Η επιστροφή του «Star Wars» στη μεγάλη οθόνη μοιάζει, σχεδόν, με κινηματογραφικό γεγονός άλλης εποχής. Μετά από χρόνια τηλεοπτικής κυριαρχίας, spin offs, streaming πειραμάτων και μιας κουρασμένης προσπάθειας της Lucasfilm να ξαναβρεί την ταυτότητά της, το «The Mandalorian» είχε καταφέρει κάτι που έμοιαζε αδύνατο. Να θυμίσει γιατί αυτό το σύμπαν αγαπήθηκε τόσο βαθιά από το κοινό. Η σειρά του Τζον Φαβρό, χτισμένη πάνω στη σκόνη των western, στην αισθητική των samurai films και σε μια σχεδόν παιδική αίσθηση περιπέτειας, έδωσε στο franchise μια νέα πνοή όταν όλα έδειχναν δημιουργικά εξαντλημένα.
Ισως γι’ αυτό το πέρασμα του Ντιν Τζάριν και του Γκρόγκου στον κινηματογράφο κουβαλούσε τόσο μεγάλες προσδοκίες. Δεν ήταν απλώς άλλη μία «Star Wars» ταινία, ήταν η πρώτη κινηματογραφική απόπειρα του saga εδώ και χρόνια και ταυτόχρονα μια δοκιμασία για το αν η Disney μπορεί ακόμη να μετατρέψει την τηλεοπτική επιτυχία σε αληθινό σινεμά. Το πρόβλημα είναι πως το «The Mandalorian and Grogu» δεν μοιάζει ποτέ πραγματικά με ταινία. Μοιάζει, στην καλύτερη, περισσότερο με τρία αξιοπρεπή επεισόδια της σειράς ενωμένα πρόχειρα μεταξύ τους, χωρίς ρυθμική συνοχή και χωρίς την αίσθηση κινηματογραφικής κλιμάκωσης που απαιτεί μια επιστροφή τέτοιου μεγέθους.
Η σατανική Αυτοκρατορία έχει καταρρεύσει, αλλά πολέμαρχοι που ήταν πιστοί σ’ αυτήν παραμένουν διάσπαρτοι σε όλον τον γαλαξία. Προσπαθώντας να προασπίσει τις αξίες της Επανάστασης, η εκκολαπτόμενη Καινούργια Δημοκρατία επιστρατεύει τον θρυλικό κυνηγό επικηρυγμένων Ντιν Τζάριν και τον νεαρό μαθητευόμενό του, Γκρόγκου. Αποστολή τους είναι να διασώσουν τον διαβόητο Ρότα τον Χατ, γιο του Τζάμπα, ώστε να πάρουν πολύτιμες πληροφορίες για τους Χατ και την Καινούργια Δημοκρατία.
Η σκηνοθεσία του Φαβρό κινείται συνεχώς ανάμεσα στο λειτουργικό και στο επίπεδο. Ξέρει πώς να χτίσει έναν κόσμο γεμάτο λεπτομέρειες, πώς να γεμίσει το κάδρο με εξωγήινους χαρακτήρες, βρόμικες αγορές, παλιά διαστημόπλοια και αναφορές που κάνουν τους fans να χαμογελούν, όμως αδυνατεί να δώσει στην ταινία ρυθμό και δραματικό βάρος. Υπάρχουν στιγμές όπου η δράση αποκτά πραγματική ενέργεια, ιδιαίτερα σε κάποιες καταδιώξεις, σε μάχες βρώμικους υπονόμους και σε μια σκηνή συμπλοκής σε μια υπόγεια αγορά γεμάτη bounty hunters, όμως αυτές οι εκρήξεις αδρεναλίνης χάνονται γρήγορα μέσα σε ατελείωτες μεταβάσεις και αφηγηματικές παύσεις που θυμίζουν ξεκάθαρα τηλεοπική δομή.
Ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση προκαλεί το σενάριο. Η εμπλοκή του Ντέιβ Φιλόνι δημιουργούσε την αίσθηση ότι η ταινία θα επιχειρούσε να επεκτείνει ουσιαστικά τον κόσμο του Star Wars και να οδηγήσει τους χαρακτήρες σε κάτι πιο φιλόδοξο. Αντί γι’ αυτό, η ιστορία ανακυκλώνει γνώριμες ιδέες, επικεντρώνεται σε μια νοσταλγία (από την οποία με το ζόρι εξυπηρετεί), επαναλαμβάνει δυναμικές που έχουμε ήδη δει στη σειρά και σπάνια αποκτά δραματικό διακύβευμα. Οι χαρακτήρες μπαίνουν και βγαίνουν από την αφήγηση σαν γκεστ εμφανίσεις, ενώ αρκετές σκηνές υπάρχουν μόνο και μόνο για να λειτουργήσουν ως fan service.
Τουλάχιστον, σε επίπεδο παραγωγής, η ταινία παραμένει συχνά απολαυστική. Τα πρακτικά εφέ (ο Γκρόγκου παραμένει αξιαγάπητος όπως πάντα), συνδυάζονται όμορφα με το CGI και αρκετά creature designs θυμίζουν το βρόμικο, ζωντανό σύμπαν της αρχικής τριλογίας. Ο Πέδρο Πασκάλ διατηρεί τη γοητεία του ως Ντιν Τζάριν, ακόμη κι αν το σενάριο δεν του δίνει πολλά να δουλέψει, ενώ ο Γκρόγκου εξακολουθεί να κλέβει εύκολα στιγμές μέσα από μικρές κωμικές αντιδράσεις που λειτουργούν καλύτερα απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς.
Το «The Mandalorian and Grogu» είναι μια ασφαλής, συχνά χαριτωμένη, οικογενειακή περιπέτεια που βλέπεται ευχάριστα και πιθανότατα θα ικανοποιήσει όσους αρκούνται στο να περνούν λίγο ακόμη χρόνο δίπλα σε αγαπημένους χαρακτήρες. Ομως για ένα saga που κάποτε καθόριζε το blockbuster σινεμά, αυτή η επιστροφή μοιάζει υπερβολικά μικρή, υπερβολικά βολική και δημιουργικά φοβισμένη. Αν το μέλλον του «Star Wars» συνεχίσει να αντιμετωπίζει τη μεγάλη οθόνη σαν μια ακριβότερη εκδοχή streaming περιεχομένου, τότε η μαγεία του franchise θα συνεχίσει να φθείρεται αργά αλλά σταθερά. This is NOT the Way.