Ο Νταβίντ είναι ένας σαραντάρης, μοναχικός φωτογράφος — ένας άντρας, με εύθραυστο βλέμμα κι οστεώδες σώμα που μοιάζει στοιχειωμένο από παρελθόν κατάθλιψης. Περιδιαβαίνει στα προάστια του Παρισιού και καταγράφει με το φακό του γειτονιές που άλλαξαν, κτίρια που γκρεμίστηκαν, οικόπεδα που χτίστηκαν - κόσμους που μεταμορφώθηκαν μέσα στα τελευταία εκατό χρόνια. Hταν ένα πρότζεκτ που είχε ξεκινήσει ο πατέρας του, ο οποίος είχε πεθάνει νέος, δεν τον ήξερε πραγματικά.
Αγοραφοβικός και συνεσταλμένος, ένα βράδυ δέχεται διστακτικά την πρόταση των κολλητών του να τους ακολουθήσει σ' ένα μεγάλο πάρτυ. Εκεί όμως συναντά μία γυναίκα που κάπου, κάποτε είχε ξαναδεί και φωτογραφήσει. Την ακολουθεί στα πίσω δωμάτια του κλαμπ σαν υπνωτισμένος (ίσως φταίει και το παραισθησιογόνο χάπι που τον κέρασε ένας άγνωστος θαμώνας του πάρτυ), κάνουν ημιάγριο, θορυβώδες σεξ κι ο Νταβίντ, με έντονη πλέον την επίδραση της ψυχοτρόπου ουσίας, παραπατά το δρόμο της επιστροφής προς το σπίτι. Μόνο που δεν έχει συνειδητοποιήσει κάτι και το σοκ του είναι μεγάλο όταν ξυπνά και κοιτάζεται στον καθρέφτη: άγνωστο πώς, αλλά μέσα από τη σεξουαλική κορύφωση, έχουν ανταλλάξει σώματα με την μυστηριώδη γυναίκα. Που θα τη βρει για να ξαναβρεί τον εαυτό του;
Μία αγωνιώδης αναζήτηση ξεκινά, που οδηγεί σε μία ακόμα πιο σοκαριστική ανακάλυψη: όταν βρίσκει τον «Νταβίντ», δεν είναι πλέον η μυστηριώδης γυναίκα. Αλλά ένα έφηβο κορίτσι που είχε κάνει σεξ «μαζί του» («της) και είχε ίδια εμπειρία: ξύπνησε ως ο 40χρονος άντρας και τώρα η οικογένειά της (στην οποία δεν μπορεί να επιστρέψει με αυτό το παρουσιαστικό) την αναζητά. Οπότε ίσως η αλυσίδα μεταμορφώσεων είναι ασταμάτητη, έχει βαθύ παρελθόν και μέλλον, οπότε το να πιστέψει κανείς ότι μπορεί να ξαναγλιστρήσει στο παλιό του δέρμα είναι ανώφελο.
Ο Αρτούρ Αραρί (σύντροφος της Ζιστίν Τριέ και συνσεναριογράφος της «Ανατομίας μιας Πτώσης») κάνει μία ακόμα «οικογενειακή» ταινία: διασκευάζει την ιστορία του graphic novel («Le Cas David Zimmerman») του αδελφού του Λουκά Αραρί, ενώ ο τρίτος αδελφός, Τομ Αραρί, υπογράφει τη διεύθυνση φωτογραφίας.
Meta-noir ατμόσφαιρα, σουρεαλισμός, φιλοσοφικοί συμβολισμοί και σινεφίλ αναφορές από τον Αντονιόνι μέχρι τον Κρόνεμπεργκ, φυσικά το «Under the Skin» του Τζόναθαν Γκλέιζερ και πίσω στον Χίτσκοκ (στοιχεία από το «Vertigo» εμφανίζονται συνεχώς σαν κλείσιμο ματιού) μεταμορφώνουν τις κινηματογραφικές επιδερμίδες της ταινίας, όσο ο θεατής ακολουθεί τους ήρωες και προσπαθεί να βρει τα κλειδιά που θα αποκαλύψουν τι βαθύτερο κρύβεται κάτω από τις εναλλασσόμενες μάσκες και την τρανς αλληγορία.
Κι εκεί είναι που η ταινία χάνει το ειδικό της βάρος. Ενα επιτυχημένο κινηματογραφικό κρυπτογράφημα (είτε πρόκειται για την ποίηση του Αντονιόνι ή το μελετημένο σασπένς του Χίτσκοκ) στο τέλος θα αποκαλύψει τη μορφή του - σου την έδινε κομμάτι κομμάτι, αλλά τώρα το παζλ είναι ολοκληρωμένο. Εδώ, ο Αραρί χάνεται μέσα στις πυκνές ιδέες του. Οι συνεχείς μεταμορφώσεις δεν του επιτρέπουν να βρει το στιβαρό σώμα που θα κουβαλήσει, ολόκληρο, το σχήμα της ιστορίας του.
Είναι πολύ ωραία η σύνδεση του κόσμου μας που συνεχώς αλλάζει - ολόκληρες πόλεις σβήνονται από ένα αδυσώπητο gentrification (κι ο φωτογράφος προσπαθεί να διασώσει την ιστορική μνήμη, να σταματήσει το χρόνο με ένα κλικ). Είναι οικεία η ανθρώπινη αδυναμία να αποδεχθεί αλλαγές - εντός κι εκτός εαυτού. Ομως ποιος είναι ο πραγματικός «άγνωστος» του τίτλου; Ενας πατέρας που ο ήρωας δεν πρόλαβε να γνωρίσει και η απουσία του άφησε τραύμα βαθύ κι αδυναμία σύνδεσης με τους άλλους; Ο κάθε «άλλος»/«άλλη» που συναντά για λίγο («στο γνωστό του μοτίβο», όπως αποκαλύπτει η κολλητή) και μετά εξαφανίζονται από το κρεβάτι και τη ζωή του; Ή ο ίδιος που περιπλανιέται άγνωστος μεταξύ αγνώστων σε μια ζωή που τρέχει πιο γρήγορα από όσα μπορεί ο κάθε άνθρωπος να αποδεχθεί και να μεταβολίσει;
Οι ηθοποιοί προσπαθούν να κουβαλήσουν όλες αυτές τις μεταμορφώσεις στην εκφραστικότητα του προσώπου τους και τις σωματικές τους ερμηνείες: ο Νιλ Σναιντέρ τρομάζει, αγωνιά, καταρρέει σαν έφηβο κορίτσι, η Λεά Σεϊντού περπατά βαριά σαν μοναχικό αρσενικό. Ομως δεν συνδεόμαστε καθολικά μαζί τους, μάς είναι «Complete Unknowns» (ο ήρωας ονομάζεται «Ζίμερμαν» που είναι το πραγματικό όνομα του Μπομπ Ντίλαν, και στο παιδικό δωμάτιο του ήρωα φευγαλέα εμφανίζεται ένα πόστερ του θρυλικού μουσικού και η ταινία κλείνει με Ντίλαν). Οπως άγνωστη και αποκομμένη παραμένει και η καρδιά της ταινίας.