Η σχέση του κινηματογράφου με τον Γουίλιαμ Σαίξπηρ υπήρξε ανέκαθεν γόνιμη αλλά και απαιτητική, καθώς κάθε νέα προσέγγιση πάνω στη ζωή ή το έργο του Βάρδου καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στον σεβασμό και τη δημιουργική ελευθερία. Το «Αμνετ» της Κλόι Ζάο, βασισμένο στο μυθιστόρημα της Μάγκι Ο’Φάρελ, επιχειρεί να φωτίσει μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της προσωπικής ζωής του δραματουργού, τον θάνατο του 11χρονου γιου του τον 16ο αιώνα, φανταζόμενο το συναισθηματικό αποτύπωμα της απώλειας αυτής τόσο στον ίδιο όσο και στη σύζυγό του, την Αν Χάθαγουεϊ, την οποία υποδύεται η Τζέσι Μπάκλεϊ. Ωστόσο, η ταινία δεν κατάφερε να πείσει έναν από τους σημαντικότερους εν ζωή ερμηνευτές του Σαίξπηρ, τον Σερ Ιαν ΜακΚέλεν.
Ο 86χρονος ηθοποιός, μέλος της Ακαδημίας και υποψήφιος για Οσκαρ στο παρελθόν για το «Gods and Monsters», έχει αφιερώσει δεκαετίες στη μελέτη και την ερμηνεία του σαιξπηρικού ρεπερτορίου, έχοντας ενσαρκώσει επί σκηνής από τον Αμλετ και τον Βασιλιά Ληρ μέχρι τον Μάκβεθ και τον Φάλσταφ. Η δική του ματιά πάνω στο «Αμνετ» είναι αυστηρή και σαφώς επηρεασμένη από αυτή τη βαθιά γνώση. Όπως έχει δηλώσει, δυσκολεύτηκε να αποδεχθεί τις επιλογές της ταινίας σε ό,τι αφορά τα κίνητρα και τη συμπεριφορά των χαρακτήρων, εκφράζοντας αμφιβολίες για την αληθοφάνεια συγκεκριμένων δραματουργικών αποφάσεων, ιδιαίτερα σε σχέση με την απεικόνιση της Αν Χάθαγουεϊ και τη σύνδεσή της με το θέατρο.
Διαβάστε ακόμα: Ο Τέρενς Μάλικ δεν κρύβει την αγάπη του για το «Αμνετ»
«Δεν το καταλαβαίνω πλήρως. Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα να προσπαθήσω να εξηγήσω από πού προερχόταν η φαντασία του Σαίξπηρ, αλλά σίγουρα δεν προερχόταν απλώς από την οικογενειακή του ζωή […] Ο Σαίξπηρ είναι ίσως το πιο διάσημο πρόσωπο που έζησε ποτέ, οπότε φυσικά υπάρχει ενδιαφέρον για το πώς έμοιαζε, ποια ήταν η σχέση του με την οικογένειά του. Δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε με βεβαιότητα, αλλά η ιδέα ότι η [σύζυγός του] Αν Χάθαγουεϊ δεν έχει δει ποτέ μια παράσταση; Είναι απίθανο, αν σκεφτεί κανείς με τι ασχολούνταν ο σύζυγός της. Και δεν φαίνεται καν να γνωρίζει τι είναι ένα θεατρικό έργο! Νομίζω ότι υπάρχουν αρκετές αμφιβολίες ως προς την αληθοφάνεια.»
Για έναν καλλιτέχνη που έχει αφιερώσει τη ζωή του στην ερμηνεία και την κατανόηση του έργου του Σαίξπηρ, τέτοιου είδους αφηγηματικές ελευθερίες δεν περνούν απαρατήρητες. Παρ’ όλα αυτά, η κριτική του δεν μοιάζει να προέρχεται από διάθεση απαξίωσης, αλλά από μια βαθιά, σχεδόν προσωπική σχέση με το υλικό, που τον οδηγεί να αντιμετωπίζει κάθε σχετική απόπειρα με τη μέγιστη σοβαρότητα.
Εκεί όμως που ίσως βρίσκεται η ουσία της συζήτησης είναι στο ίδιο το ζητούμενο της ταινίας. Το «Αμνετ» δεν φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως αυστηρή βιογραφία, αλλά ως στοχασμός πάνω στο πένθος και στη μεταμόρφωση του προσωπικού τραύματος σε τέχνη, χρησιμοποιώντας τον Σαίξπηρ και την οικογένειά του ως δραματουργικό πλαίσιο. Αν κάτι αποκαλύπτει η τοποθέτηση του Σερ Ιαν ΜακΚέλεν, είναι πόσο λεπτή παραμένει η γραμμή ανάμεσα στην ιστορική πιστότητα και τη δημιουργική ανασύσταση, και πόσο έντονες μπορεί να γίνουν οι αντιδράσεις όταν ο μύθος ενός παγκόσμιου δημιουργού συναντά τη φαντασία του σύγχρονου σινεμά.