Η Berlinale βρίσκεται στο δρόμο προς το μεγάλο φινάλε, με τα βραβεία και την τελετή λήξης να δίνονται το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου.
Οι ταινίες συνεχίζονται αμείωτα και παρακάτω σημειώνουμε ό,τι πιο ενδιαφέρον παρακολουθούμε στα διαφορετικά τμήμα του 76ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Ποιες ταινίες αγαπήσαμε, ποιες μας εξέπληξαν, για ποιες είχαμε μεγαλύτερες προσδοκίες και απογοητευτήκαμε;
Διαβάστε αναλυτικά...
Το 76ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου διεξάγεται φέτος από τις 12 μέχρι και τις 22 Φεβρουαρίου. Οπως κάθε χρόνο, το Flix βρίσκεται εδώ για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες μέσα από το ειδικό τμήμα του που ανανεώνεται συνεχώς.
ΟΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ
We are all Strangers του Αντονι Τσεν (Διαγωνιστικό)
Αν λέγαμε πως το «Είμαστε Όλοι Ξένοι» είναι το «Υι Υι» του Αντονι Τσεν, το μόνο που χρειάζεται είναι να ανακαλέσουμε εκείνη την ανεπανάληπτη αίσθηση της ταινίας του Εντουαρντ Γιάνγκ που κατάφερε να μεταδώσει αυτούσια την ποίηση του νατουραλισμού, ακολουθώντας διαδρομές φαινομενικά ασήμαντες κι όμως τελικά ταυτισμένες με το μεγάλο μυστήριο που λέγεται ανθρώπινη ζωή. Το ίδιο κάνει και Αντονι Τσεν και στο δικό του σινεμά, τα υπέροχα «Η Εποχή της Βροχής» και «Ο Πάγος που Καίει» και σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα - και σε κυριολεκτική και σε αφηγηματική διάρκεια - εδώ, στην πιο φιλόδοξη και ώριμη ταινία του.
Η ιστορία ακολουθεί τον 21χρονο Τζουνγιάνγκ και τον πατέρα του, ιδιοκτήτη μιας καντίνας στη Σιγκαπούρη καθώς προσπαθούν ο πρώτος να συνηθίσει στο ρόλο του συζύγου και πατέρα σε τόσο νεαρή ηλικία και ο δεύτερος να ξαναφτιάξει τη ζωή του με τη γυναίκα που αγαπάει. Ο Αντονι Τσεν θα τελειώσει την ιστορία ακριβώς όπως την αρχίζει, έχοντας πριν διανύσει έναν τέλειο κύκλο καθημερινού αγώνα των ηρώων του για την ευτυχία. Το βλέμμα του Τσεν στέκεται πρωτίστως με ευγένεια αλλά και με βαθύ ουμανισμό απέναντι στις μικρές λεπτομέρειες που ορίζουν τις ανθρώπινες αποφάσεις, στις μικρές σωστές δόσεις που κάνουν μια αλάνθαστη παραδοσιακή συνταγή να πετυχαίνει, στους μικρούς ανθρώπους με τα μεγάλα όνειρα.
Και ενώ η ζωή βρίσκει τους δικούς της τρόπους να κλείνει τους λογαριασμούς της και η μοίρα τελικά αψηφά την ανθρώπινη αγωνία, ο χρόνος κυλάει, δίνοντας τον τόνο σε όλο το φιλμ που σαν μελαγχολική σονάτα σε αναγκάζει να σταθείς κι εσύ απέναντι από το συνηθισμένο ανακαλύπτοντας την ποίηση που μπορεί να κρύβεται στα πιο αναπάντεχα μέρη.
Μανώλης Κρανάκης
ΟΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ
Nightborn της Χάνα Μπέργκχολμ (Διαγωνιστικό)
Οποιος είχε δει την «Εκκόλαψη» θα καταλάβει αμέσως γιατί και αυτή η δεύτερη, προφανώς πιο μεγάλη σε διαστάσεις, χρηματοδότηση και φιλοδοξία ταινία της Φινλανδής Χάνα Μπέργκχολμ, δεν καταφέρνει να ολοκληρώσει την προβληματική της (μορφολογικά αλλά και θεματικά), καταλήγοντας σε μια γκροτέσκα, αθέλητα (ή και ηθελημένα, δεν έχει σημασία) αστεία και επιτηδευμένη παραβολή πάνω περίπου στο ίδιο θέμα που δεν είναι άλλαο από την οικογένεια. Στην «Εκκόλαψη» η οπτική ήταν από την πλευρά ενός παιδιού που ενηλικιώνεται, εδώ βλέπουμε τον κόσμο μέσα από το βλέμμα μιας μητέρας που μόλις έχει γεννήσει ένα... τέρας. Ή τουλάχιστον αυτό πιστεύει η ίδια σε αντίθεση με όλους γύρω της, ανίκανη να συνέλθει από το σοκ της γέννας και της νέας ζωής που πρέπει να συνηθίσει, ενδίδοντας οριακά και νομοτελειακά στην παράνοια.
Γυρισμένο όλο σαν ένα γοτθικό παραμύθι, με αναφορές στους αδερφούς Γκριμ αλλά και τοπικούς φιλανδικούς μύθους που ενισχύουν το «αλλόκοτο» της ιστορίας, το «Nightborn» δεν είναι φειδωλό σε σκηνές (σωματικού) τρόμου, σπλάτερ ξεσπάσματα και στοιχεία του φανταστικού. Δεν είναι όμως φειδωλό και σε μια θεματική που τελευταία εξερευνάται όλο και περισσότερο στον σύγχρονο κινηματογράφο, αυτόν που θέλει τη μητέρα να έχει δικαίωμα στο να έχει φρικάρει με το παιδί της. Η αρχική αίσθηση του «ανοίκειου» που χτίζει πετυχημένα η Μπέργκχολμ εξελίσσεται με αυτοπεποίθηση αλλά αγγίζει τα όρια μιας ωμής διάθεσης για πρόκληση, που φέρνει το θεατή σε δύσκολη θέση, όχι όμως με έναν απολαυστικό τρόπο. Καθώς η διαδρομή της κεντρικής ηρωίδας (η Σέιντι Χάαρλα σε μια δυναμική αλλά και διαρκώς άνιση ερμηνεία, ειδικά απέναντι στον ανεκμετάλλευτο Ρούπερτ Γκράιντ) αγγίζει - πόσο κλισέ - τα όρια της τρέλας, τόσο και η ταινία βυθίζεται μέσα σε ένα παραισθησιογόνο σύμπαν με τα πολλά αταίριαστα στοιχεία της να μην ενώνονται σε ένα ικανό όλο. Το χιούμορ που κυριαρχεί στο τελευταίο μέρος λειτουργεί ανακουφιστικά, αλλά η ταινία έχει ήδη αναπόδραστα οδηγηθεί σε δρόμους που της έχουν στερήσει το παραμυθικό της στοιχείο αλλά και την όποια δύναμη της καταγγελίας που εξαπολύει απέναντι στις κοινωνικές νόρμες.
Μανώλης Κρανάκης
Το 76ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου διεξάγεται φέτος από τις 12 μέχρι και τις 22 Φεβρουαρίου. Οπως κάθε χρόνο, το Flix βρίσκεται εδώ για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες μέσα από το ειδικό τμήμα του που ανανεώνεται συνεχώς.