Στην Τύρνα, ένα χωριό στους πρόποδες της Πίνδου, η κοκέτα Αννέτα και η «τρου χωριάτα» Αργυρώ είναι δύο φίλες δεμένες από τα παιδικά τους χρόνια. Η πρώτη ονειρεύεται τη φυγή - έναν γάμο, μια νέα αρχή - ενώ η δεύτερη ριζώνει στη γη, στη φάρμα, στα ζώα της. Μια τελευταία βόλτα προς τη μυθική Αρκουδότρυπα θα γίνει η αφορμή για να ανακαλύψουν πως η σχέση τους ξεπερνά τα όρια της φιλίας και εισχωρεί στο άγνωστο, σε μια άλλης υφής εκκλησία.
Δυο κορίτσια εθιστικά, μαζί αστεία και με μια τραγικότητα βαθιά ριζωμένη στον ελληνικό συντηριτισμό, μια φύση γόνιμη, με τα μυστικά της, κρυψώνα για ελπίδες, εκπλήξεις αλλά και δεσμά αιώνων, κλαρίνα και φολκ θρύλοι. Σπάνια βλέπεις μια ελληνική ταινία που να μιλά για την επαρχία χωρίς να παγιδεύεται σε κλισέ ή φολκλόρ ή στο στερεότυπο της πατριαρχίας που εδώ υπαινίσσεται με τον πιο δυνατό τρόπο. Ποτέ δεν βλέπεις μια λεσβιακή ιστορία χειραφέτησης στο χωριό με τόση ζεστασιά κι αλήθεια.
Διαβάστε ακόμα τη συνέντευξη: Η Χρυσιάννα Παπαδάκη και ο Στέργιος Ντινόπουλος μεγάλωσαν (με) την «Αρκουδότρυπα»
Η «Αρκουδότρυπα», με πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας, καταφέρνει να μετατρέψει έναν μικρόκοσμο σε τόπο αυθεντικό, ποιητικό και απόλυτα κινηματογραφικό. Το σκηνοθετικό δίδυμο επεκτείνει τη μικρού μήκους «Αρκουδότρυπα» που γνωρίσαμε πριν δυο χρόνια, αφήνοντας χώρο σε δυο instant classic ηθοποιούς να γεμίσουν το κάδρο: η σπιρτόζα, εκρηκτική Πάμελα Οικονομάκη και Χαρά Κυριαζή με μια φυσικότητα κι έναν πηγαίο αισθησιασμό που φέρνει στο νου τη νεαρή Λεά Σεντού.
Υπάρχουν επαναλήψεις που θα μπορούσαν να λείπουν, υπάρχει μια σκηνή πανηγυριού βγαλμένη, αμήχανα, από άλλη ταινία. Ομως αυτή εδώ η «Αρκουδότρυπα», χωρισμένη σε τρία κεφάλαια, αναπνέει με ρυθμό (εκπληκτική τόσο η νεοφόλκ μουσική, όσο κι η φωτογραφία της Αρσινόης Πηλού), χιούμορ και ευαισθησία, προσφέροντας τελικά ένα queer παραμύθι ωριμότητας και ελπίδας - και ένα happy end που μοιάζει απολύτως απαραίτητο.
