Φίλη ζητά από φίλο να παίξουν μία παρωδία στο σόι της στην Κρήτη για να γλιτώσει από την πίεση να παντρευτεί και να καλύψει την πραγματική της σχέση με απόγονο οικογένειας που οι δικοί της έχουν θανάσιμη βεντέτα. Φίλη ζητά από φίλη να τη συνοδεύσει σε ένα εξοντωτικό μάθημα spinning στο γυμναστήριο, γιατί έχει ερωτευτεί τον γυμναστή. Φίλος παρακαλεί τον κολλητό του να του ρουφήξει το δηλητήριο από δάγκωμα φιδιού — με τη μικρή λεπτομέρεια ότι η πληγή βρίσκεται… σε εξαιρετικά άβολο σημείο. Παράλληλα, ο καλύτερός τους φίλος, παντρεύεται την καλύτερή του φίλη. Κάτι που θα έπρεπε να είναι η πιο συγκινητική στιγμή για όλη την παρέα, μόνο που ο γαμπρός εμφανίζεται στο γάμο, λιώμα στο μεθύσι.
Ο Κωνσταντίνος Μουσούλης υπογράφει αυτή την απόπειρα σπονδυλωτής κομεντί, η οποία φιλοδοξεί να προσφέρει απολαυστικά επεισόδια με «φιλαράκια», κάτι που θα ήταν καλοδεχούμενο, όμως αποδεικνύεται πρόχειρη - στις ιδέες, το στήσιμο, την εκτέλεσή της.
Κλισέ φαρσικά ευρήματα, παλιακό slapstick χιούμορ, drones με εναέρια πλάνα μίας διαφημιστικής Ελλάδας και μία προσέγγιση (σεναριακά, σκηνοθετικά, αλλά και στην καθοδήγηση των ηθοποιών) εντελώς τηλεοπτικού επιπέδου. Ελάχιστες οι στιγμές που προκαλούν γέλιο, φορσέ και γλυκανάλατες όσες επιχειρούν να συγκινήσουν.
Θα θέλαμε το ελληνικό σινεμά να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στην κομεντί, αλλά με τη γνώση ότι είναι ένα είδος που απαιτεί έξυπνα σενάρια, στιβαρούς ήρωες, κλασάτες ισορροπίες στις ερμηνείες των ηθοποιών. Σε τι οφελεί μία αναπαραγωγή τηλεοπτικών φτηνών στερεότυπων;
Επιτέλους, η κωμωδία είναι σοβαρή υπόθεση. Κι ας τη σεβαστούμε ως τέτοια.