Φεστιβάλ / Βραβεία

Berlinale 2026: Το «The Loneliest Man in Town» είναι μια μικρή ταινία με τεράστια καρδιά

στα 10

Στο περιθώριο της μυθοπλασίας και της τεκμηρίωσης, αλλά και με αναπολογητικό φόρο τιμής στον Ακι Καουρισμάκι, οι Αυστριακοί Τίτσα Κόβι και Ράινερ Φρίμελ παραδίδουν ένα αφοπλιστικό αντίο σε έναν κόσμο που τελειώνει, με οδηγό έναν ακαταμάχητο (αληθινό) πρωταγωνιστή.

Berlinale 2026: Το «The Loneliest Man in Town» είναι μια μικρή ταινία με τεράστια καρδιά

Eνας άντρας γύρω στα 80, με στιλ που προδίδει ότι υπήρξε αμετανόητος ροκαμπιλάς σε όλη του τη ζωή μεταφέρει ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο στους έρημους δρόμους της Βιέννης. Μπαίνει σε ένα από τα επιβλητικά κτίρια διαμερισμάτων που μοιάζει έρημο και κρύο. Κάνει μια στάση αφήνοντας το δέντρο στην αρχή της μεγάλης σκάλας. Θα κατέβει για λίγο σε μια αποθήκη που του ανήκει στο υπόγειο. Μέσα ένας ολόκληρος κόσμος από memorabilia: βινύλια, παλιά έπιπλα, φωτογραφίες, περιοδικά και βιβλία. Θα βάλει ένα δίσκο να παίξει ένα τραγούδι και στο τέλος του θα κλειδώσει και θα ανεβάσει το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο διαμέρισμα του. Θα βάλει ένα δίσκο να παίξει και θα αρχίσει να στολίζει το δέντρο όταν το ρεύμα θα κοπεί και η υπηρεσία ηλεκτρισμού δεν είναι πρόθυμη να ενδιαφερθεί για να διορθώσει τη βλάβη για το μοναδικό διαμέρισμα που κατοικείται σε ολόκληρο το κτίριο. Ο ένοικος του πρέπει να το εγκαταλείψει, αφού ακόμη κι αν επιμείνει και μείνει οι νέοι ιδιοκτήτες που θέλουν το εκμεταλλευτούν φέρνοντάς το στη νέα εποχή της πόλης, θα βρουν χίλιους τρόπους για να τον διώξουν.

Το 76ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου διεξάγεται φέτος από τις 12 μέχρι και τις 22 Φεβρουαρίου. Οπως κάθε χρόνο, το Flix βρίσκεται εδώ για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες μέσα από το ειδικό τμήμα του που ανανεώνεται συνεχώς.

The Loneliest Man in Town

The Loneliest Man in Town

Ο Αλ Κουκ μπορεί να μοιάζει με ήρωα που ξεπήδησε από το σύμπαν του Ακι Καουρισμάκι, αλλά είναι υπαρκτό πρόσωπο. Το πραγματικό του όνομα είναι Αλόις Κοχ. To Αλ Κουκ είναι το καλλιτεχνικό του, αυτό με το οποίο δισκογράφησε και έπαιξε ζωντανά τα δικά του blues για περισσότερες από έξι δεκαετίες, χωρίς ποτέ να ταξιδέψει στα μέρη όπου τραγούδησε. Ισως αυτή η με τη βία έξωση να είναι η μοναδική του ευκαιρία να δει από κοντά τον Μισισσιπή. Πριν όμως πρέπει να τακτοποιήσει το αναλογικό του σύμπαν και να αποφασίσει τι θα κρατήσει από το παρελθόν του. Οι γείτονες θα τον βοηθήσουν με τα έπιπλα, ο ίδιος θα ξεδιαλέξει ποιους δίσκους θα κρατήσει μέσα στη θήκη της κιθάρας του και μέχρι να φύγει από το διαμέρισμα θα επιχειρήσει μια επιστροφή στις «συλλεκτικές» στιγμές που υπήρξαν όλα όσα ήταν η ζωή του. Βιντεοκασέτες κρύβουν μέσα τους τον νεαρό εαυτό του, οι φωτογραφίες της Σίλβια θα τη θυμίζουν πάντα ως τον σημαντικότερο άνθρωπο που βρέθηκε δίπλα του, ένα φλερτ που δεν ευοδώθηκε ποτέ επιστρέφει ακριβώς τη στιγμή που χρειάζεται και το τέλος εποχής γράφεται με χαμηλότονα ριφ στην κιθάρα, σιωπές και μια νοσταλγία για ό,τι χάνεται.

The Loneliest Man in Town

Αφήνοντας ανοιχτές τις πόρτες της μυθοπλασίας και της τεκμηρίωσης, το Αυστριακό δίδυμο των Τίτσα Κόβε και Ράινερ Φρίμελ παρακολουθούν τον Κουκ σαν να είναι ο τελευταίος άνθρωπος μιας ολόκληρης εποχής. Το σχόλιο τους για το gentrification της Βιέννης, αλλά και την μοναξιά που φέρνει η νέα εποχή μιας άλλης ταχύτητας που ο ήρωάς τους δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει, είναι επιτακτικό. Οχι όμως περισσότερο από την υπαρξιακή υφή που αποκτά ο τελετουργικός τρόπος με τον οποίο ο Κουκ αποχαιρετά τον παλιό κόσμο, με αναπάντεχη ελπίδα και προσμονή για το μέλλον. Με μικρές σκηνές που αναπτύσσονται σε δικό τους χρόνο, με μια ευγένεια και διακριτικότητα στην παρατήρηση - ο Καουρισμάκι παραμένει πανταχού παρών και σαν αισθητική και ως βλέμμα, με πηγαία μελαγχολία που επιτείνουν τα μπλουζ που σχολιάζουν ευρηματικά κάθε ψυχική κατάσταση του Κουκ, το φιλμ των Κόβι και Φρίμελ δεν έχει σημασία αν είναι fiction ή ντοκιμαντέρ. Αυτό που τεκμηριώνει είναι πιο αφοπλιστικό και από την πιο περίτεχνη μυθοπλασία. Τα υγρά μάτια του Κουκ που προδίδουν τις χαμένες ευκαιρίες του παρελθόντος, είναι τα ίδια που με μεγαλοσύνη αποδέχονται μια γεμάτη ζωή που κρύβει ακόμη κάποια τραγούδια που δεν έχουν γραφτεί ακόμη. Τα πράγματα δεν θα γίνουν ποτέ σημαντικότερα από τις αναμνήσεις. Και οι αποχαιρετισμοί είναι πάντα λιγότερο μελαγχολικοί όταν στο βάθος παίζει ο αγαπημένος σου δίσκος…

Το 76ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου διεξάγεται φέτος από τις 12 μέχρι και τις 22 Φεβρουαρίου. Οπως κάθε χρόνο, το Flix βρίσκεται εδώ για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες μέσα από το ειδικό τμήμα του που ανανεώνεται συνεχώς.