέπει στο 76ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου - ποιες ξεχωρίζει, με ποιες εντυπωσιάστηκε, με ποιες απογοητεύτηκε.
Στο περιθώριο της μυθοπλασίας και της τεκμηρίωσης, αλλά και με αναπολογητικό φόρο τιμής στον Ακι Καουρισμάκι, οι Αυστριακοί Τίτσα Κόβι και Ράινερ Φρίμελ παραδίδουν ένα αφοπλιστικό αντίο σε έναν κόσμο που τελειώνει, με οδηγό έναν ακαταμάχητο (αληθινό) πρωταγωνιστή.
Η τελευταία ταινία του διαγωνιστικού τμήματος προκάλεσε το μεγαλύτερο standing ovation. Δικαίως. Η ταινία της Μπεθ ντε Αραούζο είναι μία τολμηρή, αμείλικτα ειλικρινής και βαθιά ανθρώπινη γροθιά στο στομάχι.
Επιχειρώντας για ακόμα μία φορά να μας δείξει τα θραύσματα μιας γυναίκας, ο Μοντρούτσο εδώ χάνει την σεναριακή άγκυρα, τον προσανατολισμό και τον προορισμό του.
Μέρος των Special Talks της Berlinale, ο Ιρανός σκηνοθέτης έδωσε πριν από λίγο μία ομιλία που κράτησε το Haus der Berliner Festspiele σε ηλεκτρισμένη, εκκωφαντική σιωπή.
Η Διευθύντρια της Berlinale Τρίσια Τατλ μίλησε στο Screen International, δίνοντας τις απαντήσεις τις στην ανοιχτή επιστολή 80 δημιουργών που αντιδρούν για την «σιωπή» της Berlinale για τη Γάζα.
Η συζήτηση για τη Γάζα και τα όρια της καλλιτεχνικής ουδετερότητας συνεχίζει να ταράζει τη φετινή διοργάνωση του Βερολίνου, καθώς πάνω από 80 άτομα της βιομηχανίας, ανάμεσά τους και αρκετοί Ελληνες, υπέγραψαν επιστολή που έστειλαν στην Berlinale.
Ποιος έχει δικαίωμα πάνω στο σώμα σου, τις αποφάσεις σου και τη ζωή σου όταν η γεροντική άνοια χτυπήσει την πόρτα; Με ένα κεντημένο με σύνθετα ηθικά διλήμματα σενάριο και μία τριάδα εξαιρετικών πρωταγωνιστών, ο Λανς Χάμερ (δεν) απαντά.
Ενα παλίμψηστο μικρών και μεγαλύτερων μανιφέστων γίνεται η βάση για μια συνομιλία με τη διαχρονία των επαναστάσεων - χαμένων και κερδισμένων. Σε ένα φιλμ φτιαγμένο ωστόσο για να μην χωράει πουθενά.
Στο ρόλο ενός άντρα, η μεγάλη πρωταγωνίστρια είναι πολύ πιθανόν να φύγει με το βραβείο ερμηνείας του φεστιβάλ. Αλλά όπως μας είπε «ούτε που το σκέφτεται».
Mε μία συγκλονιστική πρωταγωνίστρια κι επιρροές από Ντράγιερ, Χάνεκε και Κουροσάβα, το ασπρόμαυρο meta-γουέστερν του Μάρκους Σλάιντσερ είναι ποιητικά όμορφο και αγκάθινα αιχμηρό στο πολιτικό του σχόλιο. Οπως ακριβώς ένα τριαντάφυλλο.
Η νέα ταινία του Τούρκου Εμιν Αλπέρ, ένα ακόμη κομμάτι σινεμά που τολμά να παίζει με τα κινηματογραφικά είδη αλλά και να ταρακουνά συνειδήσεις, αναμοχλεύοντας τις παθογένειες μιας χώρας που καθρεφτίζουν και την κατάσταση του κόσμου σήμερα.
Πριν την παγκόσμια πρεμιέρα του «Uchronia», της μόνης αμιγώς ελληνικής συμμετοχής στη Berlinale, o Φιλ Ιερόπουλος και ο Φοίβος Δούσος ανοίγουν την κάψουλα του avant-pop συμπαντός τους και μιλούν για επαναστάσεις που χάθηκαν και άλλες που πρέπει να επιστρέψουν.
Ο Ευθύμης Φιλίππου διασκευάζει Μάρκο Μπελόκιο σε μια τραγικωμωδία σε σκηνοθεσία του Καρίμ Αϊνούζ που εξαντλείται στο πρώτο… επίπεδο. Και είναι, προφανώς, όσο weird (δεν) φαντάζεστε.
Οι καλλιτέχνες είναι ελεύθεροι να ασκούν το δικαίωμά τους στην ελευθερία της έκφρασης με όποιον τρόπο επιλέγουν», δηλώνει σε επίσημη ανακοίνωσή της η Berlinale, απαντώντας στις επικρίσεις γύρω από τις δηλώσεις του Βιμ Βέντερς για τη Γάζα και το πολιτικό σινεμά.
Παγερά αποστασιοποιημένο και ενοχλητικά στυλιζαρισμένο, αυτό το jazz biopic είναι μία χαμένη ευκαιρία για ένα κινηματογραφικό «Peace Piece» βλέμμα στον μελαγχολικό, αυτοκαταστροφικό, iconic πιανίστα.
Γιατί ο Μάρκο Μπελόκιο, γιατί χωρίς τον Λάνθιμο, γιατί τόσος «Κυνόδοντας», γιατί Πουλόπουλος στο soundtrack; Ο Ευθύμης Φιλίππου απαντάει από την Berlinale για το «Rosebush Pruning» που μόλις έκανε πρεμιέρα στη Berlinale.