Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Το «Widow’s Bay» δεν χρειάζεται να σου πει από την πρώτη στιγμή ότι κάτι δεν πάει καλά. Αρκεί να σε αφήσει να κοιτάξεις λίγο περισσότερο την ομίχλη, να ακούσεις μια καμπάνα που δεν θα έπρεπε να χτυπά και να παρατηρήσεις τους κατοίκους ενός μικρού νησιού να αντιμετωπίζουν το παράλογο με μια σχεδόν ενοχλητική φυσικότητα. Η νέα σειρά της Κέιτι Ντίπολντ, που φέτος βρέθηκε ανάμεσα στις μεγάλες εκπλήξεις των Emmy με 19 υποψηφιότητες, χτίζει τον δικό της παράξενο κόσμο πάνω σε μια ιδέα που μοιάζει απλή αλλά αποδεικνύεται εξαιρετικά δύσκολη στην εκτέλεση: τι θα γινόταν αν μια κωμωδία για μια δυσλειτουργική μικρή κοινότητα συνέβαινε σε ένα μέρος όπου οι εφιάλτες δεν είναι μεταφορικοί αλλά απολύτως πραγματικοί;
Κάπου ανάμεσα στο πνεύμα του Στίβεν Κινγκ, τη μυστηριακή αίσθηση του Χ. Φ. Λάβκραφτ, το αλλόκοτο χιούμορ του «Twin Peaks» και την κοινωνική ειρωνεία μιας σύγχρονης κωμωδίας χαρακτήρων, το Widow’s Bay» βρίσκει μια ταυτότητα που δεν είναι εύκολο να ταξινομηθεί. Και αυτή ακριβώς η αδυναμία ταξινόμησης αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο προσόν του. Η σειρά δεν θέλει απλώς να σε κάνει να γελάσεις και μετά να σε τρομάξει. Θέλει να δημιουργήσει εκείνη την παράξενη αίσθηση όπου το γέλιο και η ανησυχία μπορούν να συνυπάρχουν μέσα στην ίδια σκηνή, χωρίς το ένα να ακυρώνει το άλλο.
Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Τομ Λόφτις του Μάθιου Ρις, ένας δήμαρχος που έχει μεγαλώσει στο Widow’s Bay αλλά μοιάζει να μην το έχει καταλάβει ποτέ πραγματικά. Η φιλοδοξία του είναι να αναζωογονήσει τουριστικά το νησί, να προσελκύσει επισκέπτες και να παρουσιάσει στους outsiders μια ειδυλλιακή εικόνα ενός ήσυχου παραθαλάσσιου τόπου. Το πρόβλημα είναι πως οι κάτοικοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι το Widow’s Bay κουβαλά μια ιστορία που δεν προσφέρεται για τουριστική διαφήμιση. Ο Τομ, ωστόσο, επιμένει να αντιμετωπίζει τις προειδοποιήσεις ως υπερβολές, μέχρι τη στιγμή που το ίδιο το νησί αρχίζει να του αποδεικνύει πως οι παλιές ιστορίες ίσως κρύβουν περισσότερη αλήθεια απ’ όση θα ήθελε.
Ο Μάθιου Ρις είναι εξαιρετικός επειδή δεν προσπαθεί ποτέ να κάνει τον Τομ πιο αστείο απ’ όσο χρειάζεται. Το χιούμορ προκύπτει κυρίως από την απόγνωσή του να διατηρήσει μια επίφαση κανονικότητας την ώρα που όλα γύρω του καταρρέουν. Ακόμη και όταν αντιμετωπίζει καταστάσεις που θα έπρεπε να τον οδηγήσουν σε πανικό, ο Τομ σκέφτεται σαν δήμαρχος που πρέπει να προστατεύσει την εικόνα της πόλης του. Αυτή η αντίθεση γίνεται σταδιακά και δραματική, καθώς πίσω από την αμηχανία και την κωμική του αφέλεια διακρίνεται ένας άνθρωπος που κουβαλά προσωπικές απώλειες και προσπαθεί να ξαναβρεί έναν σκοπό.
Δίπλα του, η Κέιτ Ο' Φλιν είναι πραγματική αποκάλυψη ως Πατρίσια, δίνοντας μια από τις πιο απολαυστικές ερμηνείες της σειράς. Η Πατρίσια δεν λειτουργεί απλώς ως κωμικός δορυφόρος του πρωταγωνιστή, αλλά ως ένας χαρακτήρας που έχει μάθει να ζει μέσα στην παραξενιά του τόπου της. Ο Στίβεν Ρουτ, από την άλλη, δίνει στον Γουίκ μια σχεδόν ιδανική ισορροπία μεταξύ γραφικότητας και απειλής. Είναι ο άνθρωπος που πιστεύει περισσότερο απ’ όλους στις κατάρες του νησιού και, όσο η ιστορία προχωρά, η υποτιθέμενη υπερβολή του αποκτά όλο και μεγαλύτερη λογική.
Το "Widow’s Bay" δεν φοβάται να είναι παράξενο. Σε μια εποχή όπου πολλές σειρές προσπαθούν να εξηγήσουν κάθε μυστήριο και να χωρέσουν σε ένα εύκολο είδος, η σειρά της Κέιτι Ντίπολντ επιλέγει να αφήσει τον θεατή να αισθανθεί πρώτα και να καταλάβει μετά.»
Η σκηνοθεσία είναι εκεί όπου το «Widow’s Bay» απογειώνεται. Οι Χίρο Μουράι, Τι Γουέστ, Σαμ Ντόνοβαν και Αντριου ΝτεΓιάνγκ αντιμετωπίζουν το νησί όχι ως απλό σκηνικό αλλά ως χαρακτήρα από μόνο του. Η εικόνα έχει κάτι εσκεμμένα παλιομοδίτικο, ενώ η απομόνωση, η ομίχλη, τα σκοτεινά εσωτερικά και η θάλασσα δημιουργούν μια αίσθηση ότι ο χρόνος έχει σταματήσει. Ο Μουράιi ειδικά φέρνει στη σειρά εκείνη την αλλόκοτη υπερρεαλιστική αίσθηση που έκανε τόσο ξεχωριστή τη δουλειά του στο «Atlanta», ενώ ο Tι Γουέστ, φέρνει τις γνώσεις από την τριλογία του «X» για να μετατρέψει το ιστορικό επεισόδιο της έκτης ώρας σε μια σχεδόν γοτθική παρένθεση.
Το σενάριο της Ντίπολντ έχει ενδιαφέρον επειδή χρησιμοποιεί τον τρόμο για να μιλήσει τελικά για την άρνηση, την απώλεια και την ανάγκη μιας κοινότητας να προστατεύσει τις παραδόσεις της, ακόμη κι όταν αυτές είναι γεμάτες σκοτεινά μυστικά. Το νησί έχει μάθει να ζει με την καταστροφή και οι κάτοικοί του έχουν αναπτύξει έναν παράξενο μηχανισμό άμυνας: αντιμετωπίζουν το υπερφυσικό σχεδόν όπως θα αντιμετώπιζαν ένα ακόμη πρόβλημα της καθημερινότητας. Η κωμωδία επομένως δεν λειτουργεί μόνο ως διάλειμμα από τον τρόμο, αλλά είναι ο τρόπος με τον οποίο οι χαρακτήρες επιβιώνουν απέναντί του.
Οι επιρροές του Στίβεν Κινγκ είναι εμφανείς, και μάλιστα αρκετά συχνά με τρόπο που η σειρά επιλέγει να μην κρύψει. Η ιδέα μιας μικρής κοινότητας της Νέας Αγγλίας που κουβαλά ένα παλιό κακό και βλέπει την καθημερινότητά της να διαταράσσεται από κάτι που μοιάζει αδύνατο είναι βαθιά kingική. Ακόμη και οι αναφορές σε έργα όπως το «Αυτό» και τη «Λάμψη» είναι αρκετά ευδιάκριτες. Η παρουσία του Lovecraft είναι λιγότερο κυριολεκτική και περισσότερο αισθητική και θεματική. Αυτό που δανείζεται το «Widow’s Bay» από τον συγγραφέα είναι η ιδέα ότι ο άνθρωπος βρίσκεται απέναντι σε δυνάμεις που δεν μπορεί να κατανοήσει πλήρως. Η θάλασσα, η απομόνωση, οι παλιές ιστορίες και η αίσθηση πως κάτι αρχαίο κοιμάται κάτω από την επιφάνεια παραπέμπουν σε έναν κοσμικό τρόμο που δεν χρειάζεται να εξηγηθεί για να γίνει αισθητός. Η σειρά, ωστόσο, παίρνει αυτή τη σκοτεινή κληρονομιά και την περνά μέσα από το φίλτρο της κωμωδίας.
Αυτό φαίνεται υπέροχα στο επεισόδιο με την ετήσια έναρξη της κολυμβητικής περιόδου, όπου μια φαινομενικά χαλαρή τοπική γιορτή οδηγείται σταδιακά προς το αλλόκοτο, αλλά και στο επεισόδιο όπου ο Τομ αναγκάζεται να περάσει μια νύχτα μόνος σε ένα πανδοχείο προκειμένου να αποδείξει ότι οι ιστορίες για το μέρος είναι ανοησίες. Η σειρά γνωρίζει ακριβώς πότε πρέπει να αφήσει ένα αστείο να περάσει και πότε πρέπει να κρατήσει το πλάνο λίγο περισσότερο, ώστε το γέλιο να μετατραπεί σχεδόν ανεπαίσθητα σε αμηχανία. Ιδιαίτερα επιτυχημένο είναι και το έκτο επεισόδιο, το οποίο απομακρύνεται από την κύρια αφήγηση και επιστρέφει στο παρελθόν του Widow’s Bay. Αντί να λειτουργήσει ως απλή αναδρομή, εμπλουτίζει τη μυθολογία και δείχνει ότι πίσω από την κατάρα υπάρχει μια ιστορία αγάπης, αφοσίωσης και απώλειας που έχει επιβιώσει μέσα στους αιώνες. Το γεγονός ότι ακόμη και ένα τόσο διαφορετικό επεισόδιο διατηρεί το ενδιαφέρον αποδεικνύει πόσο καλά έχει χτιστεί ο κόσμος της σειράς.
Κάπου ανάμεσα στο πνεύμα του Στίβεν Κινγκ, τη μυστηριακή αίσθηση του Χ. Φ. Λάβκραφτ, το αλλόκοτο χιούμορ του "Twin Peaks" και την κοινωνική ειρωνεία μιας σύγχρονης κωμωδίας χαρακτήρων, το Widow’s Bay» βρίσκει μια ταυτότητα που δεν είναι εύκολο να ταξινομηθεί.»
Υπάρχουν, όμως στιγμές όπου οι αναφορές στις επιρροές του γίνονται λίγο πιο εμφανείς απ’ όσο χρειάζεται και ορισμένες ιστορίες μοιάζουν να λειτουργούν περισσότερο ως παιχνίδι με τις συμβάσεις του τρόμου παρά ως απαραίτητα κομμάτια της κεντρικής αφήγησης. Ακόμα κι έτσι, στις πιο άνισες στιγμές του, υπάρχει μια σκηνοθετική αυτοπεποίθηση και μια υποκριτική ποιότητα που κρατούν τη σειρά ζωντανή.
Το «Widow’s Bay» δεν φοβάται να είναι παράξενο. Σε μια εποχή όπου πολλές σειρές προσπαθούν να εξηγήσουν κάθε μυστήριο και να χωρέσουν σε ένα εύκολο είδος, η σειρά της Κέιτι Ντίπολντ επιλέγει να αφήσει τον θεατή να αισθανθεί πρώτα και να καταλάβει μετά. Κάτω από την ομίχλη, τα αστεία και τις αλλόκοτες ιστορίες κρύβεται ένας κόσμος που μιλά για το πένθος, την κοινότητα και τον φόβο απέναντι σε όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε. Και όταν το γέλιο σταματά και μένει για λίγο μόνο ο ήχος της θάλασσας, το Widow’s Bay έχει ήδη πετύχει αυτό που κάθε καλός τρόμος οφείλει να πετύχει: να σε κάνει να κοιτάξεις πίσω σου, ακόμη κι όταν ξέρεις πολύ καλά ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβάσαι.
Ολα τα επεισόδια της πρώτης σεζόν του «Widow’s Bay» είναι διαθέσιμα στο AppleTV+
