Η Ζόι είναι ένα ατίθασο κορίτσι στα 12 - αρνείται κάθε συμβουλή, κάθε εξουσία, κάθε είδους προσέγγιση, είναι επαναστάτρια χωρίς, στ’ αλήθεια, αιτία. Ή με πολλές.
Από τους χωρισμένους γονείς της, ο μπαμπάς της είναι ένας τέως genius (ο άνθρωπος που εφηύρε το… κομπιουτερολόι!), νυν loser με μια τάση να λέει συνεχώς ψέματα και μ' ένα αδηφάγο νεαρό αφεντικό αλά Ιλον Μασκ, η μαμά της είναι μια οριακά κακοποιητική επιστήμονας, ο δάσκαλος ένας αυστηρός συντηρητικός κύριος. Κανείς τους δεν έχει ιδέα από παιδαγωγικές αρχές. Πταν η Ζόι και τ’ αγαπημένα της ζώα φάνε, κατά λάθος, τα μεταλλαγμένα μούρα που έχει παραλάβει η βιολόγος μαμά της στο εργαστήριο, το DNA τους θα μπλεχτεί, θα αλληλοδιακλαδωθεί και οι μεν θ’ αποκτήσουν χαρακτηριστικά των δε και τ’ αντίστροφο.
Ο καπιταλισμός ως εθιστική παράνοια και η οικολογία ως συμβολικό Δέντρο της Ζωής συγκρούονται σε μια περιπέτεια που μοιάζει να θέλει να μιλήσει ταυτόχρονα για την οικογένεια, την επιστήμη, την εξουσία και τη σωτηρία του πλανήτη. Ωστόσο, μέσα στην υπερφόρτωση θεμάτων και συμβολισμών, η αφήγηση χάνει τη συνοχή της, κυρίως όταν εκτοξεύεται στο διάστημα.
Εκνευριστικά, απίστευτα αρνητικά πρότυπα τόσο παιδιών όσο και ενηλίκων κυριαρχούν στην οθόνη, χωρίς ουσιαστικά αντίβαρα ή συναισθηματικό βάθος. Η μόνη πραγματικά ενδιαφέρουσα αρετή της ταινίας είναι η εναλλαγή φόρμας animation, μια ποικιλία με φαντασία και εικαστικό ενδιαφέρον, που δίνει στιγμιαία πνοή σε μια κατά τα άλλα χαοτική παιδική ταινία. Το φινάλε απολύτως αναμενόμενο, τα ευρήματα υπερβολικά και γκροτέσκ, ένα φιλμ που έχει ιδέες, αλλά όχι την ωριμότητα να τις διαχειριστεί. Σαν τη Ζόι.