Πολλές φορές ρωτάμε τους σκηνοθέτες γιατί επιλέγουν να κάνουν μία ταινία - κι όχι μια άλλη. Υπάρχει πάντα μία λογική αιτία, αλλά στην τέχνη, υπάρχει και μία αναγκαιότητα - ένα άλλου είδους καύσιμο που σε υποκινεί να ξεκινήσεις μία κινηματογραφική περιπέτεια.
Και φαίνεται ότι καμιά φορά αυτή η εσωτερική επιταγή να απαντήσεις σε ό,τι σε βασανίζει, επικοινωνεί με τον κόσμο - ή και μια επιτροπή.
Ο Κρίστιαν Μουντζίου χθες βράδυ κέρδισε το (δεύτερο στην καριέρα του) Χρυσό Φοίνικα με το «Fjord», μία ταινία που βασίζεται αμυδρά σε μια πραγματική υπόθεση (των Μάριους και Ρουθ Μποντναρίου) ,που πήρε μεγάλη διάσταση πριν λίγα χρόνια στη Ρουμανία: μία οικογένεια Χριστιανών Ορθόδοξων Ρουμάνων (πατέρας Ρουμάνος, μητέρα Νορβηγίδα) μετανάστευσαν με τα 5 παιδιά τους σε μία επαρχιακή πόλη της Νορβηγίας, αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον. Μόνο που εκεί συνάντησαν καχυποψία, αδιαλλαξία και ρατσισμό - οι κοινωνικές αρχές τους πήραν τα παιδιά, οι ίδιοι κυνηγήθηκαν κι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την νέα πατρίδα και να επιστρέψουν στην παλιά.
Διαβάστε την κριτική του Flix για το «Fjord» του Κρίστιαν Μουντζίου εδώ
Το Flix είχε συναντήσει τον Ρουμάνο σκηνοθέτη, λίγες μέρες πριν, και τον είχε ρωτήσει γιατί αυτή η ιστορία τον άγγιξε τόσο.
Με απασχολεί βαθιά η πόλωση που έχει ριζώσει στις μοντέρνες κοινωνίες. Δεν έχουμε καμία ανοχή για οτιδήποτε διαφορετικό από εμάς, δεν σεβόμαστε καμία άλλη άποψη, δεν μπορούμε να ζήσουμε δίπλα σε κάποιον που ζει με διαφορετικό τρόπο από τον δικό μας...»
Mε τους πρωταγωνιστές του Ρενάτε Ρέινσβε και Σεμπάστιαν Σταν την μέρα της συνέντευξης μας
Η ταινία είναι εμπνευσμένη από μια διάσημη αληθινή ιστορία που συνέβη το 2015, όμως δεν επιλέξατε να κάνετε μια απλή αναπαράστασή της. Ερευνήσατε και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις και γράψατε ένα πρωτότυπο σενάριο. Τι σας ώθησε να αφηγηθείτε αυτή την ιστορία μέσα από τη νέα σας ταινία; Ποια είναι η βαθύτερη ανθρώπινη αγωνία που βρίσκεται στον πυρήνα της;
«Αυτό που με απασχολεί είναι η βαθιά πόλωση που έχει ριζώσει στις μοντέρνες κοινωνίες. Δεν έχουμε καμία ανοχή για οτιδήποτε διαφορετικό από εμάς, δεν σεβόμαστε καμία άλλη άποψη, δεν μπορούμε να ζήσουμε δίπλα σε κάποιον που ζει με διαφορετικό τρόπο από τον δικό μας. Η έννοια της συμπερίληψης, ιδιαίτερα με τους μετανάστες είναι κάτι που με καίει - όταν πάμε σε μια άλλη χώρα μάς λένε να «αφομοιωθούμε». Δηλαδή, για να έχουμε την ελπίδα μίας ειρηνικής συνύπαρξης, πρέπει να αλλάξουμε; Να υποταχτούμε; Ή μπορούμε να εμπιστευτούμε ότι οι κοινωνίες σταδιακά αλλάζουν και δείχνουν μία αποδοχή στο διαφορετικό;»
Ακραίες αντιπαραθέσεις, διχασμοί - πρέπει να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε αυτό. Να γιατρέψουμε το χάσμα. Το σινεμά ίσως να μην μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Ισως να μπορεί όμως να λειτουργήσει ως κοινός τόπος, ως σημείο σύγκλισης, από όπου μπορεί επιτέλους να ξεκινήσει μια αναγκαία συζήτηση….»
Με τους πρωταγωνιστές του, που τους ανέβασε στη σκηνή για να αποδεχθούν όλοι μαζί το Χρυσό Φοίνικα
«Ακραίες αντιπαραθέσεις, διχασμοί - πρέπει να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε αυτό. Να γιατρέψουμε το χάσμα. Γιατί δεν είναι υγιές να ζούμε με αυτή την όξυνση, με αυτές τις ακραίες ιδεολογικές συγκρούσεις, που κλιμακώνονται σε άγνωστο και τρομακτικό βαθμό. Σκέφτηκα ποια ταινία θα μπορούσε να ανοίξει έναν διάλογο; Το σινεμά ίσως να μην μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Ισως να μπορεί όμως να λειτουργήσει ως κοινός τόπος, ως σημείο σύγκλισης, από όπου μπορεί επιτέλους να ξεκινήσει μια αναγκαία συζήτηση….»
Ολόκληρη τη συνέντευξη θα τη διαβάσετε στο Flix, όταν η ταινία κάνει την πρεμιέρα της στις ελληνικές αίθουσες από την Spentzos Films
Η Τίλντα Σουίντον του παραδίδει το βραβείο και του φιλάει τα χέρια