Από τότε που ήταν μικρούλης, ο Βίνσεντ, μία φάλαινα φυσητήρας, είχε γίνει μάρτυρας του μεγαλείου του πατέρα του Χάμφρεϊ - του τελευταίου «Φαλαινοντορεμή». Κάθε φορά που ο ωκεανός μολυνόταν και τα θαλάσσια βασίλεια ζωής απειλούνταν από εξαφάνιση, ο Χάμφρεϊ με την αιθέρια του φωνή και το μαγικό του τραγούδι αποκαθιστούσε την αρμονία, την ασφάλεια, τη ζωή στο βυθό. Ο Βίνσεντ όμως έχασε τους γονείς του απότομα, τους κατάπιε η Αβυσσος, και μεγάλωσε με την ανασφάλεια ότι εκείνος δεν έχει το χάρισμα. Δεν βρήκε ποτέ το δικό του τραγούδι, το δικό του σκοπό. Αδικα ο Γουόλτερ, η πιστή ρεμόρα, η κολλιτσίδα νταντά του, προσπαθεί να τον στηρίξει και να τον εμπνεύσει να δοκιμάσει.
Εφηβος πια, ο Βίνσεντ έρχεται αντιμέτωπος με την απόλυτη καταστροφή: ένα τρομακτικό πλάσμα, ο Λεβιάθαν, απελευθερώνεται από λιωμένο παγόβουνο κι απειλεί με το θανατηφόρο, τοξικό μελάνι του να εξαφανίσει κάθε μορφή θαλάσσιας ζωής. Επιχειρώντας να βρει και να επαναφέρει πίσω τον πατέρα του, πιστεύοντας ότι μόνο αυτός μπορεί να σώσει το βυθό, ο Βίνσεντ με το Γουόλτερ, ξεκινούν ένα επικίνδυνο, περιπετειώδες ταξίδι βουτώντας βαθιά σε απάτητα νερά - κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μαζί τους και η μικρή όρκα Ντάρια, που γνωρίζουν στο δρόμο τους και γίνεται μέλος αυτής της εναλλακτικής θαρραλέας οικογένειας.
Ενα ταξίδι αναζήτησης ταυτότητας και προσωπικής «φωνής», μία περιπέτεια που σε ενηλικιώνει μέσα από την επικινδυνότητα της, αλλά και τους εχθρούς και τους φίλους που συναντάς στο διάβα σου, είναι τα κλασικά πρώτα υλικά μίας παιδικής ταινίας animation.
Και παρόλο που το «Ψάχνοντας τον Νέμο» παραμένει αξεπέραστο, αυτό το φαλαινάκι έχει ιδέες, στιγμές και χαριτωμένες ατάκες που σου κλέβουν την καρδιά.
Χιούμορ, λογοπαίγνια, τρυφεροί κι αστείοι χαρακτήρες, εικόνα που λόγω της μαγείας του βυθού έχει τα εργαλεία να γίνει εντυπωσιακή (ειδικά στα παιδικά μάτια) κι ένα ζεστό, αγαπησιάρικο μήνυμα για τις εναλλακτικές οικογένειες των φίλων που συμπορεύονται μαζί μας στη δύσκολη περιπέτεια της ζωής.