Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Συνεντευξεις: Λήδα Γαλανού, Πόλυ Λυκούργου
Στη νέα του ταινία, που έκανε πρεμιέρα στο φετινό Φεστιβάλ Καννών, ο Ιρανός Ασγκάρ Φαραντί διασκευάζει τον «Δεκάλογο» του Πολωνού Κριστόφ Κισλόφσκι, συγκεκριμένα το «Μικρή Ερωτική Ιστορία», σε μια ταινία περίπου αμιγώς γαλλική. Οι «Παράλληλες Ιστορίες» (που έρχονται στις αίθουσες την Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου, από το Cinobo), ακολουθούν τη sui generis συγγραφέα Σιλβί που, αναζητώντας έμπνευση για το νέο της μυθιστόρημα, κατασκοπεύει τους γείτονές της στο απέναντι κτίριο χρησιμοποιώντας ένα τηλεσκόπιο. Οταν προσλαμβάνει τον νεαρό Αντάμ για να τη βοηθά με την καθημερινότητά της, δεν έχει ιδέα ότι θα ανατρέψει τη ζωή και τη δουλειά της, μέχρι που η μυθοπλασία που είχε γεννήσει με τον νου της ξεπερνά την πραγματικότητα όλων αυτών.
Η Ιζαμπέλ Ιπέρ και ο Βενσάν Κασέλ είναι τα λαμπερά ονόματα και οι, έτσι κι αλλιώς, συναρπαστικοί ηθοποιοί που στολίζουν την ταινία - με μια μικρή, ακόμα, εμφάνιση και της Κατρίν Ντενέβ. Ακριβώς μετά την πρεμιέρα κι έχοντας δει το φιλμ για πρώτη φορά, οι δυο τους μίλησαν στο Flix με συναίσθημα, εμπειρία και χιούμορ, χαρίζοντάς μας στιγμές αληθινά απολαυστικές.
Οι «Παράλληλες Ιστορίες» είναι μια ταινία για τις αφηγήσεις, για το storytelling. Πόσο σημαντική είναι για εσάς η αφήγηση ιστοριών;
Ιζαμπέλ Ιπέρ Δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς ιστορίες. Και εννοώ όλες τις ιστορίες: μου αρέσει να διαβάζω εφημερίδες, να βλέπω τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είμαστε όλοι περιτριγυρισμένοι από ιστορίες, άλλοτε για καλό και άλλοτε για κακό. Αλλά αυτή είναι η ανθρώπινη φύση. Τις έχουμε ανάγκη.
Θαυμάζω τόσο τον Ασγκάρ Φαραντί που όταν μου είπαν ότι ενδιαφέρεται να συνεργαστούμε δε χρειαζόταν να διαβάσω καν το σενάριο. Ημουν έτοιμος!» Βενσάν Κασέλ
Τι σας έκανε να πείτε «ναι» στις «Παράλληλες Ιστορίες»; Το σενάριο, η συνεργασία με τον Ασγκάρ Φαραντί, το καστ;
Βενσάν Κασέλ Ολα τα παραπάνω. Ποτέ δεν ισχύει ένας μόνο λόγος για τον οποίο επιλέγεις μια ταινία. Για μένα είναι κάτι σαν έκτη αίσθηση, σαν ένα ένστικτο που βγαίνει από το στομάχι. Πολλές φορές, στο χαρτί, υπάρχουν όλοι οι σωστοί λόγοι και λέω όχι, γιατί το ένστικτό μου μού λέει ότι δεν θα περάσω καλά με μια ταινία. Αλλες φορές, όλα μοιάζουν δύσκολα και βουτάω με το κεφάλι. Εδώ ήταν το δεύτερο.
Θαυμάζω τόσο τον Ασγκάρ Φαραντί, που όταν μου είπαν ότι ενδιαφέρεται να συνεργαστούμε δεν χρειαζόταν να διαβάσω καν το σενάριο. Ημουν έτοιμος! Μετά, διάβασα το σενάριο και… δεν κατάλαβα τίποτα. (Γελάει.) Αλλά ήταν κι αυτό κομμάτι της περιπέτειας της ταινίας: να μπαίνεις σ' ένα σύμπαν όπου θα σου πάρει χρόνο να καταλάβεις το όραμα του σκηνοθέτη και να ακολουθήσεις τα ίχνη που σου δίνει, με εμπιστοσύνη και αυτοπεποίθηση.
Ιζ. Ιπ. Πρόκειται για μια ταινία όπου όλοι οι ήρωες παρακινούνται από την παρατήρηση στην παρακολούθηση. Αυτός είναι όμως και ο τρόπος με τον οποίο ο Φαραντί χρησιμοποιεί όλα τα εργαλεία του κινηματογράφου. Δημιουργεί ένταση, γιατί, αν δεις κάποιον να κοιτάζει μέσα από ένα τηλεσκόπιο, αμέσως σου έρχονται στο μυαλό ένα σωρό ιδέες, αναμνήσεις, ο Χίτσκοκ και ούτω καθεξής. Και ο Ασγκάρ Φαραντί παίζει κι εκείνος με αυτό. Νομίζω ότι, τελικά, η ταινία είναι κατά κάποιον τρόπο ένας φόρος τιμής στον κινηματογράφο, μια ξεκάθαρη μεταφορά για τον ίδιο ως σκηνοθέτη.
Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο στην ταινία; Ηταν ο διπλός ρόλος, οι δύο διαφορετικές εκδοχές του ίδιου χαρακτήρα ή οι συνεχείς μεταβάσεις από την πραγματικότητα στη μυθοπλασία;
Β. Κ. Ναι, αυτό ήταν αρκετά απαιτητικό. Ηταν ένα σενάριο που με δυσκόλεψε. Δεν το καταλάβαινα αρχικά, έτσι όπως εξελισσόταν από τη μία πραγματικότητα στην άλλη, από την αλήθεια στη μυθοπλασία, στη φαντασία της συγγραφέως. Και υπήρχε επίσης η δυναμική ανάμεσα στον χαρακτήρα μου και τον αδελφό του, που ερμηνεύει ο Πιερ Νινέ. Συναντηθήκαμε με τον Πιερ και καταλάβαμε ότι το κλειδί κρύβεται στην ενέργεια των ηρώων: στη μία ιστορία ο ένας έχει το πάνω χέρι, στην άλλη ο αδελφός του. Κι αυτό έδωσε τον τόνο ακόμη και στη σωματικότητα της ερμηνείας μας. Πώς περπατάει, πώς μπαίνει στο διαμέρισμα ο πιο κυριαρχικός, πώς κουβαλάει το σώμα του, πώς απευθύνει τον λόγο. Μετά πώς μεταλλάσσεται, πώς συρρικνώνεται.
Να σας πω και κάτι; Δεν θέλω άλλο τον action hero. Μου έστειλαν προχθές ένα σενάριο που απαιτεί να τρέχω, να κυνηγάω, να παίζω ξύλο και είπα όχι. Πφφφ, μέχρι πότε θα ταλαιπωρούμαι;» Βενσάν Κασέλ
Ακόμα και το ότι το σενάριο ήθελε τον ήρωά μου να υποφέρει από τη μέση του ήταν μια μεταφορά. Κάπως έπρεπε να φανεί ότι ήταν «broken». Ο μικρός είχε την εξουσία, είχε τα νιάτα του, ενώ ο ήρωάς μου είχε μεγαλώσει. Η κακή μέση είναι συνέπεια των γηρατειών. Του υπενθύμιζε το μειονέκτημά του.
Ακούγεται κάπως πικρό για έναν ζεν πρεμιέ που υπήρξε για χρόνια ο λαμπερός πρωταγωνιστής, να σας βλέπουμε τώρα σε ρόλους μεγαλύτερων, κουρασμένων αντρών. Σας ενοχλεί αυτή η αλλαγή;
Β. Κ. Οχι, όχι καθόλου! Πάντα με ενδιέφερε να παίζω ρόλους που πήγαιναν κόντρα στο πώς είμαι ή πώς νιώθω εγώ στη ζωή μου. Εχω παίξει το τέρας, τον ετοιμοθάνατο, τον κακομοίρη, δεν με ενδιαφέρει να είμαι πάντα ο action hero, ο λαμπερός πρωταγωνιστής.
Οχι, δεν το παίρνω προσωπικά, το αντίθετο. Βρίσκω ενδιαφέρον σε κάτι που με βγάζει από την ασφάλειά μου. Επίσης, να σας πω και κάτι; Δεν θέλω άλλο τον action hero. Μου έστειλαν προχθές ένα σενάριο που απαιτεί να τρέχω, να κυνηγάω, να παίζω ξύλο και είπα όχι. Πφφφ, μέχρι πότε θα ταλαιπωρούμαι; (Γελάει.)
Λοιπόν, όλα έχουν να κάνουν με το ότι μερικές φορές είσαι αγνός και μερικές φορές όχι. Ποιος μπορεί να πει "εγώ δεν θα γίνω ποτέ ανήθικος"; Είναι μια καλή εντολή, αλλά ίσως λίγο μη ρεαλιστική.» Ιζαμπέλ Ιπέρ
Η ταινία μοιάζει να μιλά και για τη φαντασία που γεννιέται μέσα από τη διαδικασία της διασκευής. Πόσο σημαντικό είναι αυτό για εσάς;
Ιζ. Ιπ. Είναι η καρδιά της ίδιας της ταινίας, γιατί πρόκειται για διασκευή μιας ταινίας του Κισλόφσκι. Μπορείς, λοιπόν, να πεις ότι ο Ασγκάρ διασκευάζει εκείνη την ταινία, αλλά ταυτόχρονα, κατά κάποιον τρόπο, «κλέβει» κάποια στοιχεία της και στη συνέχεια τα μεταμορφώνει, τα κάνει διαφορετικά από την προηγούμενη εκδοχή. Και είναι αρκετά διαφορετικό. Ο δικός μου χαρακτήρας, νομίζω, ήταν ένας νεαρός άντρας στην προηγούμενη ταινία. Ηταν μια διαφορετική ταινία. Και είναι συναρπαστικό, γιατί στην ιστορία της γραφής υπάρχουν πάντα διάσημες περιπτώσεις «κλοπής». Ακόμη και ο ίδιος ο Ασγκάρ έχει περάσει από μια τέτοια υπόθεση, καθώς είχε κατηγορηθεί για λογοκλοπή, είναι πλέον κάτι δημόσιο, γι' αυτό το αναφέρω. Εχει βιώσει, λοιπόν, κάτι παρόμοιο και αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον.
Ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας του Κισλόφσκι είναι «Μην κάνεις ανήθικες πράξεις». Πώς σας φαίνεται αυτός ο τίτλος;
Ιζ. Ιπ. Αυτός ήταν ο αρχικός τίτλος; Στα γαλλικά δεν μεταφράστηκε έτσι, ήταν «Μια σύντομη ερωτική ιστορία». Πολύ ενδιαφέρον! Δεν το γνώριζα. Λοιπόν, όλα έχουν να κάνουν με το ότι μερικές φορές είσαι αγνός και μερικές φορές όχι. Ποιος μπορεί να πει «εγώ δεν θα γίνω ποτέ ανήθικος»; Είναι μια καλή εντολή, αλλά ίσως λίγο μη ρεαλιστική.
Στην ταινία υπάρχει μια πολύ αστεία στιγμή όπου ανάβετε ένα τσιγάρο από την τοστιέρα. Πώς γυρίστηκε αυτή η σκηνή;
Ιζ. Ιπ. Με εξέπληξε το πόσο πολύ γελούσε το κοινό με αυτό. Γίνεται; Λοιπόν, εγώ το έκανα! Δεν ήταν κάποιο prop, ούτε κάποιο ειδικό εφέ. Είμαι γενικά πολύ αδέξια. Δεν καπνίζω, αλλά χρησιμοποίησα την τοστιέρα. Πολύ αστείο, αλλά λειτούργησε.
Ο Φαραντί είναι σαν τον Σκορσέζε, τον Φελίνι - ένας τεράστιος σκηνοθέτης, που ξέρει ακριβώς τι θέλει. Η δική μου δουλειά είναι να προσαρμοστώ στο δικό του στιλ λοιπόν. Υπάρχει μία έκφραση στα γαλλικά, "να βρίσκεις την ελευθερία σου, μέσα στα όρια σου".» Βενσάν Κασέλ
Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον Ασγκάρ Φαραντί; Αληθεύει ότι είναι εξαιρετικά προετοιμασμένος και αμετακίνητος σε αυτό που θέλει;
Β. Κ Αλήθεια είναι, ναι. Αλλά δεν είναι η δουλειά μας να αμφισβητούμε τον τρόπο που έχει ο κάθε σκηνοθέτης να γυρίζει τις ταινίες του. Για μένα προσωπικά, όσο πιο ξεκάθαρο είναι το όραμά του, τόσο πιο εύκολο είναι να το ακολουθήσω. Δεν το υπονομεύω. Ο Φαραντί είναι σαν τον Σκορσέζε, τον Φελίνι, ένας τεράστιος σκηνοθέτης, που ξέρει ακριβώς τι θέλει. Η δική μου δουλειά είναι να προσαρμοστώ στο δικό του στιλ. Υπάρχει μια έκφραση στα γαλλικά, «να βρίσκεις την ελευθερία σου μέσα στα όριά σου».
Ακουγα τις προάλλες τον Τόνι Σερβίλο - τον οποίο θαυμάζω απεριόριστα, τον θεωρώ έναν από τους σπουδαιότερους ηθοποιούς σήμερα - να λέει κάτι παρόμοιο: όσο περισσότεροι είναι οι περιορισμοί που σου βάζει ένας σκηνοθέτης, τόσο μεγαλύτερη είναι η πρόκληση να βρίσκεις την ελευθερία έκφρασής σου, οπότε και τόσο πιο ενδιαφέρουσα γίνεται η δουλειά σου. Συμφωνώ απόλυτα.
Η υποκριτική δεν είναι ποτέ "να μοιάζεις με" ή "να αναπαριστάς". Είναι πάντα να είσαι ο εαυτός σου, λίγο διαφορετικός κάθε φορά, ελπίζω, γιατί διαφορετικά γίνεται πολύ βαρετό.» Ιζαμπέλ Ιπέρ
Σας βοήθησε ο Ασγκάρ Φαραντί στην επιλογή των κοστουμιών και της εμφάνισης του χαρακτήρα σας;
Ιζ. Ιπ. Οχι, ήταν όλα αποφάσεις του Ασγκάρ. Είναι τόσο σχολαστικός, πραγματικά ασχολείται με κάθε λεπτομέρεια. Δεν είναι σκηνοθέτης που δουλεύει ψυχολογικά ή ένας «καλλιτεχνικός» σκηνοθέτης που θα σου πει «πρέπει να είσαι έτσι» και τα λοιπά. Ευτυχώς, γιατί δεν χρειάζομαι του είδους τις πληροφορίες.
Από την αρχή αρχίσαμε να συναντιόμαστε για τα κοστούμια, στα fittings, και μπορούσα να δω ότι εκείνος αποφάσιζε τα πάντα: το χρώμα, την απόχρωση. Δοκίμασα πολλές διαφορετικές δυνατότητες μαζί με την ενδυματολόγο και κάθε φορά εκείνος το σκεφτόταν και, μέσα από τις οδηγίες του, καθοδηγούσε τη διαδικασία. Και μου αρέσει αυτό. Μου αρέσει να με εργαλειοποιούν εντελώς. Από την αρχή μπορούσα να καταλάβω πόσο πολύ διαμόρφωνε αυτόν τον χαρακτήρα και μου έδινε το όραμα που ήθελε, γιατί αυτό χρειαζόμουν.
Εχετε συνεργαστεί πολλές φορές με μη Ευρωπαίους σκηνοθέτες, κάτι που τα τελευταία χρόνια κάνουν όλο και περισσότεροι Γάλλοι ηθοποιοί. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η πολιτισμική ανταλλαγή;
Ιζ. Ιπ. Εγώ το έκανα από την αρχή. Από τότε που ξεκίνησα να είμαι ηθοποιός. Η πρώτη μου ξένη ταινία ήταν «Οι Κληρονόμοι», της Μάρτα Μέσαρος, που γυρίστηκε στην Ουγγαρία, και αυτό ήταν πολύ πίσω, το 1980.
Πάντα είχα, λοιπόν, αυτή την ιδέα - στην πραγματικότητα δεν ήταν καν ιδέα, ήταν κάτι που έπρεπε να κάνω. Να είναι η δουλειά μου πιο πολυδιάστατη από το να συνεργάζομαι μόνο με Γάλλους σκηνοθέτες. Να έχω περισσότερες δυνατότητες. Και δεν έχω μετανιώσει ποτέ που το έκανα, που πήγα όσο πιο μακριά μπορούσα και γύρισα ταινίες στην Κορέα ή οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Ναι, μου αρέσει πολύ. Κάθε φορά υπάρχει ένας διαφορετικός τρόπος να προσεγγίζεις έναν ρόλο. Φυσικά υπάρχει κάτι σταθερό, που είναι η κάμερα, αυτό δεν αλλάζει από τη μία χώρα στην άλλη. Αλλά το κάνεις μέσα σε μια διαφορετική κουλτούρα, με κάποιον που θα σε κοιτάξει με διαφορετικό τρόπο.
Και φυσικά σκέφτομαι ειδικά τον Χονγκ Σανγκ-σου, ο οποίος πάντα με κοιτάζει σαν να εκπλήσσεται με ό,τι κάνω. Λέει «ααα!», «ωωω!», με έκπληξη. (Γέλια.) Μου αρέσει πολύ αυτό. Η πρώτη μου ταινία μαζί του ήταν το «Στη Χώρα των Αλλων», που λέει ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος. Λέει πολλά για το τι σημαίνει να είσαι ξένος, με έναν πολύ πολιτικό τρόπο, χωρίς ποτέ πραγματικά να κάνει κήρυγμα.
Στις «Παράλληλες Ιστορίες» παρακολουθείτε τις ζωές άλλων ανθρώπων και, μέσα από αυτές, αναλογίζεστε τη δική σας. Συμβαίνει κάτι τέτοιο και στην προσωπική σας ζωή ή στη δουλειά σας ως ηθοποιού;
Ιζ. Ιπ. Συνειδητά, θα έλεγα όχι, καθόλου. Θέλω να πω, μου αρέσει να κοιτάζω, όπως σε όλους, γιατί έχω μάτια και αυτιά. Αλλά, όταν πρόκειται για την υποκριτική, δεν χρησιμοποιώ πραγματικά υλικό από τη ζωή μου. Για μένα έχει περισσότερο να κάνει με τη φαντασία. Η υποκριτική δεν είναι ποτέ «να μοιάζεις με» ή «να αναπαριστάς». Είναι πάντα να είσαι ο εαυτός σου, λίγο διαφορετικός κάθε φορά, ελπίζω, γιατί αλλιώς γίνεται πολύ βαρετό. Αλλά πάντα έχει να κάνει με το να χρησιμοποιείς το δικό σου πνεύμα, το δικό σου υλικό, τη δική σου σωματική παρουσία.
Αυτή είναι η 22η φορά που βρίσκεστε στις Κάννες. Τι σημαίνει πλέον για εσάς το Φεστιβάλ;
Ιζ. Ιπ. Είναι πάντα το ίδιο: μεγάλες προσδοκίες, ενθουσιασμός, και μερικές φορές λίγη κούραση. Είναι αλήθεια, είσαι εδώ για πέντε ημέρες και περιμένεις πολλά - και δικαίως. Αλλά ταυτόχρονα είναι σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο στον κόσμο εκτός από τις Κάννες, ενώ στο μεταξύ ο υπόλοιπος κόσμος συνεχίζει να προχωρά. Είναι σαν ένας μικρός, αποκλειστικός πλανήτης. Οπότε είναι ώρα να επιστρέψω στο Παρίσι!
Ο Φαραντί είναι τόσο σχολαστικός, πραγματικά ασχολείται με κάθε λεπτομέρεια. Δεν είναι σκηνοθέτης που δουλεύει ψυχολογικά ή ένας "καλλιτεχνικός" σκηνοθέτης που θα σου πει "πρέπει να είσαι έτσι" και ούτω καθεξής. Ευτυχώς, γιατί δεν είναι αυτού του είδους οι πληροφορίες που χρειάζομαι. Μου αρέσει να με εργαλειοποιούν.»
Είστε αναγνώστρια, αλλά είστε και συγγραφέας; Γράφετε για τη ζωή σας; Κρατάτε, για παράδειγμα, ημερολόγιο;
Ιζ. Ιπ. Είμαι αφοσιωμένη αναγνώστρια, αλλά συγγραφέας με κανέναν τρόπο. Ούτε καν ημερολόγιο δεν κρατάω. Μου αρέσει να διαβάζω τα πάντα: ημερολόγια, μυθιστορήματα, εφημερίδες, πολλά πράγματα. Και είναι λίγο λυπηρό, γιατί παλιά διάβαζα τις εφημερίδες στο χαρτί, ενώ τώρα τις διαβάζω στο κινητό. Οπότε περιμένω μέχρι τις δέκα το βράδυ για να διαβάσω τη Le Monde, μετά το ένα πράγμα με οδηγεί στο άλλο και τελικά πέφτω για ύπνο πολύ αργά!
Η ηρωίδα σας στην ταινία είναι αρκετά καχύποπτη απέναντι στην τεχνολογία. Εσείς πώς τα πάτε με την τεχνολογία; Και με την τεχνητή νοημοσύνη;
Ιζ. Ιπ. Εχω μια μεγάλη τηλεόραση στο σπίτι και πλέον δεν μπορώ καν να δω σωστά τηλεόραση. Εχω αυτό το πράγμα της Apple και μου παίρνει περίπου 45 λεπτά για να βρω πώς θα παρακολουθήσω μια τηλεοπτική σειρά. Μερικές φορές ανοίγω την τηλεόραση και μου λέει «πρέπει να περιμένετε». Να περιμένω τι; Η τηλεόραση φορτώνει - εγώ τρελαίνομαι! Λέω «εντάξει, ciao» και πηγαίνω στο δωμάτιό μου και διαβάζω. Είναι εφιάλτης. Η τηλεόρασή μου είναι υπερβολικά περίπλοκη για να τη δεις, χρειάζεσαι πτυχίο τεχνικού!
Δεν είμαι και τόσο μεγάλη λάτρης των τηλεοπτικών σειρών, αλλά πρόσφατα ανακάλυψα μια ισπανική σειρά. Είναι μια χώρα που ανεβαίνει και από εκεί έρχονται υπέροχα πράγματα. Οπως το «Querer» της Αλαούντα Ρουίς ντε Ασούα. Θέλω να δω και το «The Messiah!» Εχω ακούσει ότι είναι επίσης εξαιρετικό. Το έκαναν αυτοί οι δύο νεαροί Ισπανοί σκηνοθέτες, ο Χαβιέρ Αμπρόσι και ο Χαβιέρ Κάλβο. Εχουν μια ταινία στο διαγωνιστικό, το «La Bola Negra». Θα ήθελα πολύ να κάνω μια σειρά με αυτούς τους Ισπανούς.
Στην ταινία έχετε μια πολύ ενδιαφέρουσα σκηνή με την Κατρίν Ντενέβ. Πώς ήταν να τη μοιράζεστε μαζί της;
Ιζ. Ιπ. Η σκηνή είναι πολύ απολαυστική και λίγο αστεία, αλλά και κάπως επώδυνη, γιατί πραγματικά με προκαλεί. Μια συγγραφέας έρχεται με τη ζωή της αποτυπωμένη στο χαρτί και πιστεύει ότι έχει γράψει κάτι πολύ προσωπικό, και ο τρόπος με τον οποίο η Κατρίν, η εκδότριά μου, με απορρίπτει είναι πολύ σκληρός. Η Κατρίν είναι σπουδαία. Την αγαπώ πολύ, τη θαυμάζω εδώ και χρόνια, έχω για εκείνη τον μεγαλύτερο σεβασμό. Πραγματικά είναι μοναδική. Κι αυτό δεν ήταν τίποτα. Το συζητήσαμε και το συμφωνήσαμε: θέλουμε να βρούμε μια ταινία με δύο κανονικούς, πρωταγωνιστικούς γυναικείους ρόλους, για να παίξουμε μαζί. Πραγματικά, έχω για εκείνη ειλικρινή θαυμασμό. (Μετά από μια σύντομη παύση, προσθέτει:) Αλλά ξέρετε γιατί έπαιξε η Κατρίν αυτόν τον ρόλο στην ταινία του Ασγκάρ; Γιατί καμία άλλη ηθοποιός δεν θα τολμούσε να μου μιλήσει έτσι!