Στη «Μικρή Γοργόνα» του Χανκ Κρίστιαν Αντερσεν, η ηρωίδα θα ανταλλάξει τη φωνή της για να ένα ζευγάρι ανθρώπινα πόδια. Το όνειρο της είναι να αποκτήσει ψυχή και να κερδίσει τoν όμορφο πρίγκιπα. Οταν όμως η καρδιά της θα ραγίσει, η επιστροφή στον ωκεανό δεν θα είναι εύκολη. Θα πρέπει να σκοτώσει αυτόν που αγαπά. Αυτή θα επιλέξει να πεθάνει και να γίνει αφρός πάνω στη θάλασσα, να μεταμορφωθεί σε πνεύμα και να κερδίσει τελικά την αθάνατη ψυχή που αναζητούσε.
Μια ιστορία ενδυνάμωσης είναι το παραμύθι του Δανού συγγραφέα, μια κλασική και διαχρονική παραβολή για όσους αναζητούν τη φωνή τους σε ένα κόσμο που τους αναγκάζει να σιωπούν. Μια ιστορία ενδυνάμωσης είναι και το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη, μια πειραγμένη διασκευή του παραμυθιού που φωτίζει με φλούο νέον χρώματα το μεγάλο ταξίδι μιας «γοργόνας» προς τον ωκεανό με σύνθημα το «Οι δυνατές γυναίκες φτιάχνουν κύματα».
Τοποθετημένο μέσα σε μια Ακαδημία Γοργόνων στην Ιαπωνία, το παραμύθι εδώ ξεκινάει μάλλον αντίστροφα, καθώς η Ακαμε προσπαθεί να τελειοποιήσει την τεχνική της και να κερδίσει τον διαγωνισμό της καλύτερης γοργόνας ανάμεσα σε δεκάδες κορίτσια από όλον τον κόσμο. Το ψευδώνυμο της είναι «Deep Sea» και το τραγούδι που έχει διαλέξει για να σαγηνεύσει τα πλήθη είναι το «I Follow Rivers» της Λίκε Λι. Μόνο που δεν μπορεί να τραγουδήσει, η φωνή της μοιάζει να έχει δοθεί για ένα αντάλλαγμα που η ίδια δεν γνωρίζει και ο έρωτας της για τον προπονητή Κοτάρο θα γίνει μια μεγάλη σκοτεινή ρωγμή πάνω στην μωβ πορεία της προς την επιτυχία.
Καθώς ο ανταγωνισμός μεγαλώνει, τα τεστ αντοχής οδηγούν τα κορίτσια στην εξάντληση και το κάλεσμα μιας αναπόφευκτης ενηλικίωσης έρχεται για να κάνει αισθητή την παρουσία του, τα ήρεμα νερά της πειθαρχημένης καθημερινότητας της Ακαμε αρχίζουν να ταράζονται, το βλέμμα της να κοιτάζει βαθύτερα από το ρηχό πυθμένα της πισίνας εκπαίδευσης και η φωνή της να αποκτά τη σαγήνη μιας κραυγής που στέλνει άναρθρα μηνύματα sos προς κάθε κατεύθυνση.
«Kαμιά μας δεν έχει πάει στον ωκεανό. Είναι ο φόβος μήπως γίνουμε πραγματικές γοργόνες που μας κρατάει μακριά;», θα εξομολογηθεί στην αρχή της ταινίας η Ακαμε, δίνοντας από πολύ νωρίς το στίγμα μιας αφήγησης που θα περιπλανηθεί ανάμεσα στην αλήθεια και τη φαντασία, ανάμεσα στον φόβο και την ενδυνάμωση. Το «εξωτικό» μέρος στο οποίο ζουν τα κορίτσια που ετοιμάζονται για το μεγάλο διαγωνισμό που θα τους εξασφαλίσει μια θέση στα καλύτερα και μεγαλύτερα ενυδρεία της Ασίας, θα αρκούσε, αν η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη δεν αποφάσιζε αυτή η ταινία να διαδραματίζεται πρωτίστως στο μυαλό της ηρωίδας της.
Η διαδρομή της είναι υπνωτιστική, σαν να βρίσκεται διαρκώς κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και να κρατάει την αναπνοή της απέναντι στην ομορφιά, τον τρόμο, το άγνωστο και το γνώριμο. Γύρω της όλα μοιάζουν να κινούνται σε αργή κίνηση. Και η φωνή της άλλοτε ακούγεται και άλλοτε πνίγεται σε μια συμφωνία που δεν θα ολοκληρωθεί παρά μόνο όταν φτάσει στον τελικό προορισμό - είτε αυτό είναι το τέλος του κόσμου ή (μερικές φορές είναι το ίδιο) η αρχή του.
Με μια μεγαλόπνοη, τόσο σε διαστάσεις όσο και σε αντήχηση, φιλοδοξία για μια ταινία μεγαλύτερη κι από τον ίδιο τον ωκεανό, όλη ξενόγλωσση και γυρισμένη στην Ιαπωνία, η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη είναι η Ακαμε που επιχειρεί να ανατρέψει τους κώδικες μιας κονφορμιστικής ενηλικίωσης και να κολυμπήσει μέχρι εκεί όπου πια δεν θα φοβάται.
Σαν να προσπαθεί κι αυτή να βρει τη φωνή της κρατάει ανάσα σε ένα αισθητικό παραλήρημα που υποβάλλει με την ομορφιά του (καθοριστική εδώ η συμβολή του διευθυντή φωτογραφίας Ραφαέλ Βαντεμπούσε), κινείται με χάρη ανάμεσα στις girlie αναλογίες με το σινεμά της Σοφία Κόπολα (που ειρωνικά ετοίμαζε κάποτε τη δική της «Μικρή Γοργόνα») και ολοκληρώνει το ταξίδι παίρνοντας ρίσκα που φτιάχνουν το δικό της μανιφέστο - φεμινιστικό στη βάση του, χειραφέτησης στην ουσία του. Στις στιγμές που η φωνή της διστάζει, παλινδρομεί σε επαναλήψεις, περιστρέφεται γύρω από λιγότερες ιστορίες και θεματικές από όσες έχει ξεκινήσει και παρασύρεται από την εικόνα, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα την περισσότερο ονειρική του έτσι κι αλλιώς ιστορία, αλλά και το καθαρό συναίσθημα. Στις στιγμές που σαγηνεύει, όμως, σαγηνεύει ολιστικά με ένα κατασκευαστικό σχεδόν «υπερθέαμα», με την φυσικότητα των πρωταγωνιστριών της, τη μελαγχολία που νιώθεις να ποτίζει περισσότερο και από το νερό τη στιγμή αυτή της εφηβείας που δεν είναι πια, με τον τρόπο τελικά που ζωντανεύει ένα κόσμο που αλλιώς δεν θα μπορούσε να κινηματογραφηθεί ποτέ.
Συνεπής με το προηγούμενο πολυπρισματικό και διεθνές μικρού και μεσαίου μήκους έργο της, από τα πιο ιδιοσυγκρασιακά και διακριτά από Ελληνίδα δημιουργό την τελευταία 15 χρόνια, η Κωνσταντίνα Κοτζαμάνη βγαίνει στη στεριά έχοντας φτιάξει, σαν την ηρωίδα της, πραγματικά κύματα, με τη ύπαρξη αυτής της ταινίας να στέκει ως το πιο ψηλό, όμορφο και έτοιμο να τρυπήσει ακόμα και τιτανικούς ωκεανούς για να διεκδικήσει την αθάνατη ψυχή του και να ακουστεί.
