Το σύμπαν των άνιμε δεν έχει σημασία αν είναι, κάθε φορά, πραγματικό ή όχι. Σημασία έχει να γίνει πειστικό στις ευαίσθητες ψυχές που τα ρουφάνε με ακόρεστη δίψα. Κι εδώ είναι που, αυτή τη φορά, ο μέγας (και οσκαρικός) Μαμόρου Χοσόντα, έχοντας αγγίξει την κορυφή με το «Μιράι, η Μικρή μου Αδελφή» και με το «Μπελ», μοιάζει για μια φορά να αστοχεί.
Η ιστορία του είναι, ομολογημένα κι επίσημα, μια διασκευή του Αμλετ, με ηρωίδα την κόρη του κατεθλιμμένου Δανού πρίγκηπα, ένα ψιλόλιγνο κορίτσι με ροζ μαλλιά, τη Σκάρλετ, μια πριγκίπισσα με δεξιοτεχνία στο ξίφος και πλεόνασμα οργής. Κινούμενη παράλληλα με τον μύθο του Σέξπιρ, η μεσαιωνική πριγκίπισσα, έχοντας αποτύχει να εκδικηθεί τον θάνατο του πατέρα της, βρίσκεται στον Αλλόκοσμο, ένα πεδίο ύπαρξης ανάμεσα στη ζωή και το μετέκεινα, ένα στέρφο καθαρτήριο. Γιατί βρίσκεται εκεί; Πώς θα φύγει και πού θα οδηγηθεί; Και πώς θα ξεφύγει από τον γιγάντιο δράκο που ξερνάει φωτιά στην ανθρώπινη ύπαρξη; Στο να βρει την απάντηση θα τη βοηθήσει ο Χιτζίρι, ένας νεαρός, όμορφος, μάλλον ανέκφραστος νεαρός νοσηλευτής που έχει έρθει στον Αλλόκοσμο από το σημερινό Τόκιο.
Αυτό είναι μόνο ένα ψήγμα της πλοκής, η οποία ελίσσεται δυσνόητα μεταξύ παράλληλων πραγματικοτήτων, ταξιδιών στο χρόνο, συχνών φλας μπακ, ηρώων που κρατούν τα «αμλετικά» ονόματα αλλά σε τίποτα αναγνωρίσιμο δεν παραπέμπουν. Μια ιστορία με περιττές διακλαδώσεις και ανερμάτιστες αναφορές, η οποία, τελικά, θέλει να μεταφέρει ένα απλό, πασιφιστικό μήνυμα, κηρύσσοντας ότι η εκδίκηση δεν είναι παρά καύσιμο στον κύκλο του μίσους.
Η πιο αδιέξοδη και ανοικονόμητη, λοιπόν, είναι αυτή απ' όλες τις ταινίες του Χοσόντα, όπως δημιουργεί νέα πρότυπα στο animation, συνδυάζοντας το ψηφιακό σκίτσο με τη ζωγραφική στο χέρι με τρόπους που απογυμνώνουν σκληρά την ψυχή, κατασκευάζοντας όλα εκείνα τα επίπεδα στη θέαση και την πνευματικότητα που λείπουν από την ηρωίδα του και το ανθρώπινο περιβάλλον της. Μια γοητευτική ματαιοπονία, όμως τόσο εκφραστική εικαστικά που, τουλάχιστον για τα 111 λεπτά της, σε κάνει να πιστεύεις ότι βλέπεις κάτι σημαντικό. Αν και όχι.