Οχι πολύ sapiens - η ταινία μιλά για τον homo argentum, τον Αργεντίνο άνδρα, που, όχι πολύ μακριά από τον Μεσογειακό, θα ενδιαφερθεί για την μπάλα, το χρήμα, τις γυναίκες (ναι, είναι πάντα στρέιτ), την πόζα του, τις μεγάλες κουβέντες του και τη φούστα της μαμάς ή της συζύγου του, πάντα διαθέσιμης για να τον προστατεύσει.
Αυτή είναι η κεντρική ιδέα μιας ανθολογίας, με 16 μικρά κεφάλαια, 16 αυτόνομες ιστοριούλες, πάντα με πρωταγωνιστή τον Γκιγιέρμο Φραντσέγια («Η Φαμίλια», «Το Κόλπο του Αιώνα», μεταξύ πολλών άλλων ταινιών), ο οποίος εδώ αποδεικνύει συμπυκνωμένα αυτό που παρουσιάζει εδώ και τρεις δεκαετίες, ότι είναι ένας πολυμήχανος, ευμεταύλητος, ατρόμητος ηθοποιός. Αυτό, βέβαια, το κάνει αλλάζοντας 16 ρόλους, περούκες, μούτες, στάση σώματος, εκφράσεις, σ' ένα σερί δεξιοτεχνίας που θυμίζει από Σεφερλή ως Ρόμπερτ Ντε Νίρο και μακάρι το σενάριο της ταινίας να ήταν αντάξιο της επιδεξιότητάς του.
Αλλά δεν είναι. Το κάθε μικρό σκετς είναι κι ένα στερεότυπο, μια ιδεούλα, η γυναίκα πειρασμός, ο φόβος για μια κατηγορία κακοποίησης, το εύκολο χρήμα, η δειλία μπροστά στο ανδρικό πρότυπο, η ανδρική φιλία, η μπάλα, όλα λίγο ανούσια, λίγο προβλέψιμα και πάρα πολύ... ανδρικά, άνδρας ήρωας, άνδρες σκηνοθέτες και σεναριογράφοι γαρ. Το κλίμα είναι σατιρικό, το αντικείμενο η υποκρισία στη σύγχρονη αργεντίνικη κοινωνία αλλά και η κατάπτωσή της (και του κόσμου ολόκληρου), όμως σ' ένα τερέν μάλλον παρωχημένο, αλλά και οριακά διασκεδαστικό για ένα πρώτο θερινό σινεμά με μπύρα στο χέρι.
