Με τη «Νύφη» να έχει πλέον κυκλοφορήσει στις κινηματογραφικές αίθουσες παγκοσμίως, η Μάγκι Τζίλενχαλ μιλά για τις ταινίες που διαμόρφωσαν το δημιουργικό της όραμα για το φιλόδοξο monster movie που σκηνοθέτησε. Η ηθοποιός και σκηνοθέτρια, η οποία είχε ήδη εντυπωσιάσει με τη «Χαμένη Κόρη», επιστρέφει με μια ταινία που επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τον μύθο του Φρανκενστάιν, δίνοντας φωνή σε έναν χαρακτήρα που στο παρελθόν έμενε σχεδόν σιωπηλός.
Όπως εξηγεί η ίδια, η φιλοσοφία πίσω από την ταινία είναι βαθιά συναισθηματική: «Ο στόχος μου ήταν να δω αν μπορώ να φτιάξω μια ταινία που να είναι μεγάλη, ποπ, καυτή, σχεδόν σαν τρενάκι του λούνα παρκ, αλλά ταυτόχρονα απόλυτα ειλικρινής απέναντι στη δική μου συναισθηματική εμπειρία στον κόσμο».
Για την Τζίλενχαλ, η ουσία της ανθρώπινης εμπειρίας δεν είναι απλώς η ευτυχία ή η άνεση. Μιλώντας σε κοινό στο BFI IMAX του Λονδίνου, μπροστά στη μεγαλύτερη κινηματογραφική οθόνη της χώρας, περιέγραψε τη βασική της ιδέα με έναν απλό τρόπο: «Ο στόχος δεν είναι να νιώθεις μόνο καλά. Ο στόχος είναι να νιώθεις τα πάντα, ακόμη κι όταν είναι τερατώδη, ακόμη κι όταν είναι απολύτως τρομακτικά».
«Μπορείς να περάσεις όλη σου τη ζωή προσπαθώντας να ξεφύγεις από αυτό το κομμάτι του εαυτού σου», λέει η σκηνοθέτρια. «Ή μπορείς να γυρίσεις προς αυτό, να του δώσεις το χέρι και να το γνωρίσεις».
**Διαβάστε ακόμα: Η Μάγκι Τζίλενχαλ μιλά για την έμπνευση πίσω από τη νέα της ταινία «Η Νύφη»
Για να δώσει ζωή σε αυτό το κινηματογραφικό σύμπαν, η Τζίλενχαλ άντλησε έμπνευση από ένα ευρύ φάσμα κλασικών ταινιών. Το πρώτο και πιο προφανές σημείο αναφοράς είναι φυσικά η «Νύφη του Φρανκενστάιν» του Τζέιμς Γουέιλ. Όταν επέστρεψε στην ταινία για να τη μελετήσει, συνειδητοποίησε κάτι που της φάνηκε εξαιρετικά ενδιαφέρον: ο χαρακτήρας της Νύφης εμφανίζεται ελάχιστα.
«Στην πραγματικότητα είναι στην ταινία για μόλις δύο λεπτά», σημειώνει. «Η ιστορία αφορά κυρίως τον Φρανκενστάιν. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν η ερώτηση που η ταινία δεν θέτει ποτέ: τι γίνεται με εκείνη;»
Μια ακόμη σημαντική επιρροή υπήρξε η «Μετρόπολις» του Φριτς Λανγκ. Η εμβληματική ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1927 αποτέλεσε για τη σκηνοθέτρια μια κινηματογραφική βάση για την ιδέα της «δημιουργίας» μιας γυναίκας.
«Υπάρχουν πολλές ταινίες, συχνά γυρισμένες από άντρες, για γυναίκες που επιστρέφουν στη ζωή ή δημιουργούνται τεχνητά», λέει. «Αλλά είναι διαφορετικό όταν μια γυναίκα αφηγείται μια ιστορία για μια γυναίκα που αποκτά ζωή». Παράλληλα, δηλώνει ότι λατρεύει την οπτική τόλμη της ταινίας, τις σουρεαλιστικές σκηνές χορού, τα κοστούμια και τη σχεδόν παραισθησιογόνα αισθητική της.
Από ένα εντελώς διαφορετικό κινηματογραφικό σύμπαν προέρχεται η επιρροή του «Περσόνα» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Η Τζίλενχαλ αναφέρει ότι η αρχική σκηνή της ταινίας αποτέλεσε άμεση πηγή έμπνευσης για μια στιγμή «επανενεργοποίησης» της Νύφης. «Σκεφτόμουν πώς θα μπορούσε να μοιάζει η επιστροφή στη ζωή», εξηγεί. «Κάτι ανάμεσα σε μαγεία και επιστήμη». Το τόξο φωτός στην αρχή της ταινίας, μια εικόνα που η ίδια περιγράφει ως παράξενα ερωτική, της έδωσε την ιδέα μιας στιγμής που συνδέει τη δημιουργία ζωής με μια σχεδόν μυστηριακή ενέργεια.
Η δεκαετία του ’30 παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην αισθητική της ταινίας. Αρχικά, η σκηνοθέτρια είχε τοποθετήσει την ιστορία αμέσως μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Τελικά όμως συνειδητοποίησε ότι ήθελε ο Φρανκ να έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τον κινηματογράφο, συγκεκριμένα με μια κινηματογραφική σταρ που αγνοεί την ύπαρξή του. Έτσι, η ιστορία μεταφέρθηκε χρονικά στην εποχή των μεγάλων μιούζικαλ του Χόλιγουντ.
Ταινίες όπως τα «Ψηλά Καπέλα» του Μαρκ Σάντριτς, με το εμβληματικό δίδυμο των Φρεντ Αστέρ και Τζίντζερ Ρότζερς, αποτέλεσαν βασική αισθητική αναφορά. «Οι ταινίες εκείνης της εποχής είναι γεμάτες φαντασία», λέει. «Τα πάντα είναι τέλεια, τα μαλλιά, οι έρωτες, η ζωή». Ακριβώς αυτή η εξιδανικευμένη εικόνα ήταν για την Τζίλενχαλ το ιδανικό φόντο πάνω στο οποίο μπορούσε να συγκρουστεί η “τερατώδης” πλευρά των χαρακτήρων της.
Τέλος, μια από τις πιο έντονες επιρροές έρχεται από το «Μπόνι και Κλάιντ» του Άρθουρ Πεν. Η σκηνοθέτρια θυμάται ιδιαίτερα την περίφημη σκηνή στο τέλος της ταινίας. «Σκέφτομαι τον αριθμό των σφαιρών που πέφτουν πάνω στη Μπόνι και κάποια στιγμή σκέφτεσαι: φτάνει, είναι υπερβολικό». Για την ίδια, η σκηνή αυτή αντικατοπτρίζει τον φόβο που προκαλεί μια γυναίκα όταν αρχίζει πραγματικά να μιλά και να διεκδικεί χώρο.
Με το «Νύφη», η Μάγκι Τζίλενχαλ συνδυάζει αυτές τις επιρροές σε ένα φιλμ που ισορροπεί ανάμεσα στο φαντασμαγορικό και το προσωπικό. Ένα έργο που, όπως λέει και η ίδια, προσπαθεί να ενώσει δύο φαινομενικά αντίθετες ιδέες: την ένταση ενός μεγάλου, θεαματικού κινηματογράφου και την απόλυτη ειλικρίνεια απέναντι στα πιο σκοτεινά και παράξενα συναισθήματα της ανθρώπινης εμπειρίας.
Δείτε ολόκληρο το βίντεο, όπως δημοσιεύθηκε στο κανάλι του Letterboxd εδώ: