Στα σκοτεινά νερά του Κόλπου του Κάντιθ, οι δύτες δουλεύουν σε έναν κόσμο όπουκάθε κατάδυση μπορεί να γίνει ζήτημα ζωής και θανάτου. Στο «Los Tigres», ο ΑλμπέρτοΡοντρίγκεθ βουτά μαζί τους σε ένα workplace δράμα που σταδιακά μετατρέπεται σεοικογενειακή ιστορία ενοχής, οικονομικής απόγνωσης και ηθικών ορίων. Μια ταινία μεένα ασυνήθιστο και κινηματογραφικά ισχυρό περιβάλλον, που όμως δεν καταφέρνειπάντοτε να ισορροπήσει ανάμεσα στις διαφορετικές κατευθύνσεις της.

Ο Αντόνιο είναι ένας έμπειρος δύτης που έχει περάσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του στηθάλασσα μαζί με την αδελφή του, Εστρέγια. Οταν ένα ατύχημα τον αναγκάζει νασταματήσει τις καταδύσεις, η ζωή του αρχίζει να καταρρέει και στη στεριά.

Οι γιατροί τον προειδοποιούν πως μια ακόμη κατάδυση μπορεί να αποβεί μοιραία, ενώ ηπρώην γυναίκα του έχει κινηθεί νομικά εναντίον του, καθώς δεν έχει καταβάλει εδώ καιχρόνια χρήματα για τις κόρες τους. Αντιμέτωπος με τα δικαστικά έξοδα και τον κίνδυνονα τις χάσει, ο Αντόνιο βρίσκεται ξαφνικά σε οικονομικό αδιέξοδο.

Τότε, κατά τη διάρκεια μιας κατάδυσης, ανακαλύπτει ένα κρυμμένο φορτίο κοκαΐνηςμέσα σε ένα πετρελαιοφόρο και η ιδέα να πάρει ένα μέρος του με σκοπό να τοδιακινήσει, μοιάζει ξαφνικά με τη μόνη διαθέσιμη λύση.

Αυτό που ξεκινά ως μια προσπάθεια να εξασφαλίσει όσα χρειάζεται για την οικογένειάτου, σύντομα εξελίσσεται σε ένα όλο και πιο επικίνδυνο ηθικό δίλημμα.

Η κοκαΐνη λειτουργεί έτσι λιγότερο ως στοιχείο ενός συμβατικού θρίλερ καιπερισσότερο ως προέκταση της οικονομικής και οικογενειακής απόγνωσης του Αντόνιο.Η Εστρέγια, με την οποία μοιράζεται τόσο τη δουλειά όσο και το βάρος της οικογένειας,προσπαθεί αρχικά να βρει έναν τρόπο να πάρουν μόνο όσο χρειάζονται, χωρίς να

βγάλουν τα ναρκωτικά στη στεριά. Ο Αντόνιο, όμως, βρίσκεται ήδη σε μια κατάστασηόπου τα όρια ανάμεσα στο απαραίτητο και το επικίνδυνο αρχίζουν να διαλύονται.Η σχέση των δύο είναι και το πιο ανθρώπινο κομμάτι της ταινίας. Η Εστρέγια, την οποίαυποδύεται με συναισθηματική οξύτητα η Μπάρμπαρα Λένι, δεν έχει την ίδια εμπειρίαστον υποβρύχιο κόσμο με τον αδελφό της γεγονός που κάνει την παρουσία τηςταυτόχρονα ευάλωτη και συμβολική. Δεν είναι απλώς το ηθικό αντίβαρο του Αντόνιο,αλλά ο άνθρωπος που προσπαθεί να τον συγκρατήσει όταν η απελπισία αρχίζει ναυπαγορεύει τις αποφάσεις του.

Ο Ροντρίγκεθ δεν χρησιμοποιεί, άλλωστε, το υποβρύχιο περιβάλλον απλώς για νακατασκευάσει ένταση. Οι σκηνές των καταδύσεων έχουν μια σωματική δύναμη, με τοσκοτάδι, την περιορισμένη ορατότητα, τον βαρύ εξοπλισμό και την αίσθηση τηςαπόστασης απο την επιφάνει, να δημιουργούν έναν χώρο όπου το παραμικρό λάθοςαποκτά τεράστιο βάρος.

Οταν ο Αντόνιο κλείνει την κάμερα για να πάρει κρυφά μέρος του φορτίου, η ίδια ηκατάδυση μετατρέπεται σε πράξη παραβίασης, αλλά και σε μια επιστροφή στονμοναδικό κόσμο στον οποίο αισθάνεται πραγματικά παντοδύναμος.

Αυτή η αντίθεση είναι από τα ενδιαφέροντα στοιχεία της ταινίας. Ο Αντόνιο είναιεξαιρετικά ικανός κάτω από την επιφάνεια και ταυτόχρονα αδυνατεί να διαχειριστεί τηζωή του πάνω από αυτήν. Η οικονομική πίεση, η σχέση με τις κόρες του και η αδυναμίατου να αποδεχτεί ότι ίσως δεν μπορεί πλέον να κάνει τη δουλειά που τον καθόρισε τονοδηγούν ξανά και ξανά στη θάλασσα, ακόμη κι όταν γνωρίζει πως το σώμα του δενμπορεί να ακολουθήσει.

Πάνω από την επιφάνεια βρίσκεται και ένας κόσμος βαθιά ανδροκρατούμενος, όπου οιάνδρες ρισκάρουν καθημερινά τη ζωή τους για μια βιομηχανία που τελικά μοιάζει νατους θεωρεί αναλώσιμους. Ο Ροντρίγκεθ καταγράφει έναν κόσμο εργασίας όπου ησωματική αντοχή γίνεται ταυτόχρονα προσόν και παγίδα.

Οταν ο συνάδελφος του Αντόνιο αντιλαμβάνεται τι έχει κάνει και ζητά μερίδιο, τοπροσωπικό του αδιέξοδο αποκτά μια ευρύτερη διάσταση: όλοι έχουν παιδιά, ανάγκες καιοικονομικές υποχρεώσεις, και όλοι είναι διατεθειμένοι να ρισκάρουν λίγο περισσότερο.Εδώ εντοπίζεται η βασική αδυναμία της ταινίας. Η απειλή των ναρκωτικών, η αγωνίατων καταδύσεων και το οικογενειακό δράμα θα μπορούσαν να συνθέσουν ένα σφιχτόθρίλερ, όμως ο Ροντρίγκεθ αποφεύγει συνειδητά τη γνώριμη φόρμα. Η επιλογή αυτή έχει

ενδιαφέρον, αλλά ταυτόχρονα στερεί από την αφήγηση μέρος της έντασης που υπόσχεταιη ίδια η συνθήκη.

Οι στιγμές κινδύνου είναι δυνατές, χωρίς όμως να μετατρέπονται σε δραματουργικάισχυρές κορυφώσεις.Το πρόβλημα γίνεται πιο αισθητό όσο η ταινία προχωρά. Ανάμεσα στις έντονες σκηνέςκάτω από τη θάλασσα και στους μακρούς διαλόγους που επιστρέφουν συχνά στα ίδιαηθικά και οικογενειακά διλήμματα, η διάρκεια αρχίζει να μοιάζει εξαντλητική. Η ιστορίαθα μπορούσε να αποκτήσει μεγαλύτερη δύναμη αν εμπιστευόταν περισσότερο τις εικόνεςκαι λιγότερο την επανάληψη των κινήτρων των ηρώων.

Ο Αντόνιο δεν ρισκάρει απλώς τη ζωή του για να βγάλει χρήματα. Κάθε επιστροφή στηθάλασσα είναι μια προσπάθεια να κρατήσει υπό έλεγχο μια ζωή που διαλύεται στηστεριά, μέχρι που η τελευταία του κατάδυση μοιάζει αναπόφευκτη συνέπεια όλων όσωναρνείται να αφήσει πίσω.

Εκεί βρίσκεται και η δύναμη του «Los Tigres»: περισσότερο στον κόσμο πουκινηματογραφεί παρά στη δραματουργία του. Ο Ροντρίγκεθ μετατρέπει ένα επάγγελμασπάνια ορατό στο σινεμά σε ένα επικίνδυνο και μελαγχολικό περιβάλλον, ενώ ηοικονομική ανάγκη, η οικογενειακή πίεση και το φορτίο της κοκαΐνης προσθέτουν ένασαφές ηθικό διακύβευμα. Ως κοινωνικό και οικογενειακό δράμα λειτουργεί πειστικά· ωςθρίλερ, όμως, μοιάζει συχνά περισσότερο να υπονοεί παρά να κορυφώνει.