Ο 13χρονος Φελίτσε μεγαλώνει στην Ιταλία στα τέλη της δεκαετίας του ’80, σε έναπεριβάλλον όπου το τένις δεν είναι απλώς άθλημα αλλά προορισμός. Ο πατέρας του έχειμετατρέψει την προπόνησή του σε μια διαρκή άσκηση πειθαρχίας, αντοχής και επιτυχίας,μέχρι τη στιγμή που στη ζωή του εμφανίζεται ο Ραούλ Γκάτι, ένας πρώην πρωταθλητήςμε σημαντική καριέρα αλλά και μια ζωή που μοιάζει να έχει εκτροχιαστεί.

Οι δυο τους αντιλαμβάνονται το παιχνίδι με εντελώς διαφορετικούς όρους. Για τονπατέρα, το τένις είναι υπόθεση σκληρής δουλειάς και αυτοελέγχου, ενώ ο Ραούλπροσπαθεί να διδάξει στον μικρό κάτι που ξεπερνά την τεχνική: την ελευθερία να παίξειμε τους δικούς του όρους.

Αυτή η σύγκρουση αποτελεί και τον πυρήνα της ταινίας του Αντρέα Ντι Στέφανο, μιαςcoming-of-age ιστορίας που χρησιμοποιεί το άθλημα ως αφορμή για να μιλήσει για τηνεπιτυχία, την αποτυχία και την ανάγκη να ξεφύγει κανείς από μια ζωή σχεδιασμένη απόάλλους.

Ο Φελίτσε βρίσκεται ανάμεσα σε δύο διαφορετικές εκδοχές της ενηλικίωσης. Από τημία, η πίεση του πατέρα του να γίνει πρωταθλητής και, από την άλλη, ένας μέντορας πουτου προσφέρει την ελευθερία να ανακαλύψει ποιος θέλει στην πραγματικότητα να γίνει.

Ο Φάμπιο Φαβίνο είναι ο βασικός λόγος που ο Ραούλ αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέροναπ’ όσο θα του επέτρεπε το ίδιο το σενάριο. Με μια ατημέλητη γοητεία, ειρωνικόχαμόγελο και την αίσθηση ενός ανθρώπου που βρίσκεται διαρκώς ένα βήμα πριν από τηναυτοκαταστροφή, αποφεύγει να τον μετατρέψει σε έναν ακόμη στερεοτυπικό «χαμένομέντορα». Δίπλα του, ο Τιτσιάνο Μενικέλι κρατά τον Φελίτσε συγκρατημένο καιλιγομίλητο, επιτρέποντας στη σχέση των δύο να αναπτυχθεί περισσότερο μέσα από τιςαντιδράσεις και τις σιωπές τους.

Η σχέση τους ακολουθεί μια γνώριμη αλλά αποτελεσματική διαδρομή. Ο Ραούλ τονενθαρρύνει να αμφισβητήσει τους κανόνες του πατέρα του και να βρει τον δικό τουτρόπο να παίζει. Σύντομα, όμως, γίνεται φανερό πως η πίστη του στον μικρό δεν είναιεντελώς ανιδιοτελής, καθώς παρουσιάζοντάς τον ως «το μέλλον του ιταλικού τένις»,προσπαθεί ταυτόχρονα να πείσει τον εαυτό του ότι η δική του πορεία δεν υπήρξεαποτυχία.

Ετσι, οι δυο τους καταλήγουν να λειτουργούν ως καθρέφτες διαφορετικών σταδίων τηςίδιας αναζήτησης.

Η αντίθεση ανάμεσα στην πειθαρχία του πατέρα και την ελευθερία που εκπροσωπεί οΡαούλ λειτουργεί καθαρά, σχεδόν σαν προέκταση του ίδιου του τένις: άμυνα απέναντιστην επίθεση, έλεγχος απέναντι στον αυτοσχεδιασμό.

Οσο, όμως, η ιστορία του προπονητή γίνεται πιο σκοτεινή, η ταινία ανοίγει περισσότεραμέτωπα απ’ όσα μπορεί πραγματικά να διαχειριστεί. Η ψυχική του αστάθεια, η σχέση τουμε την κόρη του και η αδυναμία του να παραμείνει σταθερός, προσθέτουν στονχαρακτήρα του ενδιαφέρουσες διαστάσεις, όμως η αποκάλυψή τους μοιάζει απότομη σεσχέση με την ανάλαφρη κωμωδία χαρακτήρων που έχει προηγηθεί.

Ιδίως η σοβαρή κρίση υγείας που περνάει, μετατοπίζει ξαφνικά το βάρος της αφήγησης,χωρίς η ταινία να διαθέτει τον απαραίτητο χώρο για να εμβαθύνει πραγματικά σε όσαανοίγει.

Αντίστοιχα σχηματική παραμένει και η φιγούρα του πατέρα του Φελίτσε. Ηαυστηρότητά του αποτελεί απαραίτητο αντίβαρο στον Ραούλ, όμως η ταινίαενδιαφέρεται ελάχιστα για το τι βρίσκεται πραγματικά πίσω από αυτή την εμμονή με τηνεπιτυχία, με την σύγκρουση των δύο ενηλίκων να λειτουργεί περισσότερο ως ένας απλόςδραματουργικός μηχανισμός παρά ως ουσιαστική οικογενειακή σχέση.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ταινίας, εντοπίζεται στην διάρκεια της. Παρ’όλο πουδιαθέτει όλα τα στοιχεία για ένα ευχάριστο και συγκινητικό φιλμ, η αφήγηση απλώνεταιπερισσότερο απ’ όσο αντέχει το υλικό της. Οι αγώνες του Φελίτσε παραμένουν στοπεριθώριο και η αθλητική του εξέλιξη ενδιαφέρει τελικά λιγότερο από τη σχέση του μετον Ραούλ.

Οπως συμβαίνει συχνά σε ταινίες με φόντο το τένις, το άθλημα λειτουργεί κυρίως ωςπρόσχημα για μια ιστορία ενηλικίωσης, αποτυχίας και δεύτερης ευκαιρίας.

Η φωτεινή, ηλιόλουστη φωτογραφία ενισχύει τη γοητεία της ταινίας, αναδεικνύοντας τηνκαλοκαιρινή ατμόσφαιρα και τη σωματικότητα του αθλήματος, με τα κορμιά τωνπαικτών κάτω από τον καθαρό ουρανό να μοιάζουν σχεδόν μέρος ενός ιταλικούκαλοκαιρινού ονείρου. Είναι μια ταινία που βλέπεται ευχάριστα και διαθέτει πραγματικήτρυφερότητα στη σχέση των δύο ηρώων, δυσκολεύεται όμως να αποφασίσει αν θέλει ναείναι αθλητικό φιλμ, coming-of-age, κωμωδία χαρακτήρων ή ένα πιο σκοτεινό πορτρέτοενός άνδρα που έχει χάσει τον δρόμο του.