Ο Νταβίντ είναι ένα 15χρονο αγόρι με σύνδρομο Down και μη λεκτικό αυτισμό. Τρυφερός, αστείος, περίεργος για τη ζωή. Αλλά και απρόβλεπτος, με δικούς του κώδικες και ερεθίσματα που πυροδοτούν βίαια ξεσπάσματα. Η Εστερ είναι η 45χρονη Τσέχα μητέρα του, που τον μεγαλώνει μόνη της και κουβαλά τις αγκαλιές και τις γρατζουνιές του, τα φιλιά και τα δαγκώματά του. Εχοντας παραμερίσει εντελώς τη δική της ζωή, τις ανάγκες και τα θέλω της, η Εστερ αγωνιά να προλάβει καταστάσεις, τρέχει να απολογηθεί για ζημιές, αγανακτεί βουβά που ο κόσμος δεν βλέπει επίσης την απεριόριστη αγάπη, πίσω από το «πρόβλημα». Για αυτό, όταν η πρόσκληση για διακοπές στο σπίτι της πρώην κολλητής της στην Καλαβρία, όπου ζει με τον Ιταλό άντρα και τα παιδιά της, εξελίσσεται σε αμηχανία, συγκατάβαση, οίκτο, η Εστερ παίρνει τον Νταβίντ κι ένα παλιό τροχόσπιτο και φεύγουν οι δυο τους για ένα road trip χωρίς προορισμό. Στο δρόμο τους γνωρίζουν και την Ζούζα, μία ανεξάρτητη, αντισυμβατική κοπέλα, ένα ανήσυχο κορίτσι που όμως ηρεμεί το ανήσυχο αγόρι, και οι τρεις τους συνεχίζουν μαζί το ταξίδι δρόμου - κυριολεκτικά και εντός τους.
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Τσέχας Ζουζάνα Κίρχνεροβα έκανε την πρεμιέρα του στο τμήμα Ενα Κάποιο Βλέμμα του περσινού φεστιβάλ Καννών, κάνοντας αίσθηση για το πόσο λυρικά και κυριολεκτικά, τρυφερά κι ωμά συνέλαβε τα περίπλοκα συναισθήματα -ενοχής, αγωνίας, εξάντλησης, οργής, άνευ όρων φροντίδας, απεριόριστης αγάπης- μίας τέτοιας σχέσης. Αισθάνεσαι ότι υπάρχει μία προσωπική γραφή κι αυτό εξηγείται γιατί η Κίρχνεροβα είναι μητέρα ενός παιδιού στο φάσμα του αυτισμού και η ταινία είναι μία ανοιχτή πρόσκληση να μπούμε σε αυτό το «τροχόσπιτο» κι εμείς, να κάνουμε μερικά μίλια στα βήματά της.
Κινηματογραφικά, η Κίρχνεροβα είναι μάστερ των μικροστιγμών. Βλέμματα, αγγίγματα, θροϊσματα - φακός πλησιάζει κοντά, παρατηρεί, συλλαμβάνει λεπτομέρειες κι επιτρέπει στο θεατή να συνθέσει το συναισθηματικό σύνολο. Καμιά φορά αυτό μπορεί να γίνει φορσέ - νιώθεις μία υπερπροσπάθεια της Κίρχνεροβα να αποδείξει ότι είναι εκφραστής ενός ποιητικού σινεμά. Ομως το συγχωρείς, γιατί με αυτό τον τρόπο η μεγάλη εικόνα της ταινίας αποφεύγει το μελόδραμα, τον διδακτισμό και την φτηνή συγκίνηση.
Η καρδιά της ταινίας είναι οι ηθοποιοί της.. Η Ανα Γκάισλεροβα ερμηνεύει την Εστερ με δύναμη, ευαλωτότητα, βουβή ένταση. Μία καρτερική μελαγχολία - ενός μαραθώνιου, μοναχικού αγώνα που την έχει στεγνώσει. Σου δίνει την αίσθηση μιας γυναίκας που μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή μπροστά σε μια καλή κουβέντα ή ένα ανθρώπινο άγγιγμα.
Υπέροχος, αισθαντικός κι ο Ντάβιντ Βόντστρτσιλ (μη επαγγελματίας ηθοποιός με σύνδρομο Down (που η Κίρχνεροβα ανακάλυψε μετά από μία μακρά διαδικασία casting), ο οποίος κλέβει τις σκηνές του με βαθιά συγκινητική αμεσότητα και γοητεία.