Ο Πάτον δεν είναι πια «fighter». Εχοντας αφήσει πίσω του τις ένδοξες ημέρες και τα ρεκόρ στους αγώνες μικτών πολεμικών τεχνών (MMA) δουλεύει ως ψαράς προκειμένου να μπορέσει να ζήσει την οικογένεια του, την έγκυο σύζυγό του και τη μικρή άρρωστη κόρη τους που χρειάζεται επειγόντως μια κοστοβόρο θεραπεία.
Η απόλυση του από το ψαράδικο θα έρθει τη χειρότερη στιγμή. Ή ίσως και την καλύτερη. Οταν ο αδερφός του, ένα αλαζόνας μαχητής θα πέσει σε κώμα από τον θρυλικό και πρώην αντίπαλο του Ξαβιέ Γκράου, ο Πάτον θα δεχτεί την πρόταση να επιστρέψει στο ρινγκ προκειμένου να ξεπληρώσει τα ανοιχτά χρέη του αδερφού του και να προσφέρει στην κόρη του την καλύτερη θεραπεία. Κλείνει ένα γενναιόδωρο χρηματικό deal kαι ξεκινάει.
O,τι περιμένετε ότι θα συμβεί διαβάζοντας την παραπάνω υπόθεση, συμβαίνει. Ο Πάτον επανέρχεται στην προπόνηση πιστεύοντας πως δεν «σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν», η σύζυγος του, παρόλο που καταλαβαίνει τους λόγους της απόφασης του, διαφωνεί με την επιστροφή του στους αγώνες, ο αδερφός του που επιζεί συνεχίζει να του κάνει τη ζωή δύσκολη ρισκάροντας διαρκώς τη ζωή του, ο πάλαι πότε προπονητής του (τον υποδύεται με βαρύτητα μεγάλου χολιγουντιανού ηθοποιού ο Ράσελ Κρόου) θα αρνηθεί αρχικά να τον αναλάβει αλλά στη συνέχεια θα βρει στην επικείμενη νίκη του πιο σημαντικού αθλητή του το νόημα της δικής του ζωής.
Και τα κλισέ διαδέχονται με ταχύτητα το ένα το άλλο σε μια ταινία που ακολουθεί το παραδοσιακό μοτίβο ενός μελοδράματος, υπερφορτώνοντας την πλοκή με όλες τις πιθανές συγκρούσεις με τις οποίες πρέπει να έρθει αντιμέτωπος ο πρωταγωνιστής (θα έλεγε κανείς ιδανικός ο Ντάνιελ ΜακΦέρσον, αν δεν ήταν αναγκασμένος να παίζει σε όλη την ταινία με το ίδιο ακριβώς βλέμμα), πριν φτάσει στην τελική μάχη και αποδείξει ότι όλος αυτός ο χρόνος (της ζωής του αλλά και της ταινίας) δεν ήταν απλά χαμένος. Κάθε σκηνή, από την πιο απλή μέχρι και την πιο σύνθετη, είναι δομημένη πάνω σε μια αγωνία πως ο ήρωας δεν θα τα καταφέρει, πως οι ισχυροί θα πατήσουν τους αδύναμους και πως η νέα εποχή (το ίδιο άγρια, ωστόσο, με την παλιά, την πιο αθώα) έχει ξεπεράσει «ηθικούς» μαχητές όπως ο Πάτον.
Λογικό, μετά από τόσο δράμα, να μένει ελάχιστος χώρος για προπονήσεις και μάχες που υποθέτει κανείς ότι θα ικανοποιήσουν όσους ασχολούνται με το σπορ, αφού γυρίστηκαν και με τη σφραγίδα του επίσημου φορέα (One Champiosnip) και κάποιες από αυτές σε πραγματικούς αγώνες. Ελάχιστος, όμως, χώρος και για κάτι περισσότερο από το προφανές: μια ταινία που επιλέγει την old-school λογική τόσο στο σενάριο όσο και στο γύρισμα, χωρίς περιττές ακροβασίες της κάμερας ή περίτεχνες λήψεις των αγώνων, καταλήγοντας να δείχνει στιβαρή στην εξέλιξή της, αλλά και να μοιάζει με κάθε παρόμοια ταινία έχεις παρακολουθήσει στο παρελθόν. Και τελικά πιο αδιάφορη και από την (δεν είχες) αγωνία αν ο Πάτον τελικά θα κερδίσει και ο Ράσελ Κρόου θα αναγνωριστεί ως σεναριογράφος.