Η Λώρα επιστρέφει στη θάλασσα - στο εξοχικό σπίτι στο Κέιπ Κοντ, που κληρονόμησε από τον διάσημο χορογράφο πατέρα της Ιβαν, μαζί με την εμβληματική σχολή χορού, την οποία τώρα εκείνη διοικεί. Ή, μάλλον, διοικούσε, καθώς ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα που από θαύμα γλίτωσαν εκείνη κι ο μικρός της γιος την ξύπνησε από δεκαετίες μουδιάσματος: για να σωθεί, έπρεπε να απαλλαγεί από την πίεση της βαριάς σκιάς του πατέρα της, να παραιτηθεί και να καταφύγει για ένα εξάμηνο σε κλινική αποτοξίνωσης. Γιατί για αυτό έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου. Από μικρό κορίτσι, έτσι είχε μάθει να αντιμετωπίζει τις συγκρίσεις με τον πατέρα της και τον παγερό ναρκισσισμό του: πίνοντας, χαμογελώντας, χορεύοντας.
Η Λώρα επιστρέφει στη ζωή της, καθαρή. Μόνο που η επανασύνδεση με τον άντρα της (όπου η απόσταση, μεγάλωσε και την «απόσταση» που ήδη είχαν), τον μικρό γιο (που το ατύχημα του έχει φέρει εφιάλτες), την οργισμένη έφηβη κόρη της (που χάνει την ανεμελιά της για να φροντίζει τους άλλους δυο) και τους συνεργάτες της στη σχολή (που τη θέλουν να επιστρέψει για να μην φύγουν οι επενδυτές και χρεωκοπήσει η επιχείρηση), δεν είναι αυτή που θα βοηθούσε την νηφαλιότητα της.
Το 76ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου διεξάγεται φέτος από τις 12 μέχρι και τις 22 Φεβρουαρίου. Οπως κάθε χρόνο, το Flix βρίσκεται εδώ για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες μέσα από το ειδικό τμήμα του που ανανεώνεται συνεχώς.
Ο Ούγγρος σκηνοθέτης Κορνέλ Μουντρούτσο («Λευκός Θεός», «Το Φεγγάρι του Δία») στη δεύτερη αγγλόφωνη ταινία του («Τα Θραύσματα μιας Γυναίκας») επιχειρεί μία βουτιά στον ωκεανό του διαγενεακού τραύματος και… πνίγεται. Είναι υπέρ του, και της συνσεναριογράφου του Κάτια Βέμπερ, ότι επιχειρούν να δείξουν ότι δεν υπάρχει εύκολη επούλωση σε κάτι βαθιά ριζωμένο από την παιδική ηλικία, όπως και ότι αυτό το «κάτι» δεν είναι απαραίτητο να αφορά ξεκάθαρη κακοποίηση. Ένας νάρκισσος γονιός κάνει αρκετή ζημιά, έτσι κι αλλιώς.
Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει μία σεναριακή άγκυρα ώστε ο θεατής να συνδεθεί με το δράμα: η ιστορία στο παρόν, τα ακαριαία flashbacks, οι χαρακτήρες, οι διαπροσωπικές σχέσεις, η ίδια η Λώρα μοιάζουν να παλεύουν με τα σεναριακά κύματα. Ακόμα και σκηνοθετικά και μονταζιακά, ο Μουντρούτσο χορογραφεί την ταινία με αποδομητική, ασυμμετρική αφήγηση - σαν ένα (αποτυχημένο) παιχνίδι με την θεματική του πειραματικού μπαλέτου.
Στο τέλος, ο θεατής μένει σε grand jeté.
Το μόνο φωτεινό σημείο, είναι η Εϊμι Ανταμς (η οποία εδώ έχει την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει την κινησιολογία της ως πάλαι ποτέ χορεύτρια). Περιτριγυρισμένη από ένα λαμπερό καστ ανεκμετάλευτων δευτεραγωνιστών (Νταν Λέβι, Μπρετ Γκόλντστιν, Τζένι Σλέιτ), η Ανταμς προσπαθεί μέσα κατακερματισμένες μικροστιγμές να μάς δείξει κάτι από την κατακερματισμένη ψυχοσύνθεση της ηρωίδας της, αλλά το σενάριο την αφήνει μετέωρη. Το πρόσωπό της γίνεται ένας σφιγμένος κόμπος συναισθημάτων, το σώμα της εγκαταλελειμμένο όσο και η ίδια, και το βλέμμα της ισορροπεί διαρκώς ανάμεσα στην ενοχή και την οργή.
Δυστυχώς, όμως, ούτε μια πρίμα μπαλαρίνα αρκεί για να σώσει μια παράσταση που δεν βρίσκει ποτέ το κέντρο βάρους της.
Το 76ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου διεξάγεται φέτος από τις 12 μέχρι και τις 22 Φεβρουαρίου. Οπως κάθε χρόνο, το Flix βρίσκεται εδώ για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες μέσα από το ειδικό τμήμα του που ανανεώνεται συνεχώς.