Για πολλά χρόνια, το στούντιο της Pixar έμοιαζε να έχει χάσει τον δρόμο του. Μετά από μια δεκαετία γεμάτη σίκουελς και παραγωγές που, όσο εμπορικά επιτυχημένες κι αν ήταν, δύσκολα άφησαν το στίγμα τους στην καρδιά του κοινού, η σταθερή ικανότητα του στούντιο να καινοτομεί φαινόταν να ξεθωριάζει. Ταινίες που αγαπήθηκαν κάποτε με την πρώτη προβολή — όπως «Ψηλά στον Ουρανό» και «Coco» — έδιναν σιγά σιγά τη θέση τους σε πιο προβλέψιμες ιστορίες. Η σπίθα της πρωτοτυπίας δεν είχε σβήσει, αλλά είχε θαμπώσει. Η νέα τους ταινία «Στον Κόσμο των Ζώων» έρχεται ακριβώς σε αυτή τη συγκυρία, ως μια υπενθύμιση ότι η Pixar μπορεί ακόμη να ρισκάρει, να δοκιμάζει ιδέες που ακούγονται παράξενες στο χαρτί και να τις μετατρέπει σε σινεμά με παλμό και με ένα ξεκάθαρο μήνυμα για το σήμερα.
Oι επιστήμονες ανακάλυψαν πώς να «μεταπηδούν» από την ανθρώπινη συνείδηση σε ρομποτικά ζώα που μοιάζουν με αληθινά, επιτρέποντας στους ανθρώπους να επικοινωνούν με τα ζώα ως ζώα. Η Μέιμπελ, ένα φιλόζωο κορίτσι θα αρπάξει την ευκαιρία αποκαλύπτοντας διάφορα μυστήρια του ζωικού βασιλείου που ξεπερνούν τη δική της φαντασία.
Δεν είναι τυχαίο ότι πρόκειται για μία από τις ελάχιστες πρόσφατες παραγωγές του στούντιο που δεν βασίζεται σε προϋπάρχον υλικό ή σε γνωστό franchise. Ο σκηνοθέτης Ντάνιελ Τσονγκ, με φρέσκια ματιά και διάθεση να παντρέψει το χαοτικό χιούμορ με τη δράση, παραδίδει μια ιστορία που πατάει γερά στο σήμερα, χωρίς να χάνει τον συναισθηματικό πυρήνα του που περιμένουμε από ένα animation ενός μεγάλους στούντιο.
Στον πυρήνα της αφήγησης βρίσκεται η Μέιμπελ, μια νεαρή ιδεαλίστρια που βλέπει το αγαπημένο της φυσικό καταφύγιο να απειλείται από την επέκταση της πόλης. Η ανακάλυψη μιας τεχνολογίας που της επιτρέπει να μεταφέρει τη συνείδησή της μέσα σε ένα ρομποτικό ζώο λειτουργεί ως αφετηρία για κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απλή οικολογική περιπέτεια. Από τη στιγμή που «ξυπνά» μέσα στο νέο της σώμα και αντικρίζει το δάσος από χαμηλά, ανάμεσα σε ρίζες, νερά και πυκνή βλάστηση, η ταινία αλλάζει οπτική και μαζί της αλλάζει και ο θεατής. Η εμπειρία θυμίζει έντονα το δέος της πρώτης επαφής με έναν άγνωστο κόσμο στο «Avatar», μόνο που εδώ η κλίμακα είναι πιο οικεία και η απειλή πιο ρεαλιστική.
Παράλληλα, κάτω από την επιφάνεια της δράσης, χτυπά ένας συναισθηματικός πυρήνας που παραπέμπει στη ζεστασιά και τη μελαγχολική ανθρωπιά του «Ψηλά στον Ουρανό». Η Μέιμπελ δεν παλεύει απλώς για δέντρα και ζώα, αλλά για την ανάγκη να ανήκεις κάπου, να σε εμπιστεύονται και να μπορείς να εμπιστευτείς, μέσα από μια εξερεύνηση της αλληλεγγύης και της ανάγκης για δραστική αλλαγή στις κοινωνικές μας επιλογές. Περνώντας από χιουμοριστικές αλληλεπιδράσεις με ελάφια, πουλιά και μια ιδιόμορφη «βασιλική» σύναξη ζωικών ηγετών, μέχρι στιγμές πραγματικής απειλής, όπως η σύγκρουση με ένα απρόβλεπτο είδος ή η πολιτική διαμάχη με τον δήμαρχο που επιμένει στην καταστροφή της λίμνης, η ταινία χτίζει μια πολύχρωμη και θορυβώδη κοινότητα που αντανακλά τις ανθρώπινες κοινωνίες.
Η περιβαλλοντική διάσταση είναι το πιο καθαρό μήνυμα εδώ. Αντί να καταφεύγει σε διδακτισμό, το «Στον Κόσμο των Ζώων» θέτει την ερώτηση: τι συμβαίνει όταν δεν βλέπεις τη φύση ως «άλλο», αλλά ως εμπειρία που αξίζει να βιώσεις και να κατανοήσεις; Η απάντηση δεν δίνεται μονολεκτικά, αλλά μέσα από την ίδια την αφήγηση, καθώς η Μέιμπελ κατορθώνει να ενώσει διαφορετικά είδη με μια κοινή προσπάθεια, ακόμη κι όταν οι διαφορές τους προκαλούν σύγκρουση, γίνεται φανερό ότι η αληθινή αλλαγή απαιτεί συνεργασία, εμπιστοσύνη και σεβασμό στην ποικιλία της ζωής.
Η σκηνοθεσία του Τσονγκ διακρίνεται από ρυθμό και ευρηματικότητα. Δεν φοβάται να αφήσει το κάδρο να γεμίσει πληροφορία, ούτε να επιβραδύνει όταν χρειάζεται για να δώσει χώρο στο συναίσθημα. Το animation, όπως θα περίμενε κανείς από την Pixar, είναι τεχνικά άρτιο και συχνά εντυπωσιακό. Το νερό αντανακλά το φως με σχεδόν φωτορεαλιστική υφή, η κίνηση της γούνας και των φύλλων δίνει βάθος στο περιβάλλον. Το χιούμορ λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης, συχνά αυτοσαρκαστικό και γρήγορο, άλλοτε πιο σωματικό, πάντοτε όμως ενταγμένο οργανικά στην πλοκή. Παρότι δεν φτάνει στις δραματουργικές κορυφές των κλασικών του στούντιο, το «Στον Κόσμο των Ζώων» προσφέρει μια θελκτική αισθητική με προσεγμένο animation που αιχμαλωτίζει το βλέμμα και υποστηρίζει την αφήγηση με εντυπωσιακές λεπτομέρειες στον ζωικό κόσμο. Υπάρχουν στιγμές που πραγματικά σε κάνουν να γελάσεις δυνατά, αλλά και άλλες που σε οδηγούν σε μια ήπια στοχαστική σιωπή, μια ισορροπία που, αν και δεν τελειοποιείται πλήρως, αποδεικνύει πόσο ώριμοι έχουν γίνει οι δημιουργοί στην ανάγνωση του κοινού του σήμερα.
Η νέα ταινία της Pixar δεν είναι απλά μια ταινία για ζώα ή για τεχνολογία, αλλά μια πρόσκληση να δούμε τον κόσμο από μια διαφορετική οπτική γωνία και, μέσα από την περιπέτεια και το γέλιο, να ξαναθυμηθούμε γιατί αξίζει να παλεύουμε για το περιβάλλον και ο ένας για τον άλλον. Μπορεί να μην είναι το αριστούργημα από τη χρυσή εποχή του στούντιο, ούτε η πιο βαθιά ταινία της, αλλά είναι μια φιλόδοξη και ειλικρινής προσπάθεια που αξίζει να την απολαύσει κανείς στην μεγάλη οθόνη.