Είναι σίγουρα μέρος ενός μεγαλύτερου σχεδίου των δημιουργών του ότι το «Uchronia» παραμένει αταξινόμητο - ανάμεσα τουλάχιστον στα γνωστά κινηματογραφικά είδη που για ευκολία καταχωρούνται στο είδος του πειραματικού σινεμά, ενώ στην πραγματικότητα αμφισβητούν με γενναία θέση και άποψη την ίδια την πρωτοπορία που μπορεί να τα γέννησε.
Τρίτη ταινία των ΦΥΤΑ, με τη σκηνοθεσία να υπογράφει ο Φιλ Ιερόπουλος και το σενάριο ο Φοίβος Δούσος, το «Uchronia» που μόλις έκανε την πρεμιέρα του στο Forum Expanded του 76ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, μοιάζει τελείως διαφορετικό και όμως τόσο ίδιο με τα επίσης αταξινόμητα «ORFEAS2021» και «Avant-Drag!». Οχι τόσο σε μορφή, φόρμα ή υφή, αλλά στη διάθεση μιας κινηματογραφικής πράξης που λειτουργεί ταυτόχρονα με όρους επαναστατικούς, αλλά και ανανεωτικούς ορισμών και εννοιών που, καθώς διανύουμε μια από τις πιο ταραγμένες εποχές του σύγχρονου κόσμου, αναζητούν περισσότερο από ποτέ… τουλάχιστον επανατοποθέτηση.
Διαβάστε ακόμη: «Να συνεχίσουμε να ρίχνουμε το σύστημα»: Τα ΦΥΤΑ μιλούν στο Flix από τη Berlinale
Ολα ξεκινούν και τελειώνουν στον Αρθούρο Ρεμπό, αφού το «Uchronia» ξεκινάει με το άνοιγμα του τάφου του. Μέσα υπάρχουν κουτιά αγνώστου προελεύσης που κρύβουν κομμάτια από το μέλλον σε μορφές που δεν υπήρχαν την εποχή του συγγραφέα του «ΜΙα Εποχή στην Κόλαση», της προφητικής βίβλου που ορίζει το σημείο μηδέν μιας ανθρωπότητας στο μεταίχμιο από τον ρομαντισμό στο φασισμό. Eνα ταξίδι μέσα στο χρόνο θα φέρει τον Ρεμπό να συνομιλεί με διάσημους επαναστάτες των τελευταίων 150 χρόνων, καθώς το πολιτικοινωνικό τοπίο μεταφέρεται στο προσκήνιο και στο φόντο, διαπερνώντας επαναστάσεις που ίσως και να άλλαξαν τον κόσμο.
Μια ιδέα (επιστημονικής) φαντασίας, δηλαδή, που όμως στοχεύει σε έναν ωμό ρεαλισμό που δεν είναι άλλος από το γεγονός πως ό,τι ζούμε και θα ζήσουμε βρίσκονται κάπου γραμμένα, σε κείμενα που οφείλουν να ξαναδιαβαστούν και «αφηγήσεις» (προφορικές ή γραπτές) που πλέον πρέπει να εφευρεθούν για να συμπληρώσουν τα κενά της Ιστορίας.
Ο Φιλ Ιερόπουλος το κάνει με τον δικό του τρόπο.
Σαν ένα ρεμίξ κινηματογραφικών υφών και αρχειακού (αυθεντικού ή επινοημένου) υλικού, drag perfrormances και ένα parade από υπαρκτές και φανταστικές μορφές που όρισαν τον 20ο και plus αιώνα: από την Εμα Γκόλντμαν και τον Αντι Γουόρχολ μέχρι queer φουτουριστές, ντελεζιανούς μποντιμπιλντεράδες και τον Τρότσκι, από τον Τζακ Σμιθ και τον Αλαν Τούρινγκ μέχρι τον Πολ Βερλέν, τον Λι Μπάουερι και τη Μάρσα Τζόνσον.
Διακηρύξεις και ερωτικές επιστολές, όπερες και θρήνοι, queer φαντασμαγορίες, αναχρονισμοί και ποίηση, σιωπές και εκρήξεις διαθέσεων, από τον Ελον Μάσκ μέχρι την Τζ. Κ. Ρόουλινγκ και από εκεί στην άνοδο του φασισμού και την κάθοδο της ελπίδας για την επανάσταση - όλα όσα αποτελούν το «Uchronia» είναι μυθοπλασία και τεκμηρίωση μαζί. Είναι Ντέρεκ Τζάρμαν και Μπάρμπαρα Χάμερ μαζί. Είναι μια βαρύγδουπη αλλά ταυτόχρονα και ελαφριά δήλωση πάνω στην ταυτότητα, μια κινηματογραφική ελεύθερη πράξη που επαναδιαπραγματεύεται το ίδιο το avant-garde που υπηρετεί. Ενα καλειδοσκοπικό ταξίδι που δεν απαιτεί από τον θεατή να αναγνωρίσει τις αναφορές από το οποιό αποτελείται, αλλά ίσως και μόνο να ταξιδέψει μαζί του(ς) στο άγνωστο.
Η μελαγχολική μορφή του Ρεμπό (ιδανικός ενσαρκωτής του ο Κριστόφ) που σαν να αιωρείται μέσα στο χρόνο γίνεται ο οδηγός για ένα χειροποίητο - φτιαγμένο με τον τρόπο των ΦΥΤΑ και φωτογραφημένο με μελέτη πάνω στα διαφορετικά φόρμα από τον Γιώργο Κουτσαλιάρη - πέρασμα από την αδράνεια στην πράξη και από την ταμπέλα του πειραματικού σινεμά σε κάτι που είναι αδιαπραγμάτευτα πιο σημερινό, πιο αναζωογονητικό, πιο διασκεδαστικό και ίσως τελικά πραγματικά πειραματικό.
Το 76ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου διεξάγεται φέτος από τις 12 μέχρι και τις 22 Φεβρουαρίου. Οπως κάθε χρόνο, το Flix βρίσκεται εδώ για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες μέσα από το ειδικό τμήμα του που ανανεώνεται συνεχώς.