Δεν είναι πια angry. Δεν είναι πια young man. Παραμένει όμως σπουδαίος, δημιουργικός, με αναλυτική άποψη και κοφτερό χιούμορ.
Ο Τομ Κόρτνεϊ («45 Χρόνια», «Η Μοναξιά του Δρομέα Μεγάλων Αποστάσεων», «Η Νύχτα των Στρατηγών», «Δόκτωρ Ζιβάγκο) ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του βρετανικού «νέου κύματος» της δεκαετίας του ’60, ένας πραγματικός θρύλος, πρωταγωνιστεί στα 89 του χρόνια, σε μία από τις πιο δυνατές ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος της 76ης Berlinale, το «Queen at Sea» του Λανς Χάμερ.
Στο ρόλο του «Μάρτιν» ενός ηλικιωμένου συζύγου γυναίκα με προχωρημένη γεροντική άνοια, ο Κόρτνεϊ κρατά σε αλάνθαστη ισορροπία, σωστή θερμοκρασία και τονικότητα την τρυφερότητα και την αγάπη, την απόγνωση και την ματαίωση, την οργή του.
Τον συναντήσαμε για να συζητήσουμε πολλά, αλλά πάνω από όλα τη σχέση του με το χρόνο. Εμείς σοκαριστήκαμε όταν συνειδητοποιήσαμε ότι έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε που είχαμε συνομιλήσει, πάλι εδώ στο Βερολίνο, με αφορμή τα «45 Χρόνια» του Αντριου Χέι. «Μάλλον εσείς δεν τα πάτε καλά με το χρόνο» γελάει πειραχτικά πίσω από τα γυαλιά του. «Ηταν 11 χρόνια πριν».
Το 76ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου διεξάγεται φέτος από τις 12 μέχρι και τις 22 Φεβρουαρίου. Οπως κάθε χρόνο, το Flix βρίσκεται εδώ για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες μέσα από το ειδικό τμήμα του που ανανεώνεται συνεχώς.
Δεν συνηθίζω να κλαίω βλέποντας μια ταινία μου. Εδώ έκλαψα με λυγμούς Νομίζω ότι ο Λανς έπιασε μια βαθιά αλήθεια, χτύπησε νεύρο, στο τι σημαίνουν τα γηρατειά. Πόσο άδικη είναι μία τέτοια αρρώστια - ο άνθρωπος εξαφανίζεται μέσα στο κέλυφος του. Η σκηνή που απαντάω στις ερωτήσεις της κοινωνικής λειτουργού με λύγισε. Ο Λανς έχει συλλάβει συγκλονιστικά την απόγνωση όλων σε αυτό το παράλογο που διαδραματίζεται.
Η Ζιλιέτ μου είπε ότι ο σκηνοθέτης ήθελε εμένα και μόνο εμένα για το ρόλο. Δεν την πίστεψα, αλλά τελικά έλεγε αλήθεια. Γνωριστήκαμε με τον Λανς κι αγαπηθήκαμε πολύ. Του έμαθα κρίκετ. Υπέροχη ηθοποιός, υπέροχη γυναίκα κι η Ζιλιέτ. Χωρίς την γενναιοδωρία της αυτή η ταινία δε θα είχε γίνει. Εγώ πρότεινα την Ανα Κόλντερ-Μάρσαλ για τον ρόλο της μητέρας Υπήρχε μία άλλη, οσκαρική ηθοποιός που της είχαν προτείνει το ρόλο. Τρόμαξε κι έφυγε. Δεν μπορώ να σας πω ποια ήταν. Επεσε ένας πανικός, με ποια θα την αντικαταστήσουμε. Η Ζιλιέτ ήθελε ιδανικά μία βρετανίδα ηθοποιό που μιλάει και γαλλικά. Σκέφτηκα την μικρούλα Ανι (σ.σ. σε όλη τη συνέντευξη αποκαλεί με αβίαστη τρυφερότητα την 79χρονη συμπρωταγωνίστριά του «Little Annie») Δεν είχαμε ειδωθεί από τότε που παίξαμε μαζί «Αμλετ» στο θέατρο στα τέλη της δεκαετίας του 60. Ο Λανς έγραψε μία πρόβα μας και έστειλε το βίντεο στη Ζιλιέτ. Δεν ανησύχησα καν. Ηξερα πόσο σπουδαία είναι η μικρή Ανι.
Δεν θα ήθελα να ήμουν ξανά νέος. Τα έζησα τα νιάτα μου, ωραία ήταν, δεν τα θέλω πίσω.»
Για κανέναν δεν ήταν εύκολη η ερωτική σκηνή, αλλά ήταν σημαντικό να τη γυρίσουμε Κανείς δεν αισθάνεται άνετα βλέποντας δύο ηλικιωμένους να κάνουν σεξ. Για αυτό ακριβώς το λόγο ήταν σημαντικό να το δείξουμε. Είπα στον Λανς ότι οφείλουμε να το δείξουμε. Και η μικρή Ανι έχει γυμνές σκηνές στην ταινία κι εγώ. Την ερωτική σκηνή τη γυρίσαμε με πολύ σοβαρότητα, πολύ χιούμορ και μία intimacy coordinator - μία πολύ γλυκιά κοπέλα. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ότι δεν έχω δείξει τα οπίσθια μου όταν ήμουν νέος και τα δείχνω τώρα. Αλλά έπρεπε.
Θα κλείσω τα 89 την ερχόμενη εβδομάδα. Πιστεύετε ότι ακόμα κρατιέμαι; Είναι επειδή έχω μία σημαντικά νεότερη γυναίκα. Η Ιζαμπελ είναι 16 χρόνια μικρότερη μου. Την γνώρισα όταν έπαιξα τον «Αμπιγιέρ» στο θέατρο - ήταν φροντίστρια σκηνής.
Ναι, φυσικά κι αυτή η ταινία με έκανε να σκεφτώ τι θα γινόταν αν… Νιώθω εμπιστοσύνη στα χέρια της γυναίκας μου. Αν πάθαινα ποτέ κάτι τέτοιο θα ήθελα εκείνη να έχει τον πρώτο λόγο στις αποφάσεις. Αλλά ελπίζω αυτό να αργήσει. Ναι, έχω ένα κατεστραμμένο ισχίο, έναν διογκωμένο προστάτη και το μυαλό μου δεν είναι αυτό που ήταν - δυσκολεύομαι περισσότερο να μάθω τα λόγια μου. Αλλά τα καταφέρνω ακόμα. Πρόσφατα έπαιξα κι έναν μονόλογο on camera για μία μικρού μήκους ταινία. Και τον έβγαλα με μία λήψη. Οπότε μην με ξεγράφετε ακόμα (γελάει). Και να σας πω και κάτι; Δεν θα ήθελα να ήμουν ξανά νέος. Τα έζησα τα νιάτα μου, ωραία ήταν, δεν τα θέλω πίσω. Αισθάνομαι καλύτερα τώρα. Απαλλαγμένος από πολλά άγχη που με βασάνιζαν μικρότερο. Τώρα τους στέλνω όλους στο γεροδιάβολο και κάνω αυτό ακριβώς που θέλω. Μόνο το σώμα σε προδίδει. Ολα τα υπόλοιπα μένουν ίδια.
Εχω μετανιώσει για κάποιους ρόλους που αρνήθηκα, ναι. Μου είχαν προτείνει να παίξω στους “Beginners” του Μάικ Μιλς. Δεν ξέρω γιατί αρνήθηκα. Ισως και να έχασα ένα Οσκαρ...»
Μου αρέσει να πειράζω τον κόσμο, είχα στήσει μία φάρσα στον Ντάνιελ Κρεγκ Καθόμασταν σ’ ένα δείπνο με την Νικόλ Κίντμαν και τον Ντάνιελ Κρεγκ. Εκείνος είχε μόλις δεχθεί να παίξει τον Τζέιμς Μποντ. «Ξέρεις» του είπα «Μου τον πρότειναν κι εμένα και είπα όχι». Η Νικόλ έπιασε πολύ γρήγορα ότι αστειεύομαι, αλλά έδωσε πραγματική παράσταση σιγοντάροντας την πλάκα. Ο γλυκός μου ο Ντάνιελ, τα έχασε. «Ναι, τον αρνήθηκα γιατί βαριόμουν να χτίσω σώμα» του είπα και έσκασα στα γέλια.
Το φοβήθηκα το σινεμά, δεν το εμπιστεύτηκα Δεν ένιωσα ότι βρήκα ποτέ τη φωνή μου ως κινηματογραφικός ηθοποιός. Πίστεψα ότι με έσπρωξαν προς αυτή την κατεύθυνση πολύ νωρίς. Πολύ πρώιμα. Για αυτό και σταμάτησα για σχεδόν μία δεκαετία μετά το «Μια Μέρα στη Ζωή του Ιβάν Ντενίσοβιτς» κι αφοσιώθηκα στο θέατρο. Εκεί ήθελα να είμαι, στο σανίδι. Ηθελα να μαθαίνω την τέχνη μου, κάθε βράδυ, μπροστά σε ζωντανό κοινό.
Αλμπερτ Φίνεϊ, Αλεκ Γκίνες, Ροντ Σβάιγκερ, οι φίλοι μου - όλοι πολύ διαφορετικοί. Μου λείπουν αφάνταστα. Οχι δεν μου αρέσει που είμαι ο τελευταίος ζωντανός. Προτιμώ να μην το σκέφτομαι...»
Πώς αισθάνομαι που είμαι ο τελευταίος ζωντανός από το βρετανικό νέο κύμα; Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι Οχι δεν βλέπω ποτέ τις ταινίες μου όταν πέφτω πάνω τους στην τηλεόραση. Και το «Δόκτωρ Ζιβάγκο» παίζεται συχνά. Προτιμώ να θυμάμαι τα γυρίσματα - πόσο σπουδαίος, πεισματάρης, και χωρίς καθόλου χιούμορ ήταν ο Ντέιβιντ Λιν. Δεν μπορούσες να κάνεις αυτό τον άνθρωπο να γελάσει με τίποτα. Θυμάμαι να παίζουμε ποδόσφαιρα στα διαλείμματα το αγγλικό συνεργείο εναντίον του ισπανικού. Εκεί γίναμε κολλητοί με τον Αλεκ Γκίνες και τον Ροντ Σβάιγκερ. Τους αγαπούσα πολύ, αλλά ήταν τόσο διαφορετικοί! Οπως και στον «Αμπιγιέρ» γίναμε φίλοι με τον Αλμπερτ Φίνεϊ. Μου λείπει αφάνταστα πολύ. Πώς αισθάνομαι που είμαι ο τελευταίος ζωντανός; Ω, προσπαθώ να μην το σκέφτομαι.
Εχω μετανιώσει για κάποιους ρόλους που αρνήθηκα, ναι. Μου είχαν προτείνει να παίξω στους “Beginners” του Μάικ Μιλς Ισως και να έχασα ένα Οσκαρ. Ωχ, ίσως δεν έπρεπε να το πω αυτό τώρα. Αλλά έχει φύγει ο Κρίστοφερ, οπότε δεν πειράζει. Ο ρόλος πήγε στον Κρίστοφερ Πλάμερ και πανάξια κέρδισε το Οσκαρ. Το σκέφτομαι με ένα μικρό αγκάθι στην καρδιά - βιάστηκα να τον απορρίψω. Δεν ήθελα να παίξω έναν Αμερικανό - κάτι δεν μου πήγαινε καλά. Διαφορετικά είχα εκτιμήσει πολύ τον Μάικ, είχε έρθει να με συναντήσει με μεγάλη γενναιοδωρία θαυμασμού για το έργο μου. Με είχε συγκινήσει αυτός ο νεαρός σκηνοθέτης. Αλλά είπα όχι. Και το μετανιώνω.
Δεν παίζω πια στο θέατρο. Και στο σινεμά θα δεχθώ μόνο αν κάτι με συγκινήσει - όπως εδώ Διαφορετικά προτιμώ να πηγαίνω βόλτες με τη γυναίκα μου, να παίζω με τη Νέλι, το σκύλο μου. Δεν είμαι πλούσιος, αλλά είμαι ασφαλής οικονομικά. Οπότε αν κάτι δεν με συγκινήσει, δεν το χρειάζομαι.
Το 76ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου διεξάγεται φέτος από τις 12 μέχρι και τις 22 Φεβρουαρίου. Οπως κάθε χρόνο, το Flix βρίσκεται εδώ για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες μέσα από το ειδικό τμήμα του που ανανεώνεται συνεχώς.