Το «Garance» της Zαν Ερί βρίσκεται στο Διαγωνιστικό Τμήμα των Καννών για το θέμα του, μια αλκοολική νεαρή γυναίκα που προσπαθεί να βρει έξοδο κινδύνου από τον εθισμό της, και ακόμη περισσότερο για την ερμηνεία της Αντέλ Εξαρχόπουλος.
Αρκετοί λόγοι θα έλεγε κάποιος για να ανεβάσουν πίστα σε μια ταινία που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν μια ακόμη γαλλική ταινία της χρονιάς - καλύτερη σίγουρα από το μέσο όρο, καθώς προσπαθεί να αποτινάξει από πάνω της πολλά από τα κακώς κείμενα του γαλλικού σινεμά, αλλά και των ταινιών που διαχρονικά έχουν ασχοληθεί - σε όλες τις γωνιές του κόσμου με το θέμα του αλκοολισμού.
Στην τέταρτη ταινία της, η Ζαν Ερί, κόρη της ηθοποιού Μίου-Μίου και του τραγουδιστή Ζουλιέν Κλαρκ, φτιάχνει το πορτρέτο της Γκαράνς, μιας νεαρής κοπέλας, φιλόδοξης ηθοποιού που προσπαθεί να τα καταφέρει στη ζωή, συμμετέχοντας με όρεξη και αφοσίωση σε μια θεατρική ομάδα και δουλεύοντας σε περιστασιακές δουλειές. Τίποτα δεν είναι εύκολο στη ζωή της, σε μια αεικίνητη αγωνιώδη καθημερινή διαδρομή ανάμεσα σε ανέξοδους έρωτες, στεγαστικά προβλήματα, οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις. Τίποτα δεν λύνεται όμως πιο εύκολα παρά με ένα μπουκάλι κρασί. Ή και δύο. Την ημέρα. Συνήθως, από νωρίς το πρωί.
Αλκοολική από την εφηβεία της, η Γκαράνς γνωρίζει το πρόβλημά της. Και ζει με αυτό, καταφέρνοντας να μην το αφήνει να διαταράσσει τη συμπεριφορά της στη δουλειά. Ζει με αυτό περνώντας και καλά, αφού με τους φίλους της συναντιούνται μέρα πάρα μέρα για να πιουν και να χορέψουν. Στην κόψη του ξυραφιού, ανάμεσα στο να καταρρεύσει από το διαρκές hangover ή να καταστρέψει τελείως την υγεία της, η Γκαράνς θα αρχίσει να χάνει τον έλεγχο, θα δημιουργήσει αβεβαιότητα στους συνεργάτες της που θα την απομονώσουν και τελικά απομακρύνουν και θα βάλει σε κίνδυνο και την ανεκτίμητη σχέση της με την Πολίν.
Βασικά, το πάρτι πρέπει να τελειώσει. Και η Γκαράνς συμφωνεί, δεν είναι παράλογη, αλλά δεν ξέρει πώς.
Μια ακόμη ταινία για μια αλκοολική που θα αναζητήσει βοήθεια για να σωθεί από τον εθισμό της είναι η ταινία της Ερί. Στο πρώτο μέρος η δυναμική κινηματογράφηση με την κάμερα στο χέρι, μεταφέρει όλη την ζωντάνια ενός ανθρώπου που δεν θέλει να λυγίσει κάτω από το πρόβλημά του, αψηφώντας τη λογική και τους κανόνες της βιολογίας. Στο δεύτερο, η Ερί αποφεύγει μεν τους μελοδραματισμούς και την «χολιγουντιανή» απεικόνιση της απεξάρτησης προσπαθώντας να δώσει ωστόσο με «εκπαιδευτική διάθεση» και το εγχειρίδιο της μεθόδου: πώς δηλαδή πρέπει να γίνει η αποκόλληση από τη σιγουριά του ποτού.
Ο,τι δεν καταφέρνει η Ερί, λόγω απειρίας αλλά κυρίως λόγω φόβου να μην καταπλακωθεί η ταινία της από το θέμα της, το πετυχαίνει x100 η Αντέλ Εξαρχόπουλος που δεν την νοιάζει τίποτα. Και δεν την νοιάζει γιατί η Γκαράνς της είναι απενοχοποιημένη. Γνωρίζει τον εθισμό της, τον επικοινωνεί, ζητάει κουτιά από κρασί (στις ωραιότερες στιγμές της ταινίας) γιατί «δεν θα φτάσουν» και όταν αποφασίζει να απεξαρτηθεί το κάνει μόνη της. Με την πίστη ότι κι αυτό θα είναι ακόμη μια πίστα στο video game που είναι η ζωή της. Σαν μια δύναμη που σαρώνει τα πάντα, σπάζοντας ακόμη και τις πιο σταθερές κινηματογραφικές συμβάσεις, η Εξαρχόπουλος δίνει μια ερμηνεία τόσο απλή, τόσο συναισθηματική, τόσο χωρίς καμία ψεύτικη έξαρση και κυρίως καμία ηθικολογία, δίνοντας διαστάσεις ανθρώπινες σε μια γυναίκα που ξέρει να επιβιώνει.
Η παρουσία της είναι ευεργετική όχι μόνο για μια πολύ μικρότερη από την ίδια ταινία, ούτε για το ίδιο το γαλλικό σινεμά (που ίσως θα έπρεπε να την ανεβάσει επίπεδο ανάμεσα στις πιο σπουδαίες ηθοποιούς του), αλλά κυρίως για το αναπόφευκτο μιας ταινίας που μπορεί τελικά να βοηθήσει κάποιες γυναίκες σαν την Γκαράνς - και τι πιο ωραίο από μια Γκαράνς που δεν πέφτει σε καμία παγίδα αυτολύπησης ή αυτοθυματοποίησης, παίρνοντας τη χαρά του εθισμού και το πρόβλημα της εξάρτησης στα χέρια της, επιλέγοντας να προσπαθήσει να διαλέξει τη ζωή.