Κάθε Μάιο, οι Κάννες μετατρέπονται στο απόλυτο σημείο συνάντησης του παγκόσμιου σινεμά. Ωστόσο, πίσω από τη λάμψη του κόκκινου χαλιού, επανέρχεται διαρκώς ένα θέμα που εδώ και χρόνια διχάζει τον κινηματογραφικό κόσμο. Η περιορισμένη παρουσία γυναικών δημιουργών στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ εξακολουθεί να προκαλεί αντιδράσεις, με πολλούς να θεωρούν ότι η κορυφαία κινηματογραφική διοργάνωση του πλανήτη δεν έχει ακόμη καταφέρει να ακολουθήσει τις αλλαγές της εποχής.
Κατά τη διάρκεια της καθιερωμένης συνέντευξης Τύπου, ο καλλιτεχνικός διευθυντής των Καννών, Τιερί Φρεμό, υπερασπίστηκε ανοιχτά τις επιλογές της προκριματικής επιτροπής του φετινού προγράμματος, υποστηρίζοντας ότι το μοναδικό κριτήριο παραμένει η ποιότητα των ταινιών. «Οι ταινίες επιλέγονται για την καλλιτεχνική τους αξία και όχι για το φύλο του σκηνοθέτη τους», ανέφερε χαρακτηριστικά, επιμένοντας πως το φεστιβάλ δεν αποκλείει συνειδητά τις γυναίκες δημιουργούς.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το πρόβλημα ξεκινά πολύ νωρίτερα, από τη δομή της ίδιας της βιομηχανίας, όπου οι άνδρες εξακολουθούν να κυριαρχούν στις μεγάλες παραγωγές και στις διεθνείς χρηματοδοτήσεις. Η θέση αυτή δεν είναι καινούργια για τον Φρεμό, ο οποίος έχει επανειλημμένα δηλώσει πως οι Κάννες «αντικατοπτρίζουν απλώς την πραγματικότητα του παγκόσμιου κινηματογράφου».
Διαβάστε ακόμα: Κάννες 2026: Η Τζούλιαν Μουρ θα τιμηθεί με το βραβείο Women in Motion της Kering
Παρόλα αυτά, οι αντιδράσεις δεν άργησαν να εμφανιστούν. Οργανώσεις που μάχονται για μεγαλύτερη ισότητα στον χώρο του σινεμά, όπως η γαλλική «Κολεκτίβα 50/50», υποστηρίζουν ότι ένα φεστιβάλ με την επιρροή των Καννών οφείλει να δίνει το παράδειγμα και όχι να ακολουθεί παθητικά τις ανισορροπίες της βιομηχανίας. Οπως σχολίασαν εκπρόσωποί τους, «είναι αδύνατο να μιλάμε για παγκόσμιο κινηματογράφο όταν η απουσία των γυναικών παραμένει τόσο εμφανής στην πιο σημαντική επιλογή του φεστιβάλ». Σε καμπάνια τους στα κοινωνικά δίκτυα τα μέλη της «Κολεκτίβας 50/50» μιλούν για «feminism washing» από την πλευρά του Φεστιβάλ, με τη φετινή αφίσα να φωνάζει για φεμινιστικό power, αλλά η συμμετοχή των γυναικών στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα να δίνει την ακριβώς αντίθετη εντύπωση.
Ο ίδιος ο Φρεμό προσπάθησε να ενισχύσει την επιχειρηματολογία του θυμίζοντας μια συζήτηση που είχε λίγο πριν τον θάνατό της με τη θρυλική Ανιές Βαρντά. «Δεν είμαι γυναίκα σκηνοθέτης. Είμαι γυναίκα και είμαι σκηνοθέτης», του είχε πει η σπουδαία δημιουργός, ενώ σύμφωνα με τον Φρεμό είχε προσθέσει και το εξής: «Μην επιλέξεις ποτέ μια ταινία επειδή τη σκηνοθέτησε γυναίκα. Επίλεξέ την επειδή είναι καλή ταινία».
Βέβαια τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει βήματα προόδου, αφού μετά τη Τζέιν Κάμπιον και τον ιστορικό Χρυσό Φοίνικα για τα «Μαθήματα Πιάνου» το 1993, ακολούθησαν οι νίκες της Ζουλιά Ντικουρνό για το «Titane» και της Ζιστίν Τριέ για το «Anatomy of a Fall».
Παρ’ όλα αυτά, οι αριθμοί εξακολουθούν να δείχνουν μια αισθητή ανισορροπία, η οποία δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί. Για αρκετούς ανθρώπους του χώρου, το ζήτημα δεν αφορά ποσοστώσεις αλλά τη δημιουργία περισσότερων ευκαιριών ώστε περισσότερες γυναίκες να μπορέσουν να φτάσουν σε μεγάλες διεθνείς παραγωγές. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και εκείνοι που θεωρούν πως η τέχνη δεν πρέπει ποτέ να αξιολογείται μέσα από φίλτρα ταυτότητας ή εκπροσώπησης.
